Analyse van de MP4-23: De laatste wagen die McLaren succes bracht

Al in zijn eerste seizoen (2007) was te zien dat Hamilton een exceptioneel talent was, maar de echte opmars begon een jaar later met de McLaren MP4-23, de eerste wagen waarmee hij in de Formule 1 wereldkampioen. Wat maakte de bolide nou zo sterk? Motorsport.com neemt een duik in de geschiedenis en analyseert de technologie van dit vlaggenschip.

McLaren kwam in 2007 en het jaar erop in een moeilijke situatie door het schandaal dat tegenwoordig bekend staat als Spygate. Het team uit Woking was op hederdaad betrapt met een stapel technische documenten van concurrent Ferrari onder de arm, waarna een grondig onderzoek door het World Motor Sports Council plaatsvond. Uiteindelijk moest de stal een ongekende boete van honderd miljoen dollar betalen en verloor het alle constructeurspunten van 2007. Ook werd de nieuwe wagen voor 2008, de MP4-23 aan een grondig onderzoek onderworpen. Toen eenmaal vaststond dat geen van Ferrari's intellectuele eigendommen was gebruikt, kreeg McLaren het groene licht om de wagen te gebruiken in 2008 te gebruiken.

Als evolutie op de MP4-22 kreeg de '23' een langere wielbasis en een extremer aerodynamisch pakket. McLaren kwam verder met een herziene versie van de voorvleugel met brug en een iets hogere neus.

voorvleugel en neus van McLaren MP4-23, 2008

Photo by: Giorgio Piola

Innovatief McLaren

De Formule 1 had de motorreglementen bevroren om kosten te besparen waardoor dat pakket gelijk bleef. De focus lag dus op het optimaliseren van de complexe aerodynamica. Dat kon in 2008 voor de laatste keer, want een jaar later zouden de nieuwe reglementen alles terug naar de basis werpen. De focus kwam bij McLaren te liggen op de achtervleugel, waarmee de engineers zoveel mogelijk downforce probeerden te genereren. De buitenboordse uiteinden van de hoofdplaten krulden verder omhoog en bogen naar voren voor betere prestaties, tot het punt waarop ze in de endplates overliepen.

Dit was in combinatie met extremere uitsnedes in de endplates om meer ruimte te creëren voor uitbreiding aan de zuigzijde van de vleugel. De opening onder de hoofdinlaat van de grootste luchthapper was ook vergroot voor meer koeling. Dat betekende dat het team de sidepods kon verkleinen ter bevordering van de aerodynamische prestaties. Traction control was niet meer toegestaan in 2008, maar McLaren wilde dit verlies opvangen door de coureurs in staat te stellen tussen de bochten in het koppel aan te passen. Zo konden ze wielspin minimaliseren en tractie bij de exit van bochten verbeteren."

Achtervleugel van McLaren MP4-23 in Montreal, 2008

Photo by: Giorgio Piola

Evolutionaire verbeteringen

Een van de sterke eigenschappen van de MP4-23 was de flexibiliteit van het ontwerp. Ondanks de megaboete in het Spygate-schandaal had McLaren middelen en personeel voldoende om op regelmatige basis nieuwe onderdelen te introduceren. Op Silverstone reed de wagen vanwege de grote hoeveelheid bochten naar rechts met asymmetrische sidepod-inlaten en grote 'Dombo-oren' aan de voorkant die de luchtstromen naar beneden drukten en de toevoer naar de achterkant van de wagen verbeterden.

BMW en Honda kwamen eerder al met een soortgelijk ontwerp, maar McLaren drukte er een eigen stempel op. De engineers in Woking innoveerden en reageerden effectief op tijdelijke trends. De MP4-23 was de eerste wagen waarmee Hamilton kampioen werd, maar tevens de laatste wagen waarmee McLaren zoveel succes behaalde. Hoewel hij ook met de opvolgers MP4-24, MP4-25, MP4-26 en MP4-27 incidentele successen boekte, kon geen van deze auto's tippen aan de bolide van 2008. De terugval bij McLaren dreef Hamilton uiteindelijk in 2013 richting Mercedes en de rest is geschiedenis.