Breaking news

Column: Bruno's zware last

Het is niet hetzelfde. Het is verre van hetzelfde. Het komt niet in de buurt. En toch. De naam Senna zit komend seizoen weer in een Williams. Toch een klein brokje in de keel. Bruno is niet Ayrton. Bruno wordt nooit Ayrton. En toch. Toch is het mooi. Ook al mogen we nooit een parallel trekken. Nooit.

In topsport is geen plaats voor sentimenten. Zegt men. Topsport bestaat bij de gratie van de winst. De beste fietser, de beste hardloper, de beste voetballer. Echte winnaars doen alles wat ze kunnen om winnaar te worden. En te blijven. Dan is er geen plaats voor een weemoedige blik, of een groots gebaar. Onzin. Winnen. Altijd. Kijk naar Michael Schumacher. Nog altijd is hij - vooral in de Britse pers - een schurk. Maar kan het hem wat schelen? Hij is zevenvoudig wereldkampioen. En dat zal hij altijd blijven. Geen sentimenten. Rücksichtlos, om maar even een toepasselijk woord te gebruiken.

Het zit ingebakken, dat cynisme. Toen duidelijk werd dat Bruno Senna het tweede Williams-stoeltje kreeg, ging mijn eerste gedachte niet naar het verhaal van de naam Senna in een Williams. Hij ging naar Giedo van der Garde. Giedo maakte kans op dit stoeltje. En ik had het Giedo zeer gegund. Maar Senna won. Daar kunnen verschillende redenen voor aangedragen worden. Misschien omdat hij Senna heet, misschien omdat hij een jaar Renault achter de rug heeft en dus meer weet van die krachtbron dan Giedo ooit had kúnnen weten. Wie weet.

En toen kwam Williams met een video-interview op de proppen. Bruno Senna vertelde over zijn overstap. Het was een volwassen Senna die niet ging dwepen met de historie en vooral bezig was met de gigantische taak die voor hem lag. En aan het einde viel toch die naam. Ayrton. Bruno's oom. Ayrton Senna, de man die in 1994 het leven liet in een auto van Sir Frank. Veel teamleden van Williams schroefden destijds aan diens auto en zagen hem in Tamburello machteloos in de muur vliegen. En die teamleden zien nu diezelfde gele helm weer plaatsnemen in een auto waar ze aan hebben geschroefd. Reken maar dat er dan wel degelijk plaats is voor sentimenten.

Maar Bruno is Ayrton niet. Natuurlijk niet. Waar Ayrton vanaf zijn eerste meters op vier wielen een spoor van opengevallen monden achterliet, heeft Bruno eigenlijk nog niks gewonnen. Wat Formule 3-races, een paar GP2-wedstrijden en dat was het wel zo'n beetje. Bruno heeft flink geteerd op zijn achternaam. En dat is geen schande. Het is de beste achternaam die je kan hebben in de racerij. Overal waar je komt gunnen mensen je net even wat extra's. Want je bent een Senna. En Bruno heeft het geschopt tot de Formule 1. Doe het hem maar eens na.

Komend seizoen wordt het belangrijkste jaar uit het leven van Bruno Senna. Als hij zich kan onderscheiden en Pastor Maldonado zoek kan rijden, is er toekomst. Daar komt bij dat hij door zijn overstap naar Williams een gigantische emotionele last met zich meedraagt. Als hij daar goed mee om kan gaan, kunnen we nog heel veel moois verwachten van Bruno. Als hij eronder bezwijkt, moet hij zo snel mogelijk het podium verlaten. Een mooie achternaam hebben is één ding, er mee om kunnen gaan niet. En het zou eeuwig zonde zijn als Bruno afbraak zou doen aan de naam Senna.

De naam Senna staat al sinds 1994 op de Williams. Tot Imola als aanduiding, sinds Imola als eerbetoon. En vanaf komend seizoen is het weer een aanduiding. Maar het eerbetoon zal blijven. Ook nu de auto bestuurd wordt door 'het neefje van'. Het neefje heeft nu een uitgelezen kans om zijn eigen markering achter te laten in de Formule 1. Hopelijk lukt het hem. Bruno Senna is een sympathieke vent. Benaderbaar en oprecht. Het is jammer dat juist hij Rubens Barrichello uit de sport lijkt te drukken, maar ik zei het al; in topsport is immers geen plaats voor sentimenten...

Ivo Pakvis