Waarom Jack Miller zo vroeg moest opgeven in de GP van Qatar

“Vanaf het begin voelde het niet goed”, zegt Jack Miller. “De motor voelde meteen anders aan na de start. Er was iets mis met de elektronica, de motor voelde vreemd aan. Op sommige, vreemde plekken op de baan had ik 100 procent vermogen en op het rechte stuk ging het voor geen meter. Ik had geen vermogen, iedereen reed me voorbij. Ik moest vrij snel naar de vierde versnelling schakelen. Ik dacht nog dat ze me aan zouden rijden, zo langzaam ging het. In de sectoren liep het niet. Het was een elektronisch probleem.”

Aan het eind van de zevende ronde gaf Miller de pijp aan Maarten, maar niet voordat hij nog van alles probeerde om de elektronica weer op de rit te krijgen. “Ik heb alles geprobeerd, de verschillende mappings geprobeerd. Ik heb het systeem nog gereset, ik deed m’n best”, aldus Miller, die het op een gegeven moment te gevaarlijk vond. “Maar… Op een gegeven moment kreeg ik op sommige plekken een gigantische scheut vermogen, op rare plekken, natuurlijk wilde ik zo hard mogelijk rijden maar dat kwam onverwacht. De angst om aangereden te worden om de racelijn, de motor accelereerde niet. Daarom vond ik het beter om binnen te komen. Geen geweldige dag.”

De Grand Prix van Qatar had de eerste volledige race moeten worden met de nieuwe Ducati GP22, maar van de fabriekscoureurs haalde alleen Johann Zarco het einde. Hij werd achtste. Miller reed nog zeven ronden, maar leerde niets. “Ik heb niets geleerd, de motor leek in niets op wat het moet zijn. Het is wat het is, we hebben ontdekt wat het probleem was en we weten wat er gaande was. Het is heel ongelukkig, hopelijk gebeurt het niet weer.”

Op de oudere GP21 redde Enea Bastianini het vege lijf voor de renstal uit Bologna. Hij pakte de emotionele eerste MotoGP-overwinning van zijn loopbaan.