Breaking news

Column: Formule 1 en Amerika, poging duizend

Komend weekend zal er weer een poging gedaan worden om de Formule 1 te slijten aan het Amerikaanse publiek. In het Texaanse Austin ligt het Circuit of the Americas er inmiddels keurig aangeharkt bij, maar het is nog maar de vraag of de Amerikanen nu wel de sport in hun harten sluiten.

De meest sneue anekdote over de desinteresse van het Amerikaanse volk richting de Formule 1, stamt uit 1990. Toen werd er een Grand Prix verreden in de straten van Phoenix. Dramatisch verhaal. Haakse bocht links, haakse bocht rechts, gaap. Gelukkig zorgden Jean Alesi en Ayrton Senna voor wat spektakel. Voor de tv-kijkers, in ieder geval. Het publiek kwam niet opdagen, want even verderop werd een struisvogelrace gehouden. Het aantal bezoekers dat kleine mannetjes op renvogels zag zitten was drie keer zo groot als het aantal mensen dat Senna de race zag winnen. Het kan niet triester.

Formule 1 en Amerika, het wil maar niet lukken. Het land had in Watkins Glen een uitstekend circuit, maar vanaf de jaren tachtig werden de pogingen om de sport aan de rijke yanks te slijten met het jaar hemeltergender. Zo was er de race op de parkeerplaats van het casino Ceasars Palace, een totaal overbodig en ellendig circuit, dat door de toffe bonzen van Las Vegas werd gebruikt om wat centen te verdienen. Er werd geraced in Dallas, omdat er een populaire soapserie met dezelfde naam was en men destijds waarschijnlijk gewoon een beetje geschift was. Het asfalt was daar niet bestand tegen de combinatie van hitte en racewagens. De coureurs kieperden bij bosjes om met zonnesteek. Drama.

[img,47228,left,Er was welgeteld één persoon blij, die dag.]Detroit werd ook nog bezocht en in Phoenix kwam dus nog geen dooie kip kijken. In 2000 deed de Formule 1 een interessante poging, door te rijden op Indianapolis. Echt geen slecht plan, want die kombocht was best geinig. Maar in 2002 ging het al mis toen Michael Schumacher Rubens Barrichello op de meest klunzige en onprofessionele manier liet winnen. Winst weggeven op Indy is als je kont afvegen met een Amerikaanse vlag. Drie jaar later tekende de Formule 1 definitief zijn doodvonnis met die belachelijke vertoning, waar slechts zes coureurs aan de start verschenen. Het contract werd uitgediend en in 2007 kwam de sport er voor het laatst.

Maar nu. In Texas ligt het Circuit of the Americas, een circuit in de stijl van India, Korea en noem ze maar op. Hageltjenieuw, faciliteiten waar een middelgrote stad drie jaar op kan teren en de hand van Hermann Tilke. Het kan in feite twee kanten op gaan. Of het kwartje valt de kant op van Maleisië of Singapore, circuits die geliefd zijn bij de coureurs en waar zowaar wat toeschouwers op af komen, of het wordt een China of Turkije. Circuits die door coureurs gezien worden als een 'moetje' en waar de lege tribunes een steek in het hart van de Europese fans zijn.

De eerste tekenen zijn in orde, want de kaartverkoop loopt heel aardig. Dat is in ieder geval goed, het is nu aan de sport zelf om de fans te laten terugkeren. Krijgen we een kopie van de Indiase Grand Prix, dan wordt het lastig. Amerikaanse racefans zijn NASCAR gewend. Simplistisch racen, tot de laatste ronde spannend en niet vies van af en toe wat (letterlijk) geduw en getrek. NASCAR - en dat is een cliché, maar daarom niet minder waar - staat heel dicht bij de fans. En dat trekt de Amerikanen. Ze willen zich kunnen identificeren met de helden. Ik zou het ook kunnen zijn, dat idee.

Dus zo lang de Formule 1 alles en iedereen blijft afschermen van die vervelende fans, zal de Amerikaan de sport niet in zijn hart sluiten. Dus dan moet er komend weekend maar een show van jewelste gegeven worden. De race moet een spektakel zijn en het totaalplaatje moet de fans tevreden stemmen. Want dat klinische, dat perfecte, dat krijg je er niet uit in de Formule 1. De roep klinkt al jaren, maar de beleidsmakers willen er niet aan. Dus het is nu aan de sport. Vermaak je publiek en ze komen terug. Verveel je publiek en je kan over een paar jaar weer op zoek naar een nieuwe speeltuin.

Ivo Pakvis