Breaking news

Recensie: Rush boeit van begin tot einde

Racefilms. In theorie leent de racerij zich vaak uitstekend voor het maken van een mooie rolprent, maar de praktijk blijkt vaak anders. Er wordt een loopje genomen met de realiteit en meer dan eens mondt een film over de autosport uit in een bijna perverse aaneenschakeling van crashes en absolute nonsens. Het is een paar keer goed gedaan. Films als Grand Prix en Le Mans behoren tot de klassiekers. En sinds kort kan er een filmtitel bij.

Het Formule 1-seizoen van 1976 had alles. Meer dan alles. Qua drama, beleving, spanning en heroïek is het ongeëvenaard. Het ongeluk van Niki Lauda is het centrale punt, terwijl James Hunt er als een flierefluiter omheen leek te dansen. Een seizoen als dat smeekt om een film en gek genoeg duurde het bijna veertig jaar voordat hij er kwam. Maar hij is er. Rush, geregisseerd door Ron Howard, is de verfilming van dat krankzinnige seizoen, dat eindigde in het Japanse Fuji, waar Hunt met één punt verschil wereldkampioen werd.

En ik ga er niet omheen draaien; Rush doet het seizoen eer aan. Daniel Brühl zet een fantastische Niki Lauda neer en wie met de ogen gesloten luistert naar diens Engels, zou zweren dat Lauda zelf aan het woord is. En Chris Hemsworth als James Hunt is een prima staaltje casting. Britten zullen misschien ietsje fronsen bij diens accent, maar daar merken wij Nederlanders helemaal niets van.

Wat Rush uitstekend doet, is het gevoel overbrengen dat hoort bij de Formule 1. Motoren klinken rauw overweldigend, de racebeelden zijn fraai gefilmd en de Formule 1 anno 1976 wordt heel goed in beeld gebracht. Voor liefhebbers zijn er genoeg kleine momentjes van herkenning. De zeswieler van Tyrrell, Enzo Ferrari die een krantje leest, terwijl Lauda en Clay Regazzoni op centimeters afstand voorbij razen. Het zijn momentjes die de Formule 1-fan kort doen glimlachen.

Het verhaal van de flamboyante Hunt versus de koele Lauda overtuigt eveneens. Natuurlijk is het hier en daar wat gepolariseerder dan de werkelijkheid, maar dat is niet verrassend in een film. Zwart versus wit, warm versus koud, overdrijven hoort er soms bij. Verder kent de film af en toe momenten of locaties die historisch gezien niet kloppen. Paul Ricard is heel erg duidelijk niet Paul Ricard, de controverse rondom de Britse Grand Prix van 1976 wordt weggelaten en zo zijn er nog wel wat puntjes.

Maar laat dat los en je wordt twee uur lang ondergedompeld in een sfeer die we niet meer kennen. Met coureurs die we niet meer hebben en een gevaar dat niet meer bestaat. Rush voelt authentiek, rauw en doet de sport eer aan. Gaat dat zien.

Rush is vanaf 3 oktober te zien in de bioscoop.

Ivo Pakvis

Twitter: @ipakvis