Motorsport.com's Prime content
Topic

Motorsport.com's Prime content

Hoeveel coureurs wonnen er zowel in F1 als op Le Mans?

De 24 uur van Le Mans is een van de moeilijkste races ter wereld. Hoeveel Formule 1-coureurs hebben deze race gewonnen? Motorsport.com zet ze op een rijtje.

Hoeveel coureurs wonnen er zowel in F1 als op Le Mans?

Formule 1 en de 24 uur van Le Mans zijn zo verschillend als het maar kan. Aan de ene kant heb je een puur sprintkampioenschap met speciaal ontworpen wagens gebouwd volgens strikte reglementen, aan de andere kant heb je een hele dag waar het het doel is om zo lang en zo ver mogelijk te rijden zonder problemen, in wagens vergelijkbaar met materiaal dat je op de openbare weg tegenkomt bestuurd door niet één, maar drie coureurs.

Ondanks deze grote verschillen zijn er wel degelijk coureurs die zowel in de F1 als op Le Mans hebben gewonnen.

F1-wereldkampioenen die Le Mans wonnen

Mike Hawthorn / Ivor Bueb, Jaguar Cars, Jaguar D-type

Mike Hawthorn / Ivor Bueb, Jaguar Cars, Jaguar D-type

Photo by: Motorsport Images

Mike Hawthorn

  • F1-deelnames: 45 (1952 – 1958)
  • F1-kampioenschappen: 1 (1958)
  • Le Mans-deelnames: 5 (1953, 1955 – 1958)
  • Le Mans-overwinningen: 1 (1955)

Mike Hawthorn was de eerste coureur die beide evenementen won. Hij begon met het winnen van Le Mans.

Na een diskwalificatie in 1953 vanwege illegale remmen, kwam Hawthorn twee jaar later terug met een Jaguar D-type. De coureur raakte betrokken in een titanengevecht met Juan Manuel Fangio in de openingsfase van de race. De twee legendes verbraken het ronderecord tien keer in de eerste twee uur. Wat een prachtige race had moeten worden, eindigde in een grote tragedie. Hawthorn remde hard om de pits in te komen, daardoor raakten Lance Macklin en Pierre Levegh elkaar. De Mercedes vloog richting het publiek, vloog in brand en mensen werden geraakt door rondvliegende brokstukken. Levegh kwam net als meer dan tachtig toeschouwers om het leven. 180 anderen raakten gewond. Hawthorn werd niet verantwoordelijk gehouden voor het incident. Zijn enige Formule 1-titel kwam in 1958, een jaar voordat hij om het leven kwam bij een verkeersongeluk.

Olivier Gendebien and Phil Hill, 1st position, raise their bouquets on the podium at the 1962 Le Mans 24 Hours

Olivier Gendebien and Phil Hill, 1st position, raise their bouquets on the podium at the 1962 Le Mans 24 Hours

Photo by: Motorsport Images

Phil Hill

  •  F1-deelnames: 49 (1958 – 1964, 1966)
  • F1-kampioenschappen: 1 (1961)
  • Le Mans-deelnames: 14 (1953, 1955 – 1967)
  • Le Mans-overwinningen: 3 (1958, 1961, 1962)

Het was alles of niks voor Phil Hill op Le Mans. Van zijn veertien pogingen won hij drie edities, in de overige elf viel hij uit. 

In zijn eerste Le Mans reed Hill voor het Amerikaanse Rees T. Makins-team, waarin hij een OSCA MT-4 bestuurde. De wagen hield het tachtig ronden vol voordat de transmissie het begaf. Daarna kwam hij acht keer uit voor Ferrari, het team waarmee zijn Le Mans-carrière het meest geassocieerd wordt. Voor Ferrari liepen de resultaten sterk uiteen. Drie keer won hij de meest prestigieuze endurance-race ter wereld, maar in 1957 kwam hij niet verder dan twee ronden. 

In zijn Formule 1-carrière pakte Hill drie overwinningen en een wereldtitel in 1961. Ook dit presteerde hij in een Ferrari.

Race winner Jochen Rindt (AUT) / Maston Gregory (USA) Ferrari 250 LM, 1965 Le Mans 24 Hours

Race winner Jochen Rindt (AUT) / Maston Gregory (USA) Ferrari 250 LM, 1965 Le Mans 24 Hours

Photo by: David Phipps / Motorsport Images

Jochen Rindt

  • F1-deelnames: 60 (1964 – 1970)
  • F1-kampioenschappen: 1 (1970)
  • Le Mans-deelnames: 4 (1967 – 1967)
  • Le Mans-overwinningen: 1 (1965)

Tussen 1964 en 1967 deed Jochen Rindt vier keer mee aan de 24 uur van Le Mans. Net als bij Hill was het bij Rindt een afwisseling tussen overwinningen en DNF's.

Rindt's tweede poging bracht hem zijn eerste en enige overwinning op Le Mans. Samen met teamgenoot Masten Gregory passeerden ze de finishlijn met vijf ronden voorsprong op de nummer twee. 

Zijn doorbraak in de Formule 1 kwam in 1969, om een jaar later de wereldtitel te pakken. Dit zou echter de meest tragische wereldtitel ooit zijn, omdat de Oostenrijker vier races voor het einde van het seizoen kwam te overlijden. Omdat hij qua punten niet meer in te halen was door de concurrentie, is hij de enige coureur in de historie van de Formule 1 die postuum wereldkampioen is geworden.

Graham Hill and Henri Pescarolo, 1st position, celebrate on the podium, 1972 Le Mans 24 Hours

Graham Hill and Henri Pescarolo, 1st position, celebrate on the podium, 1972 Le Mans 24 Hours

Photo by: Rainer Schlegelmilch / Motorsport Images

Graham Hill

  • F1-deelnames: 176 (1958 – 1975)
  • F1-kampioenschappen: 2 (1962, 1968)
  • Le Mans-deelnames: 10 (1958 – 1966, 1972)
  • Le Mans-overwinningen: 1 (1972)

Graham Hill is de enige coureur die ooit de Triple Crown of Motorsport heeft gewonnen. Hij won de GP van Monaco, de 24 uur van Le Mans én die Indy 500. Na in 1962 wereldkampioen F1 te zijn geworden pakte Hill een jaar later zijn eerste van vijf overwinningen in Monaco.

In 1966 zegevierde hij in de Indy 500, om zes jaar later te winnen op Le Mans. Na negen pogingen en een tweede plaats als beste resultaat was het eindelijk tijd voor Hill op het Circuit de la Sarthe. Hij en teamgenoot Henri Pescarolo hadden na 24 uur elf ronden voor op de nummer twee en zo werd Hill de eerste en tot nu toe enige coureur die de Triple Crown voltooid heeft.

#8 Toyota Gazoo Racing Toyota TS050: Sébastien Buemi, Kazuki Nakajima, Fernando Alonso, celebrate winning the 2018 Le Mans 24 Hours

#8 Toyota Gazoo Racing Toyota TS050: Sébastien Buemi, Kazuki Nakajima, Fernando Alonso, celebrate winning the 2018 Le Mans 24 Hours

Photo by: Sam Bloxham / Motorsport Images

Fernando Alonso

  • F1-deelnames: 322 (2001, 2003 – 2018, 2021)
  • F1-kampioenschappen: 2 (2005, 2006)
  • Le Mans-deelnames: 2 (2018, 2019)
  • Le Mans-overwinningen: 2 (2018, 2019)

Fernando Alonso werd wereldkampioen Formule 1 in 2005 en 2006. Het hadden zeker meer dan twee titels kunnen zijn maar de carrière van de Spanjaard wordt gekenmerkt door pech als het gaat om de keuzes van teams. Bij McLaren belandde hij in 2007 in allerlei rellen en ruzies, bij Ferrari had hij wel de vorm maar niet het materiaal voor de titel en zijn tweede periode bij McLaren was het absolute dieptepunt. Reden genoeg voor uitstapjes hier en daar.

Het eerste uitstapje was de Indy 500 in 2017. Alonso reed een ijzersterke race maar viel uit door een kapotte Honda-motor, die hem ironisch genoeg ook al jaren dwarszat in de F1. In 2018 en 2019 kwam hij voor Toyota uit in het FIA World Endurance Championship en op Le Mans. Beide edities won hij samen met Kazuki Nakajima en Sebastien Buemi. Echt sterke concurrentie was er dan misschien niet - na het vertrek van Audi en Porsche was Toyota het enige overgebleven fabrieksteam met hybride-aandrijving - maar Le Mans is niet alleen een race tegen tegenstanders, maar ook tegen de klok en de omstandigheden en beide overwinningen waren prachtig voltooid.

F1 race-winnaars die Le Mans wonnen

Jürgen Barth / Hurley Haywood / Jacky Ickx, Martini Racing Porsche System, Porsche 936/77 - Porsche 911/78, lead the 1977 Le Mans 24 Hours

Jürgen Barth / Hurley Haywood / Jacky Ickx, Martini Racing Porsche System, Porsche 936/77 - Porsche 911/78, lead the 1977 Le Mans 24 Hours

Photo by: Motorsport Images

Naast wereldkampioenen zijn er ook genoeg racewinnaars in de F1 die op Le Mans zeges hebben gepakt. De meest succesvolle coureur over beide disciplines is Jacky Ickx, die acht GP's en zes edities van Le Mans won.

Coureur

F1-deelnames

F1-overwinningen

Le Mans-deelnames

Le Mans-overwinningen

Jose Froilan Gonzalez

26 (1950 – 1957, 1960)

2

4 (1950 – 19511 1953 – 1954)

1 (1954)

Maurice Trintignant

81 (1950 – 1964)

2

15 (1950 – 1962, 1964 – 1965)

1 (1954)

Ludovico Scarfiotti

10 (1963 – 1968)

1

8 (1960 – 1967)

1 (1963)

Lorenzo Bandini

42 (1967 – 1967)

1

5 (1962 – 1966)

1 (1963)

Bruce McLaren

100 (1958 – 1970)

4

8 (1959, 1961 – 1967)

1 (1966)

Dan Gurney

86 (1959 – 1968, 1970)

4

10 (1958 – 1967)

1 (1967)

Pedro Rodriguez

55 (1963 – 1971)

2

14 (1958 – 1971)

1 (1968)

Jacky Ickx

116 (1966 – 1979)

8

15 (1966 – 1967, 1969 – 1970, 1973, 1975 – 1983, 1985)

6 (1969, 1975 – 1977, 1981 – 1982)

Didier Pironi

70 (1978 – 1982)

3

4 (1976 – 1978, 1980)

1 (1978)

Johnny Herbert

161 (1989 – 2000)

3

8 (1990 – 1992, 2001 – 2004, 2007)

1 (1991)

Jochen Mass

105 (1973 – 1980, 1982)

1

11 (1972, 1978, 1981 – 1983, 1985 – 1989, 1991, 1995)

1 (1989)

Michele Alboreto

194 (1981 – 1994)

5

8 (1981 – 1983, 1996 – 2000)

1 (1997)

Coureurs zonder F1-overwinning 

#19 Porsche Team Porsche 919 Hybrid: Nico Hulkenberg, Nick Tandy, Earl Bamber celebrate winning the 2015 Le Mans 24 Hours

#19 Porsche Team Porsche 919 Hybrid: Nico Hulkenberg, Nick Tandy, Earl Bamber celebrate winning the 2015 Le Mans 24 Hours

Photo by: Eric Gilbert / Motorsport Images

Winnen in de Formule 1 is niet makkelijk. Je bent afhankelijk van je team, je wagen, de locatie en vele andere factoren. Sommige coureurs krijgen niet de kans om te winnen in de F1, maar doen dat wel op Le Mans.

Een van de meest in het oog springende voorbeelden is Nico Hülkenberg. De Duitser houdt het record voor meeste F1-deelnames zonder podium, maar in 2015 stuurde hij een Porsche 919 Hybrid naar de overwinning in Frankrijk. Hierbij versloeg hij onder andere Mark Webber.

Coureur

F1 deelnames

Le Mans deelnames

Le Mans overwinningen

Louis Rosier

38 (1950 – 1956)

9 (1938, 1949 – 1956)

1 (1951)

Peter Walker

4 (1950 – 1951, 1955)

1 (1951 – 1956)

1 (1951)

Peter Whitehead

10 (1950 – 1954)

8 (1950 – 1955, 1957 – 1958)

1 (1951)

Hermann Lang

2 (1953 – 1954)

1 (1952)

1 (1952)

Tony Rolt

3 (1950,1953,1955)

7 (1949 – 1955)

1 (1953)

Duncan Hamilton

5 (1951 – 1953)

9 (1950 – 1958)

1 (1953)

Ivor Bueb

5 (1957 – 1959)

5 (1955 – 1959)

2 (1955, 1957)

Ron Flockhart

13 (1954, 1956 – 1960)

6 (1955 – 1957, 1959 - 1961)

2 (1956 – 1957)

Olivier Gendebien

14 (1955 – 1966, 1958 – 1961)

8 (1955 – 1962)

4 (1958, 1960 – 1962)

Carroll Shelby

8 (1958 – 1959)

2 (1954, 1959)

1 (1959)

Roy Salvadori

47 (1952 – 1962)

11 (1953 – 1963)

1 (1959)

Nino Vaccarella

4 (1961 – 1962, 1965)

11 (1961, 1962, 1964 – 1972)

1 (1964)

Masten Gregory

38 (1957 – 1963, 1965)

16 (1955, 1957 – 1966, 1968 – 1972)

1 (1965)

Chris Amon

96 (1963 – 1976)

8 (1967 – 1967, 1969, 1971 – 1973)

1 (1966)

Lucien Bianchi

17 (1959 – 1963, 1965, 1968)

13 (1956 – 1968)

1 (1968)

Jackie Oliver

50 (1967 – 1973, 1977)

3 (1968, 1969, 1971)

1 (1969)

Richard Attwood

16 (1964 – 1965, 1967 – 1969)

9 (1963, 1964, 1966 – 1971, 1984)

1 (1970)

Helmut Marko

9 (1971 – 1972)

3 (1970 – 1972)

1 (1971)

Gijs van Lennep

8 (1971, 1973 – 1975)

7 (1970 – 1976)

2 (1971, 1976)

Henri Pescarolo

57 (1968 – 1974, 1976)

33 (1966 – 1968, 1970 – 1999)

4 (1972 – 1974, 1984)

Gerard Larrousse

1 (1974)

8 (1967 – 1974)

2 (1973 – 1974)

Derek Bell

9 (1968 – 1972, 1974)

26 (1970 – 1983, 1985 – 1996)

5 (1975, 1981 – 1982, 1986 – 1987)

Vern Schuppan

9 (1972, 1974 – 1975, 1977)

16 (1973 – 1979, 1981 – 1989)

1 (1983)

Paolo Barilla

9 (1989 – 1990)

7 (1982 – 1986, 1988 – 1989)

1 (1985)

Hans-Joachim Stuck

74 (1974 – 1979)

18 (1972 – 1973, 1980 – 1983, 1985 – 1991, 1993 – 1998)

2 (1986 – 1987)

Jan Lammers

23 (1979 – 1982, 1992)

24 (1983 – 1984, 1987 – 1990, 1992 – 1993, 1996 – 2008, 2011, 2017 – 2018)

1 (1988)

Johnny Dumfries

15 (1986)

5 (1987 – 1991)

1 (1988)

Martin Brundle

158 (1984 – 1989, 1991 – 1996)

8 (1987 – 1988, 1990, 1997 – 1999, 2001, 2012)

1 (1990)

Volker Weidler

10 (1989)

5 (1987, 1989 – 1992)

1 (1991)

Bertrand Gachot

47 (1989 – 1992, 1994 – 1995)

6 (1990 – 1992, 1994 – 1995, 1997)

1 (1991)

Derek Warwick

147 (1981 – 1990, 1993)

5 (1983, 1986, 1991 – 1992, 1996)

1 (1992)

Yannick Dalmas

24 (1987 – 1990, 1994)

12 (1991 – 2002)

4 (1992, 1994 – 1995, 1999)

Mark Blundell

61 (1991, 1993 – 1995)

7 (1989 – 1990, 1992, 1995, 2001 – 2003)

1 (1992)

Geoff Brabham

48 (1995 – 1997)

3 (1989, 1990, 1993)

1 (1993)

Mauro Baldi

36 (1982 – 1985)

12 (1984 – 1986, 1988 – 1989, 1991 – 1994, 1997 – 2000)

1 (1994)

JJ Lehto

62 (1989 – 1994)

10 (1990 – 1991, 1995 – 1997, 1999, 2002 – 2005)

2 (1995, 2005)

Alexander Wurz

69 (1997 – 2000, 2005, 2007)

9 (1996, 2008 – 2015)

1 (1996)

Stefan Johansson

79 (1980, 1983 – 1991)

15 (1983 – 1984, 1990 – 1992, 1997 – 2001, 2003, 2006 – 2008, 2012)

1 (1997)

Allan McNish

16 (2002)

14 (1997 – 2000, 2004 – 2013)

2 (1998, 2008)

Pierluigi Martini

118 (1984 – 1985, 1988 – 1995)

5 (1984, 1996 – 1999)

1 (1999)

Emanuele Pirro

37 (1989 – 1991)

13 (1981, 1998 – 2008, 2010)

5 (2000 – 2002, 2006, 2007)

David Brabham

24 (1990, 1994)

18 (1992 – 1993, 1996 – 2010, 2012)

1 (2009)

Mark Gene

36 (1996 – 2000, 2003 – 2004)

8 (2007 – 2014)

1 (2009)

Andre Lotterer

1 (2014)

11 (2009 – 2019)

3 (2011 – 2012, 2014)

Nico Hulkenberg

179 (2010, 2012 – 2020)

1 (2015)

1 (2015)

Brendon Hartley

25 (2017 – 2018)

9 (2012 – 2020)

2 (2017, 2020)

Sebastian Buemi

55 (2009 – 2011)

9 (2012 – 2020)

3 (2018 – 2020)

Kazuki Nakajima

36 (2007 – 2009

9 (2012 – 2020)

3 (2018 – 2020)

gedeeld
reacties
De virtuele 24 uur van Le Mans: Wat zijn de vervolgstappen?

Vorig artikel

De virtuele 24 uur van Le Mans: Wat zijn de vervolgstappen?

Volgend artikel

Hypercar op Le Mans: Wat is het, LMH of LMDH, fabrikanten en meer

Hypercar op Le Mans: Wat is het, LMH of LMDH, fabrikanten en meer
Laad reacties