Tech analyse: Waarom de Amerikaanse GP geen mislukt weekend was voor McLaren

De McLaren lijkt in basis behoorlijk veel op de Red Bull RB13. Beide teams hebben gekozen voor een concept met veel rake, waardoor de achterkant een stuk hoger staat dan de voorzijde van de wagen. Dat vraagt op specifieke luchtstromingen en aero-concepten. De wervelingen die de voorvleugel creëert zijn verderop de wagen van groot belang.

De buitenste sectie is ervoor verantwoordelijk dat de lucht lateraal langs de voorband stroomt, waardoor de weerstand vermindert en de luchtstroming richting de aerodynamische componenten verderop de wagen vormgegeven wordt.

McLaren, of specifieker Fernando Alonso, beschikte in Austin over een aangepaste voorvleugel. Vandoorne reed er kortstondig mee in VT1 voor een flow-viz test maar moest het element de rest van het weekend afstaan aan de tweevoudig wereldkampioen. 

McLaren MCL32 nieuwe voorvleugel

Illustratie: Giorgio Piola

De intentie van de nieuwe versie is het optimaliseren van de twee voornaamste luchtstromingen: de Y250 vortex die afkomstig is vanaf het neutrale gedeelte rondom de neus, en de werveling afkomstig van het geflapte gedeelte. Aan de binnenkant van de vleugel heeft het team veranderingen doorgevoerd (gemarkeerd in geel) om de positie en de kracht van de stromingen te wijzigen. Deze aanpassingen staan in lijn met de veranderingen die het team de laatste tijd heeft doorgevoerd aan de bargeboards.

De buitenste sectie is eveneens onder handen genomen. Er zijn twee openingen toegevoegd aan de voetplaat (gemarkeerd in geel). Daardoor komt er meer lucht onder de vleugel terecht. Tevens zijn de vleugeltjes aan de binnenkant van de endplate aangepast (zie inzet voor oude versie). Het raakpunt met de endplate is aanzienlijk verminderd.

Met medewerking van tech-redacteuren Giorgio Piola en Matt Somerfield