Wat de F1-geschiedenis ons leert over de voorsprong van Leclerc

Ook in de coronajaren was de Formule 1 al te gast op het circuit van Imola, maar in beide gevallen waren toeschouwers niet welkom. Zodoende is er dit weekend voor het eerst sinds 2006 een vol huis bij een Formule 1-race op de legendarische omloop. De wedstrijd heeft alles in zich om een klassieker te worden, ook al omdat Ferrari buitengewoon sterk begonnen is aan dit seizoen. Met twee overwinningen en een tweede plek staat kopman Charles Leclerc op 34 punten voorsprong van regerend wereldkampioen Max Verstappen, die in Melbourne door technische problemen moest opgeven.

Een blik op de statistieken leert ons dat de prestaties van Leclerc in eerste drie races bijna ongeëvenaard zijn. Hij heeft tot nu toe slechts zeven punten laten liggen en dat is te wijten aan de tweede plek achter Verstappen in Jeddah. Verder pakte Leclerc tot nu toe in alle races het bonuspunt voor de snelste raceronde. Met 71 punten uit de eerste drie races moet hij alleen Nico Rosberg voor zich dulden. De Duitser scoorde in zijn kampioensjaar 2016 het maximale aantal van 75 punten in de eerste drie races.

Dat is een voorbeeld, maar met het nodige rekenwerk kunnen we start van Leclerc in historisch perspectief zetten. Zelfs nu de Formule 1 bezig is aan het langste seizoen uit de geschiedenis, wat betekent de start en hoe belangrijk kan die aan het eind van dit seizoen zijn? We kijken terug op andere coureurs die in de lange geschiedenis van de sport heel sterk begonnen.

Nico Rosberg - 2016

Lewis Hamilton en Nico Rosberg gebroederlijk naast elkaar na een race

Foto: Sutton Images

Voorsprong na drie races: 36 punten
Aan het einde van het seizoen: Wereldkampioen

Met zijn dominante start in 2016 is Rosberg één van slechts vijf coureurs die de drie eerste races van het seizoen won. Het was tevens de basis voor zijn eerste en enige wereldtitel. Rosberg kwam sterk uit het seizoen 2015, hij sloot dat jaar met drie overwinningen af nadat hij de titel aan Mercedes-teamgenoot Lewis Hamilton moest laten. De Duitser nam zijn momentum van het vorige seizoen mee in 2016. In Australië dwong hij Hamilton wijd bij de start en ging hij aan de haal met de overwinning. In Bahrein clashte Hamilton vervolgens met zijn latere teamgenoot Bottas. Rosberg profiteerde en won opnieuw. Hij maakte vervolgens de hattrick compleet in China, waar Hamilton door motorische problemen in de kwalificatie niet verder kwam dan de zevende plek.

Na drie races had Rosberg een voorsprong van 36 punten, na een zevende achtereenvolgende overwinning in Rusland had hij zelfs 43 punten. Die reeks kwam in Barcelona ten einde na een aanrijding tussen de beide Mercedes-teamgenoten, het was de race die uiteindelijk door Max Verstappen gewonnen werd. De clash in Barcelona zorgde intern voor behoorlijk wat spanning. Met een voorsprong van drie punten pakte Rosberg uiteindelijk de titel, al kwam Hamilton nog wel degelijk langszij. Vanaf Hongarije ging Rosberg aan de leiding, maar de uitvalbeurt van Hamilton Maleisië zorgde ervoor dat de titel uiteindelijk voor Rosberg was.

Fernando Alonso - 2006

Fernando Alonso claimt de overwinning voor Michael Schumacher

Foto: Rainer W. Schlegelmilch / Motorsport Images

Voorsprong na drie races: 14 punten (33 punten met het huidige systeem)
Aan het einde van het seizoen: Wereldkampioen

Na het winnen van zijn eerste wereldtitel maakte Fernando Alonso een enorm sterke start in het volgende seizoen. Net zoals Leclerc dit jaar won Alonso dat jaar in Bahrein, werd hij tweede in Maleisië en won hij de derde wedstrijd in Australië. Alonso rekende in de openingswedstrijd af met Michael Schumacher, die op iets meer dan een seconde eindigde. Renault was in Maleisië dominant, Alonso eindigde achter Giancarlo Fisichella op de tweede plek. Met zijn overwinning in Australië kwam Alonso op veertien punten voorsprong ten opzichte van Fisichella. In het huidige systeem zou dat een voorsprong zijn van 35 punten.

Vrijwel de hele eerste seizoenshelft domineerde Alonso. Hij morste slechts zes punten in de negentig die te winnen waren in de eerste negen races. Schumacher vocht zich terug, geholpen door de DNF’s van Alonso in Hongarije en Italië. Met twee races te gaan stonden de beide coureurs gelijk. Schumacher verloor de kans op zijn achtste wereldtitel vervolgens toen hij zijn motor plofte in Suzuka.

Michael Schumacher - 2000

De Ferrari-monteurs halen een winnende Michael Schumacher binnen

Foto: Motorsport Images

Voorsprong na drie races: 21 punten (47 punten met het huidige systeem)
Aan het einde van het seizoen: Wereldkampioen

Schumacher begon in 2004 met drie overwinningen, zijn voorsprong was op dat moment negen punten (22,5 in het huidige puntensysteem) ten opzichte van Rubens Barrichello. Dat staat echter in schril contrast met wat Schumacher presteerde in 2000. Regerend wereldkampioen Mika Hakkinen pakte weliswaar pole-position in de drie eerste races van het seizoen, maar Schumacher ging op zondag aan de haal met de punten. Hakkinen viel in leidende positie uit in Australië en Brazilië, leek op Imola weerstand te kunnen bieden maar moest zijn meerdere erkennen in Schumacher. Hij pakte slechts zes punten van de beschikbare dertig in de eerste drie races.

Afgezien van Schumacher waren er maar weinig coureurs met een overtuigend begin. David Coulthard viel uit in Australië en kreeg een diskwalificatie achter zijn naam in Brazilië. Schumachers teamgenoot Barrichello was de naaste belager van Schumacher, maar viel uit in zijn thuisrace en werd slechts vierde in Imola. Dat was in het puntensysteem dat voor 2003 gebruikt werd goed voor slechts drie punten. In het huidige systeem zou Schumacher een voorsprong gehad hebben van 47 punten, een punt meer dan Leclerc momenteel heeft op Verstappen.

En toch keerde het nog om. Tegen Hongarije stond de Duitser achter Hakkinen in het kampioenschap en had de beslissing kunnen vallen in de finale op het Sepang International Circuit, maar Schumacher won de wereldtitel alsnog. In die jaren was de betrouwbaarheid iets minder en was een uitvalbeurt wellicht nog duurder waardoor fluctuaties in de puntenstand ook vaker voorkwamen.

Damon Hill - 1996

Damon Hill op het podium met Jacques Villeneuve en Eddie Irvine

Foto: Sutton Images

Voorsprong na drie races: 18 punten (39 punten met het huidige systeem)
Aan het einde van het seizoen: Wereldkampioen

Na het vertrek van tweevoudig wereldkampioen en grote rivaal Michael Schumacher naar Ferrari, lag in 1996 de weg vrij voor Damon Hill om de wereldtitel te pakken. Zijn nieuwe teamgenoot Jacques Villeneuve was echter een gevaarlijke coureur om rekening mee te houden. De Canadees pakte pole in de openingswedstrijd, maar Hill was in de race net iets sterker. Hij domineerde vervolgens op een regenachtig Interlagos, waar Villeneuve uit de baan vloog. Hill stond vervolgens in Argentinië onder druk van Schumacher, maar de Ferrari-man moest opgeven door een probleem met de achtervleugel. Villeneuve werd daardoor tweede.

Hill vertrok zodoende met dertig punten uit Zuid-Amerika, achttien meer dan Villeneuve op de tweede plek. Het gat werd niet meteen kleiner, na Hockenheim was het verschil 21 punten. Hoewel Villeneuve de titelstrijd tot de laatste race in Suzuka wist te rekken, verdedigde Hill zijn voorsprong met verve. Met een achtste seizoenszege haalde de Britse coureur zijn wereldtitel binnen.

Michael Schumacher - 1994

Ayrton Senna in duel met Michael Schumacher

Foto: Sutton Images

Voorsprong na drie races: 23 punten (50 punten met het huidige systeem)
Aan het einde van het seizoen: Wereldkampioen

In 1994 vochten Schumacher en Hill voor het eerst serieus om de wereldtitel, al nam de Duitser een serieuze voorgift met een perfecte score in de eerste drie races. Ayrton Senna begon de eerste drie races van pole-position, maar moest opgeven op Interlagos en Aida. Hij liet vervolgens het leven bij het ongeluk op Imola. Schumacher scoorde drie keer de meeste punten. Hill stond op de tweede plek op 23 punten. Het team betreurde de dood van Senna, maar bleef moedig vechten voor de wereldtitel.

Na zes overwinningen in de eerste zeven races stond Schumacher 37 punten voor Hill. Door diskwalificaties in Silverstone en Spa, de schorsing na het gedoe in Silverstone kwam Hill terug in het spel. De twee werden door slechts één punt gescheiden bij de start van de finale in Adelaide. Een controversiële clash zorgde dat Schumacher uiteindelijk wereldkampioen werd. Met het huidige puntensysteem had Hill de wereldtitel wél gepakt. Schumacher had dan een achterstand gehad van maar liefst veertien punten.

Ayrton Senna - 1991

Ayrton Senna, McLaren

Foto: Motorsport Images

Voorsprong na drie races: 20 punten (41 punten met het huidige systeem)
Aan het einde van het seizoen: Wereldkampioen

Ayrton Senna was de eerste coureur die de drie openingswedstrijd van een F1-seizoen wist te winnen, hij nam daarmee een voorgift op zijn derde en laatste wereldtitel. Senna zette zijn pole-positions in Phoenix, Interlagos en Imola om in overwinningen. Hij nam een voorgift van twintig punten op teamgenoot Gerhard Berger. Hij kwam wel degelijk tot negen punten van Senna, maar drie DNF’s zorgden uiteindelijk dat de Braziliaan inhalen niet meer mogelijk was.

Charles Leclerc na zijn overwinning in Melbourne

Foto: Ferrari

Wat betekent dit voor Leclerc?

Leclerc zit in een gunstige positie als we afgaan op wat coureurs in het verleden gedaan hebben met grote marges aan het begin van het seizoen. Maar toch, afgezien van Rosberg en Alonso werden al die titels gehaald in een tijd waarin de betrouwbaarheid een grotere rol speelde. Rosberg en Alonso beslisten de titelstrijd bovendien pas in de laatste ronde.

Maar Leclerc moet hier toch vertrouwen uit kunnen halen. Zeker als Ferrari het huidige niveau ten opzichte van Red Bull en Mercedes kan vasthouden, dan is de huidige voorsprong een groot voordeel. Het duel tussen Verstappen en Hamilton vorig jaar heeft laten zien dat het lastig is om een grote achterstand weg te poetsen, al kan er natuurlijk altijd wat gebeuren.

Met nog twintig races te gaan zullen Ferrari en Leclerc nog niet heel erg kijken naar de stand van zaken in de titelstrijd, zij houden zich vooral bezig met het schrijven van hun eigen geschiedenis.