Breaking news

Special: De comeback, hoe het ook kan

De comeback. De veteraan die zijn pensioen maar saai vindt en terugkomt om de jonge garde te laten zien hoe het moet. Met de terugkeer van Michael Schumacher hebben we een mooi jaar in het verschiet. Of gaat het juist helemaal verkeerd? Het verleden heeft ons geleerd dat het beide kanten op kan.

Niki Lauda was, en is, niet iemand die zich snel iets laat voorschrijven. De Oostenrijker is een zeer intelligent man, scherp van de tongriem gesneden en weet heel goed wat hij wil. Dus toen hij tijdens de training voor de Grand Prix van Canada in 1979 opeens bedacht dat hij met rondjes rijden nergens kwam, stapte hij uit. En verliet de sport. Brabham-teambaas Bernie Ecclestone stond met de mond vol tanden. Maar Lauda was duidelijk, het racen interesseerde hem niet meer. Hij had zijn successen gehad en opeens had hij er genoeg van.

Maar Niki kon het racevirus niet uitbannen. In 1982 stapte hij in bij McLaren. Het was een gigantische sensatie, de tweevoudig wereldkampioen, getekend door de sport, keerde terug. Velen waren sceptisch en dachten dat Lauda zichzelf belachelijk ging maken. Lauda won de derde race van dat jaar en zou twee jaar later zijn derde titel behalen. Er was weinig belachelijks aan. Het was de beste comeback die de sport ooit had gezien.

"Dat kan ik ook", moet Alan Jones, de wereldkampioen van 1980, gedacht hebben. Jones hield de Formule 1 na 1981 voor gezien, hoewel hij toch nog één race voor Arrows reed in '83. Maar in 1986 stapte hij opnieuw in, om een heel seizoen voor Team Haas te rijden. Slechte keuze. Niet alleen was de auto een drama, Jones was verre van fit genoeg om het verschil te maken. Ook in 1980 behoorde hij al niet tot de meest afgetrainde coureurs, zes jaar later was dat bepaald niet verbeterd. Het was een wereldkampioen onwaardig.

Nigel Mansell kan daar over meepraten, maar de Brit kondigde zo vaak zijn afscheid aan, dat het bijna moeilijk is om te zeggen wat nou een comeback was en wat niet. Eind 1990 verliet Mansell met slaande deuren het team van Ferrari, nadat de relatie met teamgenoot Alain Prost van kwaad tot erger was gegaan. Dat Ferrari unaniem voor 'Le Professeur' koos, hielp niet. Mansell maakte Prost uit voor een intrigant en kondigde aan te stoppen.

Een telefoontje van Frank Williams later en wie stond er in 1991 op de grid? Juist. Dat stoppen hè? Nee, dat moest nog maar niet. En gelijk had hij, want in 1992 behaalde hij fluitend zijn eerste en enige wereldtitel. Echter, Frank Williams had Alain Prost voor 1993 getekend en was niet van plan om aan de salariseisen van Mansell te voldoen. Mansell keerde, opnieuw met de nodige bombarie, de sport de rug toe.

In 1994 kwam hij echter weer terug. Na de dood van Ayrton Senna snakte de sport naar een vedette. Michael Schumachers ster was rijzende, maar er stond geen wereldkampioen aan de start. En dat was een devaluatie, vond ook Bernie Ecclestone. De Brit haalde Mansell over om terug te keren bij Williams. Mansell won de slotrace van een seizoen dat velen graag wilden vergeten.

Mansell had de smaak te pakken en tekende voor 1995 voor McLaren. En dat had hij nou juist niet moeten doen. Stoppen na Adelaide 1994 zou prachtig geweest zijn, maar de niet in de auto van 1995 passen was een aanfluiting. Niet in de auto passen. Hoe kan dat? Het leverde enkele beschamende optredens op, voordat de handdoek in de ring geworpen werd. In 1997 was er nog even sprake van een mogelijke terugkeer bij Jordan, maar gelukkig voor Mansell ging dat niet door.

In welke categorie gaat Schumacher vallen? Wel, hij zal in de auto passen en zal fit genoeg zijn. Daar kan je van op aan. Gaat hij, net als Lauda, nog een titel winnen? Als we dat wisten waren we rijke mannen, maar we laten ons graag verrassen.