On this day: Schumacher's "grootste prestatie in de Formule 1 ooit"

Michael Schumacher kende met name in de periode tussen 2000 en 2004 grote successen bij de Scuderia, maar wie denkt dat Schumacher het vanaf dag één naar zijn zin had in Italië komt bedrogen uit.

Met name in het eerste seizoen was aftasten voor de coureur die in de voorgaande twee seizoenen bij Benetton wereldkampioen was geworden en eind 1995 door Jean Todt was overgehaald om naar Maranello te komen.

Wat niet meehielp was dat Ferrari zelf ook in transitie was. Todt was in 1993 aangesteld om de oude glorie van het eens zo machtige team te herstellen. De Fransman nam na 1995 niet alleen afscheid van coureurs Jean Alesi en Gerhard Berger, maar ook van de V12-motoren die zo kenmerkend waren voor de Italiaanse renstal.

Gedrocht van een auto

Technisch directeur John Barnard ontwierp voor 1996 een volledig nieuwe auto, de F310. Die werd aangedreven door de nieuw ontwikkelde, minder dorstige V10-krachtbron. De eerste keer dat Irvine de auto zag, schrok hij zich rot.

De Noord-Ier liet zich decennia later eens uit over de auto: "Ik herinner me dat toen we de auto voor het eerst zagen, ik zei: 'die ziet er zorgwekkend anders uit dan de auto's van de anderen'. We zaten er gewoon naast. Het was na de Jaguar R2 [de auto waarmee Irvine in 2001 reed] de slechtste auto waarin ik ooit heb geracet."

Michael Schumacher in de Ferrari F310.

Foto door: Motorsport Images

"Hoe Michael met die auto kon rijden, zal ik wel nooit weten", vervolgde Irvine. "Ik was bang om in te sturen, omdat je nooit zeker wist of de auto direct de goede kant op zou draaien, of over halve of een hele seconde."

'De parachute'

Schumacher was zelf ook erg niet te spreken over de rij-ervaring in de F310. Hij noemde de auto 'de parachute', vanwege de hoge luchtweerstand die het bonkige ontwerp had. Toch kon de Duitser overweg met de auto die niet alleen aerodynamisch niet top was, maar ook nog eens onbetrouwbare versnellingsbak had.

Maar, als de F310 het deed kon hij aardig in het spoor blijven van de Williams FW18's van Damon Hill en Jacques Villeneuve, de dominante auto van 1996. En op een goede dag, onder de juiste omstandigheden, kon Schumacher zelfs toveren met de F310.

Damon Hill in de oppermachtige Williams FW18.

Zo'n dag was 2 juni 1996. Een dag eerder hadden Hill en Villeneuve zich in een droge kwalificatie comfortabel verzekerd van de eerste twee startplaatsen. Schumacher klasseerde zich op P3, maar het verschil met de Williams-coureurs bedroeg ruim een halve seconde, tot frustratie van de Duitser zelf.

"Ik had geen moment het idee dat ik pole-position kon pakken", zei Schumacher na de kwalificatie. "Ik was niet competitief genoeg. Ik denk dat dit resultaat een duidelijk beeld geeft van de huidige situatie – vanuit technisch oogpunt. Ik heb het absolute maximum uit de auto gehaald."

De stemming van Schumacher sloeg echter even snel om als het weer boven het Circuit de Barcelona-Catalunya. Zaterdagmiddag begon het te regenen en tegen zondagochtend was de regen uitgegroeid tot een enorme hoosbui. Even werd nog gesproken om de race achter de safety car - met een rollende start - te beginnen, maar uiteindelijk werd van dat idee afgezien en ging de race regulier van start.

Slechte start Hill en Schumacher

Vooraan kwam Hill slecht weg, maar Schumacher had door een probleem met de koppeling een nog slechtere start. De Duitser viel terug van P3 naar P7, terwijl Villeneuve bij het ingaan van bocht 1 de leiding had overgenomen. De Canadees werd gevolgd door Jean Alesi in de Benetton, met op de derde plaats Hill. Gerhard Berger lag vierde, Rubens Barrichello vijfde en Irvine zesde, vlak voor zijn Duitse teamgenoot.

Jacques Villeneuve leidt de Spaanse GP voor Jean Alesi.

Foto door: Motorsport Images

De chaos door het opspattende water was enorm en in de tweede ronde spinde Irvine. Hij wist zijn F310 weliswaar heel te houden, maar de auto kwam niet meer van plek en de Noord-Ier moest opgeven.

Schumacher lag op dat moment vijfde achter Berger, maar al snel ging het Duits-Oostenrijkse duo voorbij aan Hill die zijn FW18 maar niet onder controle kreeg. De race eindigde voor de kampioenschapsleider uiteindelijk een paar ronden later door een harde touche met de pitmuur. "Ik ben vooral blij dat ik ongedeerd ben", zei Hill na de race. "Het was een verschrikkelijke dag."

Regenmeister

Schumacher toonde nog maar eens waarom hij Der Regenmeister werd genoemd. Hij ging voorbij aan Berger en lag nu derde achter Alesi en Villeneuve. Beiden hielden in de stromende regen niet lang stand en in ronde twaalf leidde Schumacher voor het eerst de race.

Michael Schumacher en Gerhard Berger.

Foto door: Motorsport Images

Eenmaal aan de leiding reed hij eenvoudig weg bij de concurrentie. Zijn snelste ronde was maar liefst 2,2 seconden sneller dan die van elke andere coureur, maar even dreigde het nog mis te gaan.

De nieuwe V10-krachtbron begon wat te sputteren en leek zelfs even helemaal de geest te geven. "Ik reed feitelijk met een acht- of negencilinder motor", vertelde Schumacher na de race over zijn problemen. "Ik had veel minder vermogen en verloor ongeveer tien kilometer per uur op de rechte stukken." 

Van het gas af

Gelukkig voor hem verloor de concurrentie nog meer tijd en dus werd zijn voorsprong groter en groter. Na zijn tweede pitstop had hij een marge van ruim een minuut op Alesi, het moment voor Ferrari om er bij Schumacher op aan te dringen iets gas terug te nemen en de auto naar huis te rijden.

Schumacher gaf gehoor aan die oproep en kwam uiteindelijk met 45 seconden voorsprong over de finish om zo zijn eerste Ferrari-zege bij te schrijven.

Michael Schumacher wint zijn eerste race voor Ferrari.

Foto door: Rainer W. Schlegelmilch / Motorsport Images

Ferrari-teambaas Jean Todt noemde de prestatie na afloop "ongelooflijk", terwijl Ferrari-president Luca di Montezemolo sprak van een "uitzonderlijke" coureur.

Schumacher won later dat jaar nog eens twee Grands Prix met de F310 en uiteindelijk stopte de teller zelfs bij 72 Ferrari-overwinningen, maar het begin van alle latere successen is terug te voeren op die tweede junidag van 1996.

Of, zoals Irvine het zei: "Het was de grootste prestatie in de Formule 1 ooit."