Breaking news

Special: De Nordschleife

Komend weekend wordt op de Nürburgring de Grand Prix van Europa verreden. Anno 2007 is de Ring een (letterlijk) inwisselbare baan zonder al te veel spectaculaire punten. Dat was vroeger wel anders. Toen betekende een tripje naar de Eifel een tripje naar de 'Groene Hel', waar de coureurs blij waren als ze het weekend ongeschonden uit waren gekomen. Vandaag in de special: de Nordschleife.

Er komt geen eind aan. Hoeveel bochten de oude Nürburgring nu precies heeft is een twistpunt onder kenners, maar de honderd wordt gemakkelijk overschreden. Klinkende namen ook; Quiddelbacher Höhe, Flugplatz, Karussell, Schwalbenschwanz, Pflanzgarten... Je weet als coureur gewoon dat het goed gaat worden als de bochten dergelijke namen dragen.

De oude Ring stond al in de jaren '50 op de F1-kalender. In een tijdperk waar gelachen werd om de term 'veiligheid', denderden Fangio, Moss, Ascari en al die andere helden met een stofbril en een leren mutsje tussen de bomen door. Vangrails? Ongehoord. Als je van de baan stuiterde, had je een serieus probleem. Dan ploegde je zo het bos in. De 'Groene Hel' eiste slachtoffer na slachtoffer, maar bracht tegelijkertijd het beste in een coureur naar boven. Wie hard ging op de Ring, had wat in zijn mars. Zoals Juan Manuel Fangio, die in 1957 een hele minuut goedmaakte op Peter Collins en Mike Hawthorn en zo de mooiste zege uit zijn loopbaan boekte.

[img,79332,left,Stewart in de mist]Of Jackie Stewart, die elf jaar later door dichte mist zijn weg als geen ander vond in het Duitse doolhof. Graham Hill werd tweede, op vier minuten. Vier. Dat is iemand op twee ronden rijden op Spa-Francorchamps. Meer, zelfs. Nog nooit was de voorsprong van de winnaar groot op de nummer twee en nooit meer zou het zo groot worden. Stewart steeg boven zichzelf uit, die zondag. Op een mistige Ring reed de Schot (met regenbanden die hij zelf, met een mesje, had voorzien van goede groeven) het hele veld op een hoop. Later zou hij verklaren doodsangsten uit te hebben gestaan en wilde hij de race zo snel mogelijk uitrijden. Vandaar het tempo.

Naast heroïek kende de Ring ook tragiek. Carel Godin de Beaufort, bijvoorbeeld. De eerste Nederlander die punten scoorde in de Formule 1 kwam in 1964 om het leven toen zijn Porsche in Bergwerk in de bomen vloog tijdens de trainingen. Het bekendste ongeluk was echter toch wel die van Niki Lauda. Ook in Bergwerk. Er zijn amper beelden van de crash. Het enige beeldmateriaal wat ervan is, is een filmpje van een toeschouwer die toevallig op de juiste plek stond.

[img,79333,right,Lauda, vlak voor de crash]Te zien is, hoe de Ferrari van Lauda uitbreekt. De Oostenrijker corrigeert, maar dan schiet de auto compleet de andere kant op en crasht hij tegen een aarden wal. De benzinetank splijt open en de auto staat direct in lichterlaaie. Er klappen nog wat andere auto's op en Lauda zit vast in het brandende wrak. Heldhaftig optreden van enkele medecoureurs redt zijn leven, maar Lauda draagt nog steeds de littekens van die vreselijke dag in 1976 met zich mee.

Na 1976 kwam de Formule 1 nooit meer terug op de Nordschleife. Te gevaarlijk. Het nieuwe circuit is helaas geen schim meer van zijn voorganger en is eigenlijk de naam Nürburgring niet waard. Die naam zou eigenlijk voorbehouden moeten blijven aan het meest legendarische circuit dat de Formule 1 ooit kende. De baan waarvoor de coureurs sidderden. Nu mag je er voor een paar Euro's met je eigen auto een rondje rijden. Maar pas op: de Ring is nog net zo verraderlijk als altijd. Er zijn nog altijd meerdere doden per jaar te betreuren onder particulieren die de Groende Hel onderschatten.