Eindrapport Williams: Zwaar onvoldoende, maar licht aan het eind van de tunnel

Williams in het seizoen 2018:

Positie in het constructeurskampioenschap: 10
Aantal WK-punten: 7
Beste resultaat: 8e plaats (Azerbeidzjan, Lance Stroll)

Rapportcijfer: 3,7*

Hoe diep kan je zinken? Die vraag is gerechtvaardigd bij het Williams F1 Team. In 2014 en 2015 eindigde de iconische renstal van Sir Frank Williams nog als derde in het constructeurskampioenschap. Oké, het team werd in die jaren geholpen door de dominante Mercedes-motor, maar het verschil met nu is wel schrikbarend groot. Zeven schamele punten in 2018: vier in de chaos in Baku en drie op motorvermogen in Monza. Qua prestaties het slechtste seizoen van Williams sinds 1978.

De grote vraag is vooral: waar is het mis gegaan? Bij Williams kunnen we een groot deel van de problemen terugbrengen tot een overkoepelend onderwerp: een enorm gebrek aan downforce. Met de topsnelheid van de wagens van Lance Stroll en Sergey Sirotkin was weinig mis. Dat verklaart ook waarom juist in Azerbeidzjan en Italië gescoord werd. De FW41 kwam gewoonweg niet de bocht om, laat staan met een fatsoenlijke snelheid. Er was het gehele seizoen een aanzienlijk correlatieprobleem: de wagen en de updates voldeden niet aan de verwachtingen doordat de prestaties in de windtunnel en de computersimulaties niet overeenkwamen met de praktijk. Eenzelfde probleem waarmee Red Bull Racing recentelijk kampte, maar zij hadden tenminste nog voldoende budget om de boel tijdens het seizoen om te draaien. Bij Williams moet elk dubbeltje drie keer omgedraaid worden en in problematische tijden helpt dat niet.

Het feit dat er bij de formatie uit Grove in het ontwerpproces een probleem zit, valt af te lezen aan de prestaties van concurrent Sauber. De Zwitserse formatie stond aan het begin van het seizoen samen met Williams op de laatste rij. Sauber heeft echter de juiste updates op de juiste momenten geïntroduceerd en eindigde met 48 punten als achtste bij de constructeurs. Williams deed alles wat binnen de macht lag, maar de processen klopten niet. De veranderingen die op aerodynamisch vlak werden doorgevoerd waren heel logisch, maar in praktijk kwam het niet uit de verf. 

Foutieve keuze op rijdersvlak

Wat de teamleiding misschien wel aan te rekenen valt, is de keuze voor de coureurs. Lance Stroll zorgt voor de centjes maar in plaats van een snelle tweede rijder werd gekozen voor nog meer inkomsten: de roebels van rookie Sergey Sirotkin. Met twee coureurs met nauwelijks ervaring is het lastig om een auto te ontwikkelen en de juiste richting te vinden. Een paar miljoen extra is leuk, maar een coureur die het verschil kan maken is veel waardevoller. Kijk naar Fernando Alonso, die met een zeer matige McLaren toch aardige dingen liet zien.

Williams lijkt ingezien te hebben dat het zo niet langer kan. Het teleurstellende seizoen 2018 werd met een positief signaal naar de medewerkers afgesloten door George Russell voor komend jaar aan te stellen. De Brit is snel en talentvol, precies waar het team behoefte aan heeft. Zijn teamgenoot is ook al bekend: Robert Kubica. Over de vorm en snelheid van de Pool is veel onduidelijkheid. Eén ding is zeker: de achterstand op de middenmoot - en zelfs de voorste helft van de middenmoot - is niet onoverbrugbaar. Met twee goede rijders en verholpen correlatieproblemen kan Williams in 2019 zomaar weer regelmatig meedoen om de punten. 

En zeg nou eerlijk: daar hoort dit iconische team toch ook thuis?

*De rapportcijfers zijn het gemiddelde van de beoordeling van onze vijf Formule 1-redacteuren van nl.motorsport.com.