Ooit moet toch ook voor Marc Marquez de maat vol zijn?

Hoeveel pijn kan een mens verdragen voor het een keer klaar is? Het is de vraag die ik mezelf stelde na het zien van weer een bizarre crash van Marc Marquez. In de zevende bocht van het Mandalika International Street Circuit gleed de achterband onder de kont van Marquez vandaan en voor hij het wist zweefde hij door de lucht. Wat er in de volgende seconde zou gebeuren, had hij al vaker meegemaakt. Een smak tegen het asfalt. Vervolgens gleed hij nog meters door en werden de laagjes van het leren racepak dat Marquez droeg steeds dunner. Hij kwam tot stilstand en stond langzaam op.

Wat er precies in de coureur omgegaan is, weten we niet. Als volger van deze sport doet het zien van dergelijke crashes mij elke keer weer pijn, maar hoe het echt voelt weet ik niet. Ik zal het waarschijnlijk ook nooit weten. Enkel coureurs die op deze snelheden flirten met de grenzen van het toelaatbare en ze per ongeluk overtreden, weten hoe het voelt om na zo’n klap op te staan. Zij weten wat er met hun lichaam gebeurt als de adrenaline verdwijnt. Zij weten hoe zo’n crash de volgende ochtend voelt als ze uit hun hotelbed kruipen. En bovenal weten zij hoe ze met een gebutst lichaam weer op de motor kruipen als er de volgende dag gewoon weer getraind, gekwalificeerd en geracet moet worden.

Nog geen twee jaar na een crash die het einde van zijn carrière had kunnen betekenen, strijdt Marquez op het scherpst van de snede. Tussendoor ging hij op een training nog met de crossmotor onderuit en liep een hersenschudding op. Een oude blessure, diplopie, kwam weer om de hoek kijken. Marquez zag dubbel en moest rust nemen om het lichaam zijn werk te laten doen in de richting van herstel. Halverwege januari stapte hij weer op de motor en was duidelijk dat hij in rassenschreden fit genoeg werd om weer zijn opwachting in de MotoGP te maken. Het was wennen op de nieuwe Honda RC213V. Ook moest Marquez uitvinden hoe hij zijn lichaam optimaal kan voorbereiden op de races met de beperkte aanlooptijd.

Tekst loopt door onder de foto

Coureurs als Marc Marquez weten als geen ander hoe het is om met een gebutst lijf op de motor te stappen en zonder blikken of blozen weer de limiet opzoeken.

Waar de Grand Prix van Qatar vrijwel het hele weekend vlekkeloos verliep en Marquez een prima vijfde plek uit het vuur sleepte, moest hij tijdens de eerste Indonesische GP in 25 jaar vechten tegen de omstandigheden. Michelin had tijdens de test een achterband in het assortiment zitten die niet goed genoeg bleek om een volledige race mee te gaan. De Franse fabrikant greep terug naar een band die in 2018 al dienstdeed tijdens races onder zware omstandigheden in Oostenrijk en Thailand. Een noodoplossing.

Voorzien van een harder karkas moest de band kunnen dealen met een baantemperatuur van boven de 60 graden Celsius. Een band die geenszins goed paste bij de nieuwe Honda. “Onze motor is goed afgesteld op de nieuwe banden, maar niet op een band die vier jaar oud is”, zei teamgenoot Pol Espargaro, die de test van vorige maand nog aanvoerde en nu nergens was.

Niet alles is de schuld van Michelin, maar dat Honda vraagt om een onderzoek is niet gek. Het team had de zaken uitstekend op orde tijdens de test, maar was het hele Grand Prix-weekend nergens. Marquez nam risico’s en werd slachtoffer. Na onderzoek in het ziekenhuis bleek hij geen breuken overgehouden te hebben aan het incident. Wel werd er een lichte hersenschudding geconstateerd en werd het – zoals Marquez zelf zei – ‘verstandige’ besluit genomen om niet aan de start te komen in de race. Wel verscheen Marquez met een zuinige glimlach even voor de camera’s van de Spaanse rechtenhouder DAZN. “Het gaat wel, het gaat. Ik ben wat versuft, maar ik ben in orde”, sprak Marquez.

Het was voor Marquez de zoveelste tegenslag in korte tijd en de zoveelste crash die veel erger had kunnen aflopen dan nu gebeurde. Vaak wordt er op internet, ook in de reacties op deze site, spottend gesproken over de crashes van ‘Marcrash’, zoals sommige ‘liefhebbers’ hem graag noemen. Of neem Ziggo Sport, de nieuwe MotoGP-rechtenhouder, waar de racers in de talkshow Ziggo Race Café simpelweg weggezet werden als ‘gekken’. Die commentaren doen absoluut geen recht aan Marquez en zijn collega’s. Coureurs nemen nu eenmaal veel risico en Marquez misschien nog wel meer dan anderen.

Nu is Marquez er – voor zover bekendgemaakt – goed vanaf gekomen. De crash van zondagochtend wordt gepromoot alsof het een spannende trailer is voor een film. Door de MotoGP-rechtenhouders zelf, maar ook door de nieuwe nationale MotoGP-zender. Maar ik krijg bij elke herhaling de koude rillingen hoe een roerloze Marquez op hoge snelheid over het asfalt schuift. Hoe zou zijn moeder thuis naar de herhalingen kijken? Hoe kan vader Julìa, die in de pitbox constant staat te duimen, nog altijd zo naar zijn zoon kijken en hem ondersteunen? Hoe kan Marquez weer opstappen na de tegenslag van de afgelopen jaren? Hoe houdt hij het vol? Hoe kan hij zich weer opladen en de volgende sessies weer dezelfde risico’s nemen? Voor hem moet de maat toch ook een keer vol zijn na zoveel dagen met pijn?

Nee, motorrijders zijn niet gek. Ze zijn moedig. Moediger dan wij allemaal. Het zijn atleten die elke week weer de grens opzoeken en keihard afgestraft worden als ze over die grens komen. Wij zijn er - voor ons plezier - wekelijks getuige van hoe deze mannen hun leven riskeren.

Update 22 maart, 11.22 uur: Dit artikel is inmiddels ingehaald door de actualiteit. Na onderzoek in Barcelona is gebleken dat Marquez opnieuw last heeft van diplopie, het probleem waardoor hij tussen oktober en januari amper kon trainen en rijden. Lees hier meer over de nieuwe blessureproblematiek van de Honda-coureur.