Breaking news

Special: Elektrisch Monza

Op het circuit van het Italiaanse Monza hangt altijd een bijzondere sfeer. Dat ligt aan de fans, dat ligt aan Ferrari en dat ligt aan de plaats van het circuit op de kalender. De titelstrijd is vaak in een ver gevorderd stadium, Ferrari doet in de laatste tien jaar bijna altijd mee om de hoogste eer en er hangt het hele weekend een gigantische spanning in de lucht. Dat maakt soms wat los bij de betrokkenen.

[img,48950,right,Jochen Rindt]In 1970 was Jochen Rindt op weg naar het kampioenschap. De Oostenrijker zou dat kampioenschap ook krijgen, maar hij zou er zelf niet meer van kunnen genieten. In de kwalificatie op Monza verongelukte hij in de Parabolica. Het ongeluk zorgde voor een gitzwarte deken over het weekend van de Italiaanse Grand Prix. Een dag na het overlijden van de latere wereldkampioen, won Clay Regazzoni voor Ferrari. Het was precies wat de sport die dag nodig had. De fans, de sport en de coureurs moesten opgebeurd worden. En in Monza gebeurt dat door een overwinning van Ferrari. Daar zullen zelfs de concurrenten niet over twisten.

[img,86734,left,Andretti in Monza]De Italiaanse fans konden in 1982 opnieuw een opkikker gebruiken. Hun held, Gilles Villeneuve, was verongelukt in België en Didier Pironi, de andere Ferrari-coureur, verbrijzelde zijn benen in een walgelijk ongeluk in Duitsland. Het jaar stond in het teken van de tragiek van de Ferrari-coureurs. De Scuderia had voor Monza iemand nodig die het publiek op de banken moest krijgen en vond hem in Mario Andretti. De Amerikaan, die zijn wortels had liggen in Italië, stapte in Monza voor het eerst in een turbo-wagen en plantte het ding gelijk op pole. Het prachtige park rondom het circuit leek wel een voetbalstadion. Het publiek ontplofte, schreeuwde en huilde. Het was bijna te mooi om waar te zijn. Op zondag stond Andretti op het podium als derde. Het was alsof de wereldtitel zojuist binnen was gehaald.

In 1988 domineerde McLaren het wereldkampioenschap en overleed Enzo Ferrari in de zomer. Niet bepaald een fijn jaar voor de tifosi. In Monza viel alles echter op zijn plaats. De beide McLarens vielen uit en Gerhard Berger won de wedstrijd voor Ferrari. Wijlen Michele Alboreto maakte er een dubbelzege van en Monza was opnieuw in extase. Het gebeurt niet ieder jaar, maar eens in de zo veel tijd doet Ferrari er iets waanzinnigs.

Dat je niet altijd Ferrari-coureur hoeft te zijn om bevangen te worden door de magie van Monza, bewees Mika Hakkinen in 1999. De Fin verschakelde zich terwijl hij aan de leiding lag van de race en spinde uit de race. De druk van het wereldkampioenschap, de druk van het zijn van een McLaren-coureur in het hol van de leeuw, de druk van het leiden van de race... Alles kwam eruit op die zondagmiddag. Hakkinen sodemieterde zijn stuur al uit de cockpit voordat de McLaren goed en wel tot stilstand was gekomen, smeet zijn handschoenen woedend op de grond en marcheerde richting de bosjes. Daar zakte hij door zijn knieën en begon hij te huilen. Van woede, frustratie en gewoon van verdriet. De weggegooide race was één ding, maar diezelfde emotie zou er niet geweest zijn op de Nürburgring, om maar een voorbeeld te noemen. Hakkinen zou zich overigens herpakken en dat jaar zijn tweede kampioenschap binnen halen.

Een jaar later demonstreerde Michael Schumacher dat ook hij slechts een mens van vlees en bloed is. De Duitser was het seizoen uitstekend begonnen, maar had een zware zomer, waarin hij twee keer uitviel bij een startcrash en twee keer keihard door Hakkinen werd verslagen. Hij werd afgeschreven, afgebrand en in Monza stonden de Italianen niet bepaald gastvrij op hem te wachten. Die titel, die al 21 jaar wachtte, leek opnieuw door de vingers van Ferrari te glippen. Op zondag domineerde Schumacher de race en legde hij de definitieve basis voor zijn latere wereldkampioenschap. In de persconferentie na afloop werd hij er aan herinnerd dat zijn zege zijn 41ste was. Net zo veel als Ayrton Senna. De Duitser barstte in tranen uit en huilde minutenlang, voorovergebogen. Het was een onwerkelijk gezicht. Schumacher werd gezien als de koude, berekende Duitser. Het bracht hem nog meer fans dan hij al had.

Komend weekend zou de magie van Monza op verschillende manieren zijn opwachting kunnen maken. Als eerste is er de rol van Giancarlo Fisichella. De Italiaan ziet een jongensdroom vervuld worden met zijn zitje bij de Scuderia en als hij dit weekend een stunt uithaalt, zal dat in het bovengenoemde rijtje passen. Ten tweede is er Jenson Button, die als de wiedeweerga zijn vorm weer moet vinden. Monza is een uitstekende plek voor zulke wederopstandingen en als de Brit eindelijk weer eens de gang naar het podium mag maken, zal het hem zeker niet onberoerd laten.