Dit zeggen F1-data over de long runs in Australië: Verstappen de grote variabele?

De belangrijkste disclaimer voor iedere long run-analyse heeft dit weekend met de weersverwachting te maken. Als het zondag regent - en daar rekent nagenoeg iedereen in de paddock op - dan is de race pace in het droge natuurlijk een stuk minder belangrijk. Het stelt teams voor de vraag wat te doen: een compromis zoeken met de afstelling of enigszins gokken op één van beide scenario's? Helmut Marko kwam met interessante teksten door te zeggen dat er volgens hem 'gewoon' op een droogweer-afstelling moet worden ingezet ("anders sta je misschien vijftiende in de kwalificatie of nog lager"), maar het blijft de vraag of teams dat daadwerkelijk zo zwart-wit zien.

Ook als het zondag regent, zijn de long runs van vrijdag zeker niet waardeloos. Sterker nog: ze geven na de wintertest het eerste beeld van de verhoudingen als het op de race pace aankomt. Natuurlijk is Albert Park niet de meest representatieve baan van de kalender, maar het geeft in ieder geval een eerste indruk.

Norris de snelste man, cijfers Williams en Mercedes vertekend

Die eerste indruk bevestigt vooral de verwachtingen op basis van de wintertest: McLaren lijkt inderdaad de toonaangevende factor. Waar Ferrari met Leclerc de snelste rondetijd heeft geklokt tijdens de tweede vrije training, had McLaren qua race pace de overhand. Lando Norris tekende voor de snelste long run, afgaande op de doorberekende cijfers van onze datapartner PACETEQ. Norris begon zijn run met rondetijden laag in de 1.22 en wist die gaandeweg af te bouwen tot rondjes van midden 1.21. Het was sneller dan wat Oscar Piastri aan de dag legde, vooral doordat de thuisrijder een hogere bandenslijtage toonde - een patroon dat we in 2024 ook steevast zagen in de vergelijking tussen Norris en Piastri.

De tweede naam in het onderstaande overzicht kan worden weggestreept. De long run van Alexander Albon was namelijk weinig representatief. De Thai begon enorm voortvarend, maar noteerde daardoor een hele hoge bandenslijtage (enkel Nico Hülkenberg verloor meer tijd per ronde door de slijtage). Door zijn extreem snelle start ziet het gemiddelde van Albon er over deze run nog wel goed uit, maar als je dat vertaalt naar een volledige stintlengte, dan zakt hij weg. De long run van Carlos Sainz is representatiever voor de ware pace van Williams, al was die met een negende plek in de rangschikking ook nog altijd niet slecht. Het bevestigt dat Williams een gooi kan doen naar de titel 'best of the rest', achter de vier topteams.

Als eerstvolgende op de lijst komen we Mercedes tegen, maar ook hier hoort een belangrijke disclaimer bij. George Russell en Andrea Kimi Antonelli toonden allebei een prima long run, maar daar hoort wel de noot bij dat zij hun long runs op de hardere C3-band hebben afgewerkt. De meeste andere coureurs deden dat op de C4-band, die dit weekend als de medium fungeert. Op die hardere compound toonden Russell en Antonelli al relatief veel bandenslijtage, in ieder geval ten opzichte van Norris op mediums, waardoor de daadwerkelijke snelheid van Mercedes over een stintlengte iets langzamer zal zijn dan dit.

Laatste run Verstappen oogde beter dan kwalificatiesimulatie

Het brengt Mercedes, Ferrari, Piastri en Verstappen allemaal relatief dicht bij elkaar, zoals dat eigenlijk al was voorspeld op basis van de testdagen. De Nederlander is daarbij nog een belangrijke variabele, aangezien hij een relatief korte run afwerkte. Verstappen stond na de kwalificatiesimulatie, die niet optimaal verliep, langer binnen door veranderingen aan de set-up. Het resultaat was dat hij met nog maar negen minuten op de klok aan zijn 'long run' kon beginnen.

Laatste kans! Doe gratis mee met Scorito GP en versla je vrienden!

De rondjes die volgden, waren relatief hoopgevend. Verstappen gaf gemiddeld gezien 0.23 seconde per ronde toe op Norris, waarbij de minimale bandenslijtage van 0.02 seconde per ronde een positieve noot is. Het onderstreept dat Verstappen in de doorberekening naar een volledige stint iets beter moet ogen ten opzichte van Mercedes dan dat het nu lijkt, en dat het achter de toonaangevende factor McLaren (in ieder geval met Norris) spannend zou moeten worden.

Een belangrijke voorwaarde in dit geheel is dat een goede startpositie wel belangrijk is als de Grand Prix droogt verloopt. Met gemiddeld 23.3 inhaalacties per race bezet Melbourne statistisch gezien plek drie op de lijst van banen waar inhalen het lastigst gaat, achter Monaco en Imola. Dat is zelfs nog het geval met vier DRS-zones en aanpassingen aan het circuit, die het racen juist beter moeten maken. Het onderstreept dat teams als Red Bull niet volledig af kunnen gaan op hun race pace, maar dat een goede uitgangspositie voor een droge race belangrijk is. Bovendien is Albert Park niet het beste jachtterrein voor Red Bull gebleken. Ondanks acht titels bij de coureurs en zes bij de constructeurs, wist het team nog maar twee keer te winnen in Melbourne - in 2011 en 2023. Het circuit is simpelweg al jaren niet echt optimaal voor de karakteristieken van de Red Bull-auto en bovendien heeft technisch malheur niet geholpen.

Samenvattend waren Ferrari en Red Bull op vrijdag eigenlijk tegenpolen van elkaar: de Scuderia was sterk over één ronde (met Leclerc in ieder geval), maar gaf meer toe in de long runs. Red Bull worstelde over een vliegende ronde, maar zag Verstappen daarentegen een iets betere long run rijden. Liam Lawson heeft in beide opzichten nog veel werk aan de winkel. De Nieuw-Zeelander erkende tijdens zijn interview dat hij 'te langzaam' was over één ronde, maar in de long runs viel hij ook negatief op met enkel Gabriel Bortoleto nog achter zich.

De cijfers en de nivellerende factoren die daarbij horen, beloven op papier een interessante strijd achter de uitgesproken favoriet McLaren. Het belooft in theorie een fraai gevecht tussen Verstappen, Ferrari en Mercedes te worden, al blijft overeind: een bakje hemelwater kan alles in het Australische Albert Park weer anders maken - en het spektakel voor fans en volgers eigenlijk alleen maar verder vergroten.