Breaking news

Toen het bijna mis ging voor Mark Webber

Mark Webber rijdt dit weekend zijn tweehonderdste Formule 1-race. De Australiër behoort inmiddels tot het meubilair in de sport, maar er was een tijd dat hij behoorde tot die lange lijn van jonge honden, die duimden voor een kansje in de Formule 1. En zo'n drie jaar voor zijn Formule 1-debuut ging het bijna helemaal mis.

Het was de stilte. En het wachten. Wachten op de klap, die onherroepelijk ging komen. De klap, die niet meer af te wenden was. Het gevoel van machteloosheid terwijl je door de lucht gaat. Je bent je volledig bewust van wat er gebeurt, maar je weet niet wanneer het precies over zal zijn. En of je het gaat overleven. Het enige dat je weet, is dat het is misgegaan. Het is vreselijk misgegaan en je zit er middenin. Kan je je schrap zetten als je zit ingesnoerd?

"Ik weet nog dat ik de deur al open deed toen ik nog in de lucht hing, omdat ik bang was dat de auto in brand zou vliegen en ik er zo snel mogelijk uit wilde komen", zei Mark Webber na zijn crash in de kwalificatie voor de 24 uur van Le Mans in 1999. De Mercedes CLR met nummer 4 was even daarvoor opgestegen uit het niets, met meer dan driehonderd kilometer per uur op de teller. Nadien werd vastgesteld dat de auto bijna tien meter hoog door de lucht moet zijn gevlogen, om vervolgens op zijn wielen terecht te komen. Webber had pijn in zijn nek, zijn rug en zijn schouders, maar zou dat weekend gewoon weer instappen. Weinig mensen laten zich zo moeilijk schrik aanjagen als coureurs.

Mercedes schrok zich lam, maar nog lang niet lam genoeg om verregaande conclusies te trekken. De auto werd ietsje aangepast in de setup en de baan weer opgestuurd. Het probleem zou zich niet meer aandienen, dacht men. Webber mocht de warm up rijden en terwijl de commentatoren in hun hokjes rustig babbelden over het weer, de aanstaande race en mogelijk zelfs over enkele koetjes en kalfjes, zwiepte de Mercedes CLR op de heuvel tussen Mulsanne en Indianapolis weer omhoog.

Dit keer landde de auto niet op zijn wielen. Het eerste beeld dat de camera's wisten te vinden, was een auto die ondersteboven lag. Webber zat er nog in, maar liet zich gauw uit de auto vallen. Toen iedereen wat van de schrik was bekomen, was Webber te zien. 22 jaar, amper droog achter de oren en zojuist voor de tweede keer in korte tijd ontsnapt aan een ramp. Opnieuw was de auto tien meter van het asfalt losgekomen, opnieuw kwam Webber er genadig vanaf met enkele kneuzingen.

Paniek bij Mercedes. De Mercedes CLR was een waanzinnig duur project, met een duidelijke ontwerpfout. En de verhoudingen tussen Mercedes en Le Mans liggen sinds 1955 nogal gevoelig. Toen kostte een in het publiek gevlogen Mercedes aan tachtig mensen het leven. Een nieuwe ramp zou een gigantische klap voor het merk betekenen. En toch. En toch besloot het team te starten in de race.

Webber had er ondertussen genoeg van. Woedend, geschrokken en van de kaart keerde hij terug bij zijn team. Hij zou de 24 uur van Le Mans niet rijden. Hij zou op televisie zien hoe de Mercedes van Peter Dumbreck zich na 74 ronden als een papieren vliegtuigje losmaakte van het asfalt. Mercedes had de hint, die nooit echt subtiel was, begrepen. De garages met de ster werden gesloten en zouden nooit meer open gaan in Le Mans. De auto's belandden allemaal in een pers. Allemaal behalve één. Als showobject, maar mogelijk ook als herinnering.

Mark Webber kwam zijn misfortuin te boven en zou uitgroeien tot een zeer verdienstelijke Formule 1-coureur, die in 2010 heel dicht bij de wereldtitel zou komen. De crashes met de Mercedes zijn nu slechts een vervlogen herinnering. Nu is de steeds intensievere strijd met Sebastian Vettel belangrijk. De Pirelli-banden. Zijn moeizame relatie met zijn broodgever. Maar soms zal hij vast nog wel even terugdenken aan de ongelukken die dit alles bijna onmogelijk maakten. Dan toch liever ruzie met Seb. Dan toch liever knokken voor je plek. Alles liever dan dat.

Ivo Pakvis