Breaking news

Column: het ongrijpbare Formule 1-seizoen 2012

De Formule 1 is dit jaar onvoorspelbaar. En dat mag gerust een understatement heten. Nooit eerder was de top zó breed en waren er zo veel kanshebbers op een Grand Prix-zege. De personificatie van deze situatie is te vinden in een Venezolaan in een Williams. Het ongrijpbare fenomeen Pastor Maldonado en het seizoen waarin alles open ligt.

Ik zal het u heel eerlijk vertellen. Een week na de Grand Prix van Spanje had ik een rode plek achter mijn oor van het vele krabben. Waar had ik in vredesnaam naar zitten kijken? Pastor Maldonado, dezelfde man die in de Formule Renault 3.5 een marshall ondersteboven reed omdat hij gewoon niet 'deed' aan remmen voor dubbel geel, had niet alleen zijn eerste Grand Prix gewonnen, hij deed het vanaf pole en onder druk van misschien wel de beste man van het veld.

En dat kan allemaal maar. Blijkbaar had ik het mis. Want vergeef me, maar ik had Pastor Maldonado niet heel hoog zitten. Daarvoor had ik te veel GP2-races gezien waarin het leek alsof hij geblinddoekt rondreed. Alles wat bewoog werd geraakt. Maar ere wie ere toekomt; in 2010 rolde hij iedereen op. Dat -en een ronduit schofterig grote zak geld van president Chavez en zijn oliepompende kameraden- leverde hem een stoeltje op bij Williams.

En na een jaar zonder een prestatie die de waanzinnige investering in hem rechtvaardigde, werd het contract verlengd. Er werd met ogen gerold. Arme Rubens Barrichello, slachtoffer van het grote geld. Bruno Senna werd er naast gezet. Ook bepaald geen arme jongen. Maar de Williams was goed. Veel beter dan vorig jaar. En Maldonado won er dus mee. Op een droge baan, onder hevige druk, 'didn't put a foot wrong'.

Twee weken later, Monaco. Maldonado is rap, maar om de één of andere reden boos op Sergio Perez. En bij het inhalen van de Mexicaan op zaterdagochtend beukt Maldonado even in de Sauber. Je auto als wapen gebruiken, heet dat. Ook bij dertig per uur een onvergeeflijke daad. Perez crashte bij zijn eerstvolgende vliegende ronde, een paar uur later. Er brak iets af in de auto. Denk eens in wat er was gebeurd als dat in 130R op Suzuka was gebeurd. Dat was een vliegtuigongeluk geweest.

Maldonado kreeg tien startplaatsen straf, startte achteraan en beklom nog vóór de eerste bocht een HRT alsof hij een hengst was die een half jaar gefrustreerd in de stal heeft staan bokken. Wat een gigantisch, onoverbrugbaar verschil met twee weken geleden. Dus waar hebben we nou in Barcelona naar zitten kijken?

In Barcelona keken we naar een combinatie van een coureur en een auto, die precies klopte. We keken naar een coureur wiens 'knikker in het putje bleef zitten', zoals Olav Mol ooit zo mooi zei over Juan Pablo Montoya. Op zijn dag, op zijn moment, kan Pastor Maldonado kanonrondjes klokken tot de zon ondergaat. Maar als er ergens een rode doek wappert, knijpen de ogen achter dat vizier samen tot spleetjes en wordt er gegromd. En dan is Pastor Maldonado weer die onbehouwen vlerk die ooit een marshall deed vliegen. Het is een fascinerend fenomeen, deze Venezolaan. Zeg van hem wat je wil, hij maakt de sport wél interessant.

En het mooie van de Formule 1 anno 2012 is, dat dit soort jongens een platform krijgen. Als ze het goed doen, als alles op zijn plaats valt, dat kunnen ze heel ver komen. Het sneue is dan alleen wel, dat iedereen vervolgens verwacht dat het elke twee weken bal is. En met zes winnaars uit zes races, kan je op je water aanvoelen dat dat niet voor iedereen is weggelegd.

Volgens een aantal coureurs wordt de geloofwaardigheid van de sport aangetast als 'iedereen' kan winnen. Fernando Alonso sneerde dat 'talent niks meer te maken lijkt te hebben' met of je wel of niet een race kan winnen. Maar dat is kinnesinne. Als er coureurs in het veld zijn die met recht van zichzelf durven te zeggen dat ze niet goed genoeg zijn om een race te winnen, moeten die mannen direct hun helm opbergen. Iedereen van deze 24 mannen moet in staat zijn om te kunnen winnen. Het moet alleen wel allemaal kloppen. De titelkandidaten komen wel boven drijven. Laten we nou gewoon even genieten van de show die ons voorgeschoteld wordt. En laten we in vredesnaam hopen dat Pastor Maldonado zijn hartslag wat meer onder controle krijgt.

Ivo Pakvis