Startnummers in de Formule 1: Is er een iconischer nummer dan 27?

Nee, een iconischer nummer is er niet. Het #27 is vereenzelvigd met Gilles Villeneuve, een van de spectaculairste en veel te vroeg overleden Formule 1-coureurs - die het nummer overigens maar twee seizoenen gebruikt.

Het nummer is natuurlijk al eerder in gebruik in de Formule 1, voor de Canadees het bij Ferrari op zijn bolide krijgt geplakt. Mario Andretti rijdt er (in 1975 en 1976) twee seizoenen mee rond bij Vel Parnelli Jones Racing en Jean-Pierre Jarier (Ligier) is 'eigenaar' van het nummer, voor het in 1978 bij Williams en Alan Jones terechtkomt.

Mario Andretti, Parnelli

De Australiër gebruikt het nummer drie seizoenen lang, voor het laatst in 1980 wanneer hij er wereldkampioen mee wordt. Aangezien hij een jaar als titelverdediger met #1 mag starten, wordt het nummer 27 in de tombola gegooid en komt het terecht bij het in 1980 matig presterende Ferrari dat tiende is geworden in het constructeurskampioenschap.

Alan Jones, Williams

Foto door: Williams F1

De Scuderia geeft het aan Villeneuve, de coureur die een jaar eerder nog met #2 rijdt, naast Jody Scheckter die in 1979 wereldkampioen is geworden bij Ferrari en dus heel 1980 met #1 mag pronken. Het nummer #27 brengt Villeneuve in 1981 in eerste instantie geluk. Hij wint er de Grands Prix van Monaco en Spanje mee, maar wordt uiteindelijk slechts zevende in het WK.

Een jaar later verschijnt de zoon van Saint-Jean-sur-Richelieu opnieuw met #27 aan de start. De eerste twee races valt hij uit. In de derde race wordt hij derde, maar volgt een diskwalificatie wegens een onreglementaire achtervleugel. In Imola volgt dan eindelijk succes voor hem en Ferrari, met een tweede plaats achter teamgenoot Didier Pironi. Een controversiële tweede plaats, want Villeneuve gaat lange tijd aan de leiding op het Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari en heeft van het team te horen gekregen dat hij mag winnen. Pironi denkt daar blijkbaar anders over en kaapt de overwinning voor de neus van Villeneuve weg.

Tijdens de volgende Grand Prix, op het Belgische circuit Zolder, gaat het helemaal mis. Een getergde Villeneuve wil revanche nemen voor Imola en besluit tegen het einde van de kwalificatie nog één keer een poging te wagen om de op dat moment snelste tijd van Pironi af te snoepen. Hij neemt daarbij te veel risico, rijdt tegen de langzaam rijdende auto van Jochen Mass aan en verongelukt. Nog dezelfde avond, 8 mei 1982, overlijdt Villeneuve in het ziekenhuis van Leuven.

Het racenummer wordt niet retired, zoals later bij Jules Bianchi gebeurt, maar gaat over naar Patrick Tambay die het stoeltje van Villeneuve krijgt. De Fransman is goed bevriend met Villeneuve en komt pas weken later, tijdens de Grand Prix van Nederland, voor het eerst met de #27 Ferrari 126C2 in actie. Op 8 augustus 1983, precies drie maanden na de dood van Villeneuve, wint Tambay op de Hockenheimring met datzelfde racenummer de Duitse Grand Prix. Emotioneel neemt de Fransman op het podium afscheid van zijn Canadese vriend en voorganger.

Patrick Tambay eert zijn overleden vriend Gilles Villeneuve

Senna, de natuurlijk opvolger

Het startnummer 27 blijft tot en met 1989 in bezit van Ferrari. Michele Alboreto en Nigel Mansell rijden ermee, maar in 1990 komt het terecht bij McLaren en Ayrton Senna die er zijn tweede wereldtitel mee wint op een manier die Villeneuve glimlachend zou hebben aangezien.

Ayrton Senna

Foto door: Rainer W. Schlegelmilch / Motorsport Images

Ferrari krijgt het nummer nog even terug (op de auto van Alain Prost en later Jean Alesi), maar in het Michael Schumacher-tijdperk en daarna verdwijnt het nummer in de vergetelheid, tot Nico Hülkenberg het in 2014 kiest en er tot op de dag van vandaag mee racet.