Breaking news

Wat hebben we geleerd van eerste elf Grands Prix?

De zomerstop zit er bijna op, drie van de vier weken tussen Hongarije en België zijn inmiddels afgestreept. Het seizoen 2017, eentje die na elf van de twintig Grands Prix al memorabel is te noemen, zal over een week eindelijk worden hervat. Sebastian Vettel en Lewis Hamilton richten hun pijlen op de titel, Max Verstappen zal er alles aan doen om zijn jaar nog enig cachet te geven door een aantal mooie resultaten te scoren.

In de eerste elf krachtmetingen van dit seizoen heeft zich een duidelijk beeld gevormd: Mercedes, het team dat in de afgelopen drie jaren met harde hand regeerde, heeft in de vorm van Ferrari een serieuze uitdager gekregen. Op korte, krappe baantjes heeft de Scuderia de opperhand, als het op topsnelheid aankomt is de Duitse stal nog altijd toonaangevend. Onderling staat het 6-4: Mercedes won meer wedstrijden dan Ferrari en in de strijd om het constructeurskampioenschap zijn het ook de Silberpfeilen die over een voorsprong beschikken.

Red Bull Racing werd in de maanden januari en februari door menigeen naar beide wereldtitels geschreven, maar na een half seizoen racen is het duidelijk dat de energiedrankjesgigant in zijn handen mag knijpen met de ene overwinning die in Azerbeidzjan werd gescoord. Daniel Riccardo en Max Verstappen hangen elke wedstrijd rond de plaatsen vijf en zes en ondanks dat de RB13 heel veel dichterbij de top twee is gekomen, lijken Ferrari en Mercedes toch nog een stapje te ver weg. Wat we ook weten is dat een RB14 écht pas in 2018 wordt geïntroduceerd.

Zevende of achttiende, weinig verschil

Het middenveld zit bijzonder dicht op elkaar in 2017. Force India is leider van de middenmoot, maar op een mindere dag kunnen de roze bolides zomaar de boot missen in Q2. Williams heeft al een podiumplaats gescoord en dankzij Nico Hülkenberg mag Renault voorzichtig gaan hopen op betere prestaties dan P6: immers, er zit veel geld in het F1-project van de Fransen, die in het verleden al hebben bewezen met de allerbesten mee te kunnen.

Toro Rosso en Haas hebben beiden last van hetzelfde probleem: hun resultaten zijn elk raceweekend zeer verschillend. In de ene race kunnen de Italiaanse en de Amerikaanse renstal strak tegen de top drie aanleunen, in een volgend weekend kan een van de rijders van beide teams zomaar vastlopen in het eerste segment van de kwalificatie. Bij Toro Rosso is het motorvermogen een kopzorg en werkt het bovendien niet mee dat de rijders elkaar het licht in de ogen niet gunnen, Haas loopt op haar beurt al tijden te rommelen met de remmen.

In de ontwikkelingsrace van dit jaar komt het meer dan ooit aan op kleine verbeteringen: een nieuw onderdeel kan een team in de middenmoot zo van P18 naar P8 doen geraken, zoals Frederic Vasseur, de nieuwe teambaas van Sauber, in gesprek met GPUpdate.net al aangaf. De Zwitserse stal is eigenlijk het enige team dat de aansluiting met het grote middenveld mist: ook al wist Pascal Wehrlein twee keer te scoren – in Barcelona werd hij zelfs keurig achtste – de formatie uit Hinwil lijkt gedoemd om rond te zeulen met de rode lantaarn.

Grote interne verschillen

Een veelbesproken onderwerp zijn tweede rijders van bepaalde middenmoters. Lance Stroll kon in de eerste Grands Prix op veel hoon rekenen nadat hij een aantal keren uitviel, maar na zijn uitstekende prestaties in Montréal en met name Baku is de storm rond zijn persoon enigszins gaan liggen. Bovendien lijkt de piepjonge Canadees het Felipe Massa steeds lastiger te maken, al is het natuurlijk lastig om een beginnend coureur die moet leren van zijn fouten, te vergelijken met een veteraan die eigenlijk al niet meer in de hoogste klasse van de autosport zou uitkomen.

Nee, waar Stroll voorzichtig de weg omhoog heeft ingezet, daar moeten een paar andere coureurs bijzonder opletten. Daniil Kvyat scoort meer strafpunten op zijn licentie dan WK-punten voor zijn team en Jolyon Palmer bakt er werkelijk niets van. Het is een raadsel waarom Renault nog altijd met hem doorgaat – er zit met onder meer Formule 2-coureurs Oliver Rowland en Nicholas Latifi genoeg talent op de reservebank, bovendien is er vrijwel niemand die Robert Kubica een comeback misgunt.

Stoffel Vandoorne was het grote supertalent; hij werd kampioen in de Formule Renault 2.0, runner-up in de World Series by Renault en snelde naar een dominante titel in de GP2. Met de inferieure McLaren-Honda kon hij, met name in de eerste races van dit jaar, echter vrij weinig uitrichten. Nu is dat geen ramp, zij het dat er met Fernando Alonso een zeer kundig coureur naast hem rondloopt in de pitbox van McLaren. De Spanjaard is duidelijk op de top van zijn kunnen: eind mei bevestigde hij dat andermaal door zich te mengen in de strijd om de zege tijdens de Indianapolis 500, terwijl hij voor de eerste keer deelnam aan de historische race. Vandoorne heeft een prachtige benchmark aan Alonso en lijkt sinds Silverstone weer een stapje dichterbij zijn ijzersterke teamgenoot te zijn gekomen, maar moet op zijn hoede blijven.

Ontwikkelen en hoofd koel houden

Het toverwoord van de tweede seizoenshelft wordt ontwikkeling. Mercedes heeft een bijzonder goede reputatie op dit vlak, waar Ferrari in de afgelopen tien jaren vaker de plank heeft misgeslagen dan dat men het ei van Columbus wist te vinden. Vettel en Hamilton zijn inmiddels al twee grote namen in de Formule 1-geschiedenis, die alleen maar groter kunnen worden door een onderling duel. Echter: Valtteri Bottas heeft zich keurig staande gehouden in de eerste helft van het jaar en zoals we bijvoorbeeld in 2014 al zagen; als de Fin zich op zijn gemak voelt en weet dat zijn wagen capabel is, gaat hij alleen maar beter presteren.

Mentale gezondheid is de helft van het werk: zo zagen we Nico Rosberg vorig jaar mede dankzij intensieve psychologische ondersteuning naar zijn, naar wat later bleek, enige wereldtitel snellen. Red Bull-talentwatcher Helmut Marko stelde afgelopen week nog dat Sebastian Vettel de sterkste van de titelkandidaten leek, maar wij wijzen graag stiekem naar Bottas als dark horse - al was het maar omdat een extra dimensie in de titelstrijd oplevert. Van Hamilton is het inmiddels bekend: als de wagen naar behoren presteert kan hij ongenaakbaar zijn, maar als de bolide niet wil wat hij wenst rijdt de Brit zomaar achter de feiten aan. Het belooft een hete herfst te worden!

Door: René Oudman

[photo,308625,left,]