Waarom Bagnaia's MotoGP-wereldtitel net zoveel waard is als die van Stoner

In de racerij geven cijfers vaak een duidelijk beeld van de realiteit. En de cijfers van Ducati in het afgelopen MotoGP-seizoen liegen er niet om. Met acht motoren op de grid waren de Desmosedici’s zeer dominant. Het merk had in de voorbije jaargang acht motoren, twee soorten op de grid. Ducati behaalde twaalf van de twintig mogelijke overwinningen, een record, alsmede zestien pole-positions. Van de 60 beschikbare podiums gedurende het seizoen, vulden Ducati-coureurs er 32. Zes van de acht rijders stonden op het podium in de campagne van 2022. Het zijn cijfers die voor zich spreken en het bewijs dat de Reparto Corse-engineers zich onder leiding van Gigi Dall’Igna overtroffen hebben met het ontwerp en de ontwikkeling van de nieuwste motor.

Op basis daarvan zou je kunnen denken dat de gewonnen wereldtitel van Francesco Bagnaia in Valencia minder waard is dan de eerste in de geschiedenis van Ducati, vijftien jaar geleden, toen Casey Stoner de concurrentie verraste. Maar ondanks de statistieken dat Ducati dit seizoen zeer overtuigend was, valt er genoeg te zeggen dat het kampioenschap van Bagnaia alleen mogelijk was door de klasse van de Italiaan die op een soortgelijk niveau acteerde als Stoner en co in 2007.

Om te beginnen moeten we de technische context van het succes niet vergeten. In het geval van Stoner werd hij gekroond tot wereldkampioen in het seizoen dat de motorblokken aangepast werden van 990cc naar 800cc. Zoals we in andere disciplines van de sport gezien hebben, werkt een rigoureuze technische aanpassing verrassingen in de hand. Zeker voor teams die niets te verliezen hebben. Ducati nam een risico met de motor en concentreerde zich vooral op het genereren van zoveel mogelijk vermogen. Stoner slaagde erin om de machine te temmen. Tegelijkertijd moet gezegd worden dat er destijds nog sprake was van een bandenoorlog tussen Michelin en Bridgestone. Dit was een ander element waaruit de ongelijkheid tussen de verschillende deelnemers bleek. Ducati reed met Bridgestone, Yamaha en Honda gebruikten Michelins. Ook hadden de teams alle vrijheid als het gaat om de inzet van elektronica, het was een tijd dat er amper controle op was, bovendien was het standaard maken van de elektronica nog helemaal uit den boze.

Ook zonder al die factoren kon Ducati dit seizoen nog altijd het verschil maken, er zijn nog altijd veel variabelen waar rijder en team een vinger in de pap hebben. Een van de Ducati-mannen van het eerste uur die daarover kan meepraten is Cristian Gabarrini. Hij was vijftien jaar geleden de crew-chief van Stoner en vervult diezelfde rol nu voor Bagnaia. In 2007 scoorde Gabarrini met zijn Australische coureur en de Ducati GP7 tien overwinningen en vijf pole-positions. Bagnaia scoorde dit seizoen zeven overwinningen en vijf pole-positions op de geroemde GP22. De vraag om de beide machines en coureurs te vergelijken is alsof je een ouder vraagt om tussen zijn kinderen te kiezen, maar Gabarrini nam voor deze website de tijd om de beide projecten in perspectief te plaatsen.

“De 2007 Ducati was erg extreem, dat motorblok was bijna niet te rijden”, zegt Gabarrini in gesprek met Motorsport.com. “Het huidige blok is bijna de beste van de paddock, maar Suzuki won de race van zondag. En als Marc [Marquez] 100 procent fit was, had Honda ook zeker nog een race gewonnen. Het is waar dat de Bridgestone-compounds van een hoge kwaliteit waren, maar Michelin kwam op de ochtend van de race nog met nieuwe banden die de nacht ervoor geproduceerd waren. Dat hielp enorm op bepaalde vlakken. En dan heb je nog elektronica. Destijds in 2007 was die van ons veel slechter en Casey wilde eigenlijk het liefst zonder rijden. Hij wilde alle controle zelf. Dat is nu heel anders, de rijder is degene die de elektronica moet managen.”

Gabarrini lijkt op basis daarvan de prestaties van Stoner hoger aan te schrijven, maar hij benadrukt dat hij erg onder de indruk is van wat Bagnaia dit seizoen gepresteerd heeft. “In de tijd van Casey had je de ‘Fantastic Four’ met naast hem Rossi, Pedrosa en Lorenzo”, gaat Gabarrini verder. “Nu ligt het niveau zo hoog dat er niet langer vier rijders zijn, maar bijna iedereen kan winnen. De verschillen zijn minimaal. Wat Pecco dit seizoen gepresteerd heeft is ongelofelijk moeilijk, zeker met de comeback die hij succesvol afgerond heeft.”

Rossi, Pedrosa en Lorenzo waren de grootheden van de MotoGP toen Stoner zijn eerste titel pakte, maar Gabarrini stelt dat het niveau sindsdien enorm omhoog gegaan is.

Foto: Andre Vor / Sutton Images

Ook crew-chief Ramon Forca, in het verleden de belangrijke man naast Jorge Lorenzo, komt met eenzelfde sentiment. Forcada heeft geen twijfel dat de Ducati-formatie van nu de verdiende winnaar is. “In de racerij ben je niet alleen afhankelijk van wat je zelf doet, maar ook wat anderen doen”, zegt Forcada. “Als een regel verandert, dan opent dat de deur voor iemand anders die met een verrassing kan komen. Het technische voorbeeld daarvan is de introductie van de viertakten. De beide merken die daarop gokten waren Honda en Yamaha. Het eerste merk boekte geweldige resultaten, het tweede merk faalde hopeloos. Dat gezegd hebbende: de winnaar van het wereldkampioenschap verdient het altijd. Wat Pecco’s wereldtitel nog waardevoller maakt is de manier waarop ze het behaald hebben. Halverwege het seizoen stonden ze 91 punten achter de leider, notabene de regerend kampioen. Dat is een ongekende prestatie. Als je iets voor het eerst doet, is dat zeker een opvallende prestatie.”

Niemand presteerde het ooit om zo’n grote achterstand om te buigen in een wereldkampioenschap, maar de prestaties van Stoner blijven toch altijd uniek omdat hij de eerste was die Ducati de wereldtitel bezorgde.

Bagnaia heeft zijn kampioenschap op ongelofelijke wijze weten te redden, iets waar hij terecht veel lof voor heeft gekregen.

Foto: Ducati Corse