Breaking news

Column: De zenuwen slaan toe

Druk. Het is een moeilijk te grijpen fenomeen. De één kan er beter mee omgaan dan de ander. Dit jaar zien we coureurs de meest bijzondere dingen doen onder druk, zowel positief als negatief. En daar worden we heel blij van.

Daar zat hij dan. Te balen. Wéér niks, wéér een aanrijding. En dat terwijl hij toch echt alleen maar deed wat zijn instinct hem ingaf. De karakteristieke gele helm werd nog eens volgevloekt, het stuurtje á 25.000 piek werd kwaad weggesmeten. Lewis Hamilton had er flink de pee over in en terecht. In Monza was het zijn eigen schuld geweest, in Singapore valt er over te discussiëren. Het was een fraaie actie geweest, buitenom bij Mark Webber. Maar waar moest de Australiër heen? Verdwijnen in het luchtledige? Als Lewis de bocht ietsje ruimer had genomen, was het goed gekomen. Als Webber eerder zijn verlies had toegegeven ook.

U mag best weten: ik hou van racers. Ik ben niet zozeer liefhebber van een coureur, als wel van een instelling. Gaan voor dat gaatje, nét even doorzetten bij de start. En die instelling verandert per race per coureur. Felipe Massa werd altijd een afwachtende houding verweten. Na die heerlijke manoeuvre buitenom bij Hamilton in Hongarije 2008 kan niemand dat meer zeggen. En het mooie van zo'n manier van rijden is, dat het ook vaak fout kan gaan. Het is altijd billenknijpen.

Mooi voorbeeld: Juan Pablo Montoya. Hij was verantwoordelijk voor één van de meest waanzinnige momenten van het afgelopen decennium, toen hij slechts in zijn derde race Michael Schumacher inpakte in Brazilië. Dat was typisch zo'n actie die ook helemaal fout had kunnen gaan, maar Montoya blufte zich er langs. Alle aanwezige journalisten werden gek, alle fans werden gek en Montoya werd later van de baan gereden door Jos Verstappen. Het was gek genoeg tekenend voor de loopbaan van de Colombiaan. Briljante momenten, afgewisseld met onnavolgbaar gestuntel, al dan niet zijn schuld.

Gaat Lewis Hamilton diezelfde kant op? Over één snelle ronde is de Brit misschien wel de snelste van allemaal. De McLaren lijkt Hamilton te passen als een maatpak. Die tik overstuur bij het aanremmen, die constante drang om in te halen. Lewis Hamilton met het mes tussen de tanden is altijd reden om te blijven kijken. De succesratio is echter niet helemaal wat het moet zijn. Het wil nog wel eens voorkomen dat Lewis in zijn dadendrang zijn doel voorbij schiet. Daar staan echter tientallen fraaie acties tegenover. Het is alleen wat lullig dat het juist op cruciale momenten fout gaat.

Neem Shanghai 2007. Tuurlijk, z'n rookie-jaar. Maar toch. Die grindbak had hij moeten missen. Rookie of niet. Zijn kampioenschap kwam ook met hangen en wurgen tot stand. Rode licht over het hoofd gezien in Canada, gehannes met inhalen in Magny-Cours, het angstige rijden in Brazilië. En juist in 2009, toen de auto amper te besturen was, was hij het hele jaar briljant. Behalve dat ene moment toen het echt móest. In Monaco deed de McLaren voor het eerst goed mee - dankzij hem -, maar in de kwalificatie zette hij hem in de muur.

Hamilton en druk. Het is voor het vierde achtereenvolgende jaar een punt van zorg. Als de druk elders ligt, is hij briljant, als de druk vol op de ketel staat, wordt hij zenuwachtig. Het is menselijk, maar het mag inmiddels worden gezien als zijn achilleshiel. Hetzelfde kan overigens gezegd worden van Sebastian Vettel. Hij had moeten winnen in Singapore, maar faalde. Op zaterdag al. Hij had moeten winnen in Hongarije, maar faalde. De aanrijding in Turkije was zijn schuld. Hij had al kampioen kunnen zijn. Móeten zijn.

De manier waarop deze stuk voor stuk fantastische coureurs met de druk omgaan zorgt ongetwijfeld voor frustratie bij hun fans. Maar laten we eerlijk zijn: dit maakt het kampioenschap des te mooier. Het zijn ook maar mensen. De tijden dat we te maken hadden met een feilloze kampioen in een kogelvrije auto, zijn voorbij. Gelukkig. De enige twee mannen die immuun lijken voor plankenkoorts, zijn Mark Webber en Fernando Alonso. En daarom staan ze nu eerste en tweede in het kampioenschap.