Breaking news

Special: Broekies in de Formule 1

Wat goed is komt snel, luidt het gezegde. Als dat klopt, zouden we in Lewis Hamilton wel eens een superster van ongekende proporties kunnen hebben. In de geschiedenis van de Formule 1 heeft een nieuweling nog nooit zo goed gepresteerd in zijn eerste vier races. Zijn constante bezoeken aan het podium, hebben ervoor gezorgd dat hij nu de jongste coureur is die ooit het wereldkampioenschap leidde.

Het is een opmerkelijke en knappe prestatie van de Brit. McLaren, dat vorig jaar een diep teleurstellend seizoen meemaakte, heeft het roer volledig omgegooid en dat lijkt z'n vruchten af te werpen. Met de komst van Fernando Alonso dacht men sowieso wel veilig te zitten. De Spanjaard zou dan mooi Hamilton de kneepjes van het vak kunnen bijbrengen, waarna de Engelsman verderop in het seizoen wel eens voor een stuntje zou kunnen zorgen. Of pas in 2008, McLaren heeft de tijd.

Na vier races in het seizoen 2007 is echter duidelijk dat Hamilton niet van plan is om zich te schikken in een rol als tweede rijder, die braaf naar de wereldkampioen kijkt en hem geen strobreed in de weg legt. Hamilton leidt het wereldkampioenschap en is Alonso de afgelopen twee races duidelijk te snel af geweest. Dat Alonso zich nerveus maakt, werd duidelijk bij de start van de Spaanse Grand Prix, waar de Spanjaard teveel risico nam in het gevecht met Felipe Massa en door het grind schoot. De overwinning kon hij direct uit zijn hoofd zetten en hij had de mazzel dat Kimi Raikkonen uitviel, zodat hij nog derde kon worden.

Jonge coureurs kunnen soms voor mooie dingen zorgen. Onbevangenheid, lef en een gezonde dosis geldingsdrang kunnen resulteren in spectaculaire races, maar ook in harde crashes. Vraag maar aan Massa, die in zijn jonge jaren bij Sauber soms keihard ging, maar net zo vaak zijn wagen op onverklaarbare wijze in het grind parkeerde. Ook andere coureurs waren niet altijd blij met zijn rijgedrag. Onberekenbaar. Ferrari zag echter wel wat in de Braziliaanse wildebras en liet hem een jaartje testen, waarna hij terug mocht keren bij Sauber.

Die terugkeer beviel de mannen in Maranello zo goed, dat Massa in 2006 naast Michael Schumacher mocht rijden. Vloog hij in Bahrein nog achterstevoren, in Turkije won hij gedecideerd zijn eerste race. Zijn zege in Brazilië was er een om in te lijsten en bij Honda zal een andere Braziliaan ongetwijfeld tandenknarsend hebben toegekeken. Rubens Barrichello probeerde al jaren de race in Sao Paulo te winnen, maar de anders zo betrouwbare Ferrari besloot er in Brazilië veel te vaak mee op te houden. Meer dan eens zat Barrichello eenzaam in het gras naar de race te kijken, na weer een uitvalbeurt. Maar dit broekje, deze Felipe Massa, had nergens last van. Ongestoord aan kop, alsof hij nooit anders had gedaan.

Broekjes. Het gaat lang niet altijd goed. Antonio Pizzonia, bijvoorbeeld. Kwam ook uit Brazilië, had flair, maar had vaak moeite om zijn auto op de baan te houden. Een goed voorbeeld: ooit moest Pizzonia, toen nog actief voor Jaguar, ter promotie in Barcelona wat demonstratieronden rijden in een straatauto. Journalisten mochten mee, zodat ze er later een mooi stukje over konden schrijven. Pizzonia boenderde met de Jaguar over het Circuit de Catalunya, maar verkeek zich volledig op de eerste bocht. De auto stuiterde door het grind, ramde de banden en vloog over de kop. Zowel hij als de journalist die meereed, waren ongedeerd, maar het was tekenend voor de stijl van de jonge Braziliaan.

Esteban Tuero was een ander verhaal. Voor wie hem vergeten was: de Argentijn reed in 1998 een seizoen bij Minardi. Helemaal niet onverdienstelijk. In een Minardi kon je weliswaar geen bergen verzetten, maar wel opvallen. Kijk maar naar Alonso. Twintig jaar oud en uit het goede hout gesneden. Leek het. Een harde crash in Japan, waar hij vol achterop de Tyrrell van Toranosuke Takagi reed, zorgde er echter voor dat de liefde voor de Formule 1 per direct verdween. Samen met de teamleiding van Minardi werd besloten om ermee te stoppen. Tuero wilde niet meer. De ware reden werd nooit bekendgemaakt, maar waarschijnlijk was het gewoon angst. Angst om weer te crashen en zich echt te bezeren. Tegenwoordig schijnt hij in toerwagens te racen in zijn thuisland. Veel minder snel, prettiger voor Tuero.

Jonge coureurs. Vroeger had je ze ook wel, maar niet zoveel als nu. Bruce McLaren, bijvoorbeeld. De oprichter van het F1-team was lange tijd de jongste racewinnaar in de Formule 1. Emerson Fittipaldi won in 1972 de titel. Jongste coureur ooit. Inmiddels zijn die records met vlag en wimpel verbeterd. Fernando Alonso is de verantwoordelijke. In 2003 won hij de GP van Hongarije, waarmee de Spanjaard het record van McLaren afpakte. Twee jaar later won hij de titel, Fittipaldi was gezien.

Alonso begon bij Minardi. Negentien was hij, toen hij in Melbourne 2001 zijn eerste race reed. Punten zaten er niet in, maar teamgenoot Tarso Marques werd met boter en suiker ingemaakt. Renault bood hem een testzitje aan en in 2003 mocht hij weer racen. Al in Maleisië liet hij zien wat hij in een snelle auto kon. Pole-position (de jongste pole-sitter ooit) en een derde plek in de race. In Hongarije zette hij, op weg naar de zege, Michael Schumacher op een ronde. In 2004 kon hij weinig beginnen tegen de almachtige Ferrari's, maar de afgelopen twee seizoenen waren voor hem. Jongste tweevoudig kampioen aller tijden.

Kimi Raikkonen weet ook wat het is om als jong ventje op de F1-grid te staan. De Fin kwam in 2001 bij Sauber, na een handjevol races in de lagere klasses. De FIA keek het met argusogen aan en Kimi kreeg onder voorbehoud een licentie om te racen. Al bij zijn eerste race werd duidelijk dat het wel goed zat, Raikkonen werd zesde. Wereldkampioen is hij nog niet, maar de snelheid van de Fin is altijd onbetwist gebleven.

Het is tekenend dat de gemiddelde leeftijd op het podium nooit lager was dan in Australië van dit jaar. Het vertrek van Michael Schumacher, de oudste rijder van de afgelopen jaren, is meer dan alleen het afzwaaien van een icoon. De broekies hebben de Formule 1 overgenomen.