Veertig jaar na Fuji: Waarom de titel van Hunt het einde van een tijdperk betekende

Op de dag af veertig jaar geleden stelde James Hunt zijn plekje in de geschiedenisboeken van de Formule 1 veilig door in de natte Grand Prix van Japan de wereldtitel op te eisen.

Het seizoen 1976 staat bij menig F1-fan in het geheugen gegrift. De crash van Niki Lauda op de Nordschleife, zijn razendsnelle comeback, de sterke opmars van James Hunt en de veelbesproken seizoensfinale. Lauda vond de weersomstandigheden te erbarmelijk en zette zijn Ferrari in de pits, Hunt liep een lekke band op maar kwam uiteindelijk toch als derde over de streep: voldoende voor zijn eerste en enige wereldtitel. 

In de loop der jaren is de legende van Hunt en het epische seizoen 1976 alleen maar groter geworden. Wat zijn prestatie zo bijzonder maakt, is niet alleen de wijze waarop hij de titel pakte, maar ook hoe zijn successen in dat seizoen een heel eigen tijdperk representeerden - zowel voor mannen als Hunt als voor teams als McLaren. 

Om de presentatie van een gloednieuwe, fantastische biografie over James Hunt te vieren, herenigde Mclaren drie sleutelfiguren uit dat betreffende seizoen 1976: Ray Grant, production engineer bij het team, truckie Roy Reader en Dave Ryan, momenteel racedirecteur bij Manor maar destijds onderdeel van de pitcrew tijdens de race op Fuji. Voor alledrie de mannen is het contrast tussen toen en nu duizelingwekkend - aangezien zij de tijd van Hunt in de F1 zien als de afsluiting van een hoofdstuk.

Ryan zei: “Hij was voor mij de laatste strijder van een tijdperk. Dat jaar was hij briljant in onze auto. Hij had veel plezier en deed precies wat je wilde dat hij deed. Dat gaat vandaag de dag niet meer. Hij sloot een hoofdstuk af.”

De manier waarop Hunt zich manifesteerde, stond niet alleen symbool voor hemzelf, maar ook voor zijn werkgever McLaren en zelfs de Formule 1 als geheel. Reader legt uit: “Dat ‘playboy’-gebeuren wat men bij Hesketh zag, nam hij voor een deel mee naar McLaren. Veel teams waren behoorlijk jaloers dat wij James hadden. Hij werd op een bepaalde manier zeer gewaardeerd, maar ging aan de andere kant soms veel te ver in de dingen die hij deed. Na zijn tijd, met andere rijders, had je nooit datzelfde gevoel als je had met James. Het is een verdrietig verhaal. Hij had een volmaakt leven - beter dan het leven van velen van ons. Moderne rijders zullen nooit doen wat hij deed… Nou ja, met uitzondering van Kimi [Raikkonen] misschien.”

Op de vraag wat Hunt van de moderne, zeer zakelijke Formule 1 zou vinden, zei Ryan: “Ik denk niet dat hij zich ermee zou willen associëren. Ik denk dat hij er totaal niet mee om zou kunnen gaan. Hij is een goede commentator geworden met zeer sterke mening. De manier waarop de F1 zich ontwikkeld heeft, komt totaal niet meer overeen met die tijd. Het is een totaal ander spel geworden.” 

Een fluitje redt de race

Alle gebeurtenissen van het raceweekend in Fuji zijn in de loop der jaren zeer goed gedocumenteerd. Er zijn echter enkele anekdotes die bij de direct betrokkenen naar boven komen. De eerste opmerkelijke maar cruciale gebeurtenis vond plaats voorafgaand aan de race. Uitstel vanwege de hevige regen resulteerde in een zeer aannemelijke kans dat de Grand Prix niet zou plaatsvinden. Dat zou het ideale scenario voor Ferrari zijn geweest. Lauda leidde immers het kampioenschap. Geen race zou betekenen dat de Oostenrijker tot kampioen gekroond zou worden.

Reader vertelt: “Het werd ontzettend donker. Als de race niet snel van start zou gaan, zou hij helemaal niet meer plaatsvinden. Het werd er niet beter op gezien de donkere wolken, de regen en het feit dat het later en later werd…”

Ryan herinnert zich het sleutelmoment waarop een teamlid het publiek begon op te zwepen. Hij maakte hen zo enthousiast, dat de organisatie de race nog onmogelijk kon afgelasten: “Ferrari wilde niet dat de race zou plaatsvinden”, zei hij. “Het was vreselijk. Wij wilden uiteraard wel racen dus we begonnen het publiek op te zwepen. De tribune zat vol maar ze zaten daar maar gewoon te zitten, zoals Japanners altijd doen. Lance Gibbs, een van onze monteurs, ging naar de pitmuur. Hij had een fluitje en begon hen met deuntjes enthousiast te maken. En voor dat we het wisten, was al het publiek herrie aan het maken. Naar mijn mening heeft dat eraan bijgedragen dat de race alsnog heeft plaatsgevonden, want de kans was groot dat hij niet zou doorgaan. De race werd gestart en Ferrari was daar niet blij mee. De rest is geschiedenis.”

Pitstopdrama

Lauda vond de omstandigheden te gevaarlijk om te racen en besloot vrijwel onmiddellijk om zijn Ferrari in de pits te parkeren, terwijl Hunt doorreed op een opdrogende baan. Het leek nog even fout te gaan toen de Brit de pits moest opzoeken vanwege een lekke band. Het leek niet al te lastig om Hunt weer snel op het asfalt te krijgen, maar McLaren liep tegen problemen aan - aan de kant van de auto waarvoor Ryan verantwoordelijk was.

De huidig Manor-topman legde uit: “Er was een discussie gaande. Niemand wilde de verantwoordelijkheid nemen om James binnen te halen. Men wilde dat James zelf de beslissing zou nemen dus hij bleef maar rondjes rijden op een opdrogende baan en viel daardoor terug. Uiteindelijk kwam hij binnen maar toen bleek hij een lekke voorband te hebben, helaas mijn hoek van de auto. In deze tijd vonden pitstops wel plaats maar je verwachtte nooit dat je er eentje moest uitvoeren. Daarom hadden we slechts een heel kleine krik.”

“Het idee was dat de krik onder de wishbone zou klemmen en dan het wiel voldoende omhoog brengen om hem te kunnen wisselen. Dat hadden we vele malen geoefend met een lege band. Wat natuurlijk stom was! Maar uiteindelijk kwamen er wat teamleden helpen en werd de gehele voorkant opgetild zodat het wiel vervangen kon worden. James pakte vervolgens de derde plaats die nodig was om kampioen te worden.”

Wilde feesten

Niet geheel verrassend was het kampioensfeest in de avond heftig. Monteurs van McLaren ruilden gereedschappen en andere spullen van het team in om alcohol te kunnen kopen. Maar om echt een goed beeld te krijgen van hoe anders die tijden waren, moeten we eigenlijk nog twee weken verder terug in de tijd, naar Watkins Glen. Verhalen over de beruchte Seneca Lodge zijn legendarisch geworden.

Ryan legde uit: “Het was een magische plek, het epicentrum van de Noord-Amerikaanse racesport. De meeste teams overnachtten daar en de hosts van het hotel waren geweldig. Elke avond was feestavond en filmavond! Een heerlijke plek.” Reader voegde toe: “Wij verbleven doorgaans in het motel. Dat was zo’n plek waar je ’s morgens hielp om de rommel op te ruimen en alles voor te bereiden voor het ontbijt, snel douchen en terug naar het circuit. Wie de race ook won, hij zorgde er altijd voor dat er een x-hoeveelheid bier achter de bar lag om naderhand te consumeren.”

Grant kan zich nog herinneren dat het ietwat uit de hand liep na de race van 1976: “De drank vloeide niet snel genoeg, dus ik ging naar de bar en vroeg of ze grotere glazen hadden. ‘Een pitcher is goed’, zei ik. Dus ik vroeg er eentje voor Gin en Tonic en eentje voor Bacardi en cola…”

Hunt zag in een hoek met een dame aan elke arm, met een hoed op met een oranje knipperend licht. Hij had de actie van Grant zeer zeker goedgekeurd.

James Hunt biografie
James Hunt biografie

Foto door: McLaren

**

  • McLaren heeft bijgedragen aan de productie van een gloednieuw, 352 pagina tellende biografie over James Hunt, voorzien van nooit eerder gepubliceerde foto’s en geschreven door de alom gerespecteerde F1-journalist Maurice Hamilton. Meer details: http://www.blinkpublishing.co.uk/index.php/james-hunt-2/
  • Meer nieuws over James Hunt en het Motorsport Network wordt binnenkort aangekondigd. 
Schrijf een reactie
Geef reacties weer
Over dit artikel
Raceklassen Formule 1
Coureurs James Hunt
Artikel type Analyse