Retro: Jack Brabham wint de eerste Grand Prix van Canada

Een groep racegekken hadden het idee opgevat om het honderdjarige jubileum van Canada te vieren met een ronde van het prestigieuze Formule 1-wereldkampioenschap. De enthousiastelingen begonnen plannen te ontwikkelen voor een race in Mosport Park, een spectaculaire omloop met veel hoogteverschillen en blinde bochten nabij Toronto. De 3.957 kilometer lange baan had al races georganiseerd van Sportscars, Cam-AM, Trans-Am en IndyCar, maar de Formule 1 reed er nog nooit. 

De FIA in Parijs werd benaderd en het plan werd voorgesteld. Het overkoepelend orgaan raakte enthousiast en gaf de Canadian Automobile Sports Clubs toestemming voor het organiseren van de Grand Prix van Canada. De datum werd geprikt: 27 augustus 1967, direct na de Duitse ronde en voor de Italiaanse GP. 

Vooraan het veld streden Lotus, Brabham, Ferrari en Eagle om de hoofdprijzen. Aan de achterkant huurden twee lokale helden, Al Pease en Eppie Wietzes, een F1-wagen om deel te nemen aan de race. In de kwalificatie domineerden de Ford Cosworth DVF-aangedreven Lotus 49’s van Jim Clark en Graham Hill. Denny Hulme, op dat moment de WK-leider, voegde zich in zijn Brabham bij hen op de eerste startrij. Chris Amon in een Ferrari en Dan Gurney in zijn Eagle begonnen op de tweede rij. De Amerikaan Mike Fisher, rijdend in een Lotus-BRM, was op bijna tien seconden achterstand de langzaamste van de zeventien deelnemers.

Een regenachtige dag

Liefst 55.000 enthousiaste toeschouwers waren getuige van een sensationele race onder zeer listige omstandigheden. Tijdens de rijdersparade begon het te regenen. Dat bleef zo tot na de start van de wedstrijd. Clark pakte de kop en leidde de dans voor Hulme maar na vier ronden nam de kampioenschapleider het heft in handen. Ondertussen had Bruce McLaren het lastig in de lastige omstandigheden maar de Nieuw-Zeelander gaf niet op, ook al zakte hij weg tot de twaalfde plaats.

Ronde na ronde schoten auto’s wild spinnend van de baan, de ene na de andere wonderbaarlijke redding vond plaats. Net als vandaag de dag bleek ritme en vertrouwen het toverwoord. McLaren had de juiste mindset gevonden en sneed als een warm mes door de boter. In ronde dertien moest Jack Brabham er al aan geloven in de strijd om P3, negen ronden later ging hij voorbij aan Clark. De regen nam af en de baan droogde op, waarna McLaren weer wegzakte uit de top.

Niet veel later ging het opnieuw regenen. In ronde 58 van de 90 verschalkte Clark in zijn groene Lotus de wagen van Hulme. Er leek geen vuiltje aan de lucht voor de Schot, totdat water in zijn motor liep en hij in ronde 67 stilviel. Jack Brabham passeerde teamgenoot Hulme voor de leiding in de wedstrijd en eindigde als eerste. Dan Gurney kwam als derde over de meet. Graham Hill finishte als vierde, voor Mike Spence (BRM} en Chris Amon.

Een spectaculair begin van een succesvolle Grand Prix.

Met medewerking van Rene Fagnan, Motorsport.com Canada