Waarom de F1-sprint een nieuwe impuls hard nodig heeft

Of je ze nu leuk vindt of niet, sprintweekends zijn niet meer weg te denken. Sinds de introductie in 2021 hebben de sprintraces gezorgd voor meer belangstelling van fans, omroepen en racepromotors, doordat er nu alle drie de dagen van een Grand Prix-weekend spannende races te zien zijn. Dat is vooral waardevol tijdens weekenden waarin de vrijdag wordt verstoord door regen en betalende toeschouwers verstoken blijven van race-actie op het circuit. En hoewel sprints een grotere belasting vormen voor de teams, hebben zij ook de sportieve en commerciële waarde ervan ingezien, en na verschillende aanpassingen aan het format zijn ze nu gemakkelijker te verwerken.

Maar de F1 wil het niet bij zes sprints laten, en er zijn nog steeds gesprekken gaande om dit aantal in de toekomst op te voeren tot wel 12. Zoals wij het begrijpen, is de meest waarschijnlijke route dat dit aantal stapsgewijs toeneemt – bijvoorbeeld naar negen volgend jaar – in plaats van jaar op jaar te verdubbelen.

Persoonlijk was ik aanvankelijk geen grote fan van sprints, maar naarmate de tijd verstrijkt, begin ik het idee van meer competitieve actie te waarderen in plaats van drie uur lang naar verf te kijken die droogt tijdens de vrije training. Welke andere sport doet dat?

Maar als de F1 het echt serieus meent met sprints in de helft van het 24-races tellende kalender, dan zal er iets aan het format moeten veranderen.

Op dit moment lijken sprints te veel op de grote Grand -prix, met vrijwel exact hetzelfde format voor de kwalificatie en de race, afgezien van de lengte en de bandenopties.

 Soms pakt dat goed uit, bijvoorbeeld wanneer koplopers in de Grand Prix in de problemen raken tijdens de sprintkwalificatie of wanneer het gebrek aan trainingstijd minder competitieve teams in staat stelt om de spijker op de kop te slaan met hun afstelling en voor een verrassing te zorgen.

Maar met simulatietools worden teams steeds beter in het aanpassen aan het ene uur training, waardoor dat risico steeds zeldzamer wordt. En door het relatief beperkte aantal te behalen punten voelt het sprintresultaat sowieso niet enorm belangrijk aan. Het openstellen van het parc fermé v e na de sprint, waardoor ingenieurs hun eigenlijke werk kunnen doen, is de juiste keuze, maar het stelt degenen die het verkeerd hebben ook in staat om hun afstemmingsproblemen voor de kwalificatie op zaterdag te verhelpen, waardoor het nog waarschijnlijker wordt dat teams zich kwalificeren voor de startposities op zondag.

De sprintraces in de F1 hebben zich na de aanvankelijke kinderziektes goed aangepast, maar zijn er verdere veranderingen nodig om te voorkomen dat het een herhaling van de Grand Prix wordt?

Foto door: Red Bull Content Pool

Ik heb grote filosofische bezwaren tegen het idee van omgekeerde startopstellingen of andere grote gimmicks om de actie spannender te maken, maar misschien is er een tussenoplossing die de opzet van een sprintrace aanzienlijk verandert zonder de Grand Prix aan te tasten.

Tussen 2003 en 2005 experimenteerde de F1 met een shootout van één ronde in verschillende vormen, waarbij elke coureur één enkele poging kreeg om een kwalificatieronde neer te zetten. Het werd geprezen als een manier om gedurende het hele uur voor spannende actie te zorgen, terwijl alle teamsponsors evenveel aandacht zouden krijgen.

Na veel geknoei werd het format voor 2006 geschrapt ten gunste van ongeveer het systeem dat vandaag de dag van kracht is. Maar het grootste probleem met de kwalificatie over één ronde was niet het idee zelf, maar de manier waarop het werd uitgevoerd. In 2003 en 2004 waren er twee verschillende sessies, waarbij de eerste de startvolgorde voor de tweede bepaalde, wat ruimte liet voor manipulatie. Het format van 2005, met een totaal van twee ronden, zowel één kwalificatieronde als één op racebrandstof, maakte het nog ingewikkelder en oninteressanter.

Eén ding lijkt op dit moment heel duidelijk: als sprints in 12 van de 24 races een onderdeel gaan vormen, hebben ze dringend iets nodig wat ze op dit moment niet bieden

De manier om het te laten werken is om gewoon vast te houden aan één enkele kwalificatieronde in één sessie. En om een beetje broodnodige spanning en onzekerheid aan de sprints toe te voegen, zou ik een lichte handicap voor de koplopers voorstellen door te starten in de volgorde van het wereldkampioenschap voor coureurs. Zoals het er nu voorstaat, zou Mercedes-kampioenschapsleider Kimi Antonelli als eerste de baan opgaan wanneer de omstandigheden minder dan ideaal zijn, terwijl de Cadillacs en Aston Martins aan het einde aan de beurt zouden zijn.

Gezien de relatief kleine verschillen tussen de teams is er potentieel voor een door elkaar gehaalde startopstelling, hoewel dit nog steeds niet genoeg zou zijn om de langzamere teams een vrijbrief te geven voor de sprintpole, en de vaardigheid van de coureur zal nog steeds een grote factor zijn.

Twee bijkomende voordelen zijn dat het format nog steeds niet het volledige competitieve beeld voor de kwalificatie zou onthullen, en dat er geen klachten van coureurs over verkeer zullen zijn. Iedereen krijgt één kans met een vrij circuit.

Verstappen was een verrassende voorlopige pole-sitter na de kwalificatie op vrijdag tijdens de Franse GP van 2003, maar profiteerde van een opdrogende baan terwijl het voor de andere coureurs nog nat was

Foto door: Sutton Images

Ik begrijp dat een nadeel hiervan is dat je niet de climax krijgt waarbij de snelste auto's en de grootste namen aan het einde strijden om de sprintpole, terwijl de grote namen allemaal hun enige ronde in de eerste 15 minuten rijden, en wisselende weersomstandigheden coureurs oneerlijk zouden benadelen. Maar er is nog steeds genoeg interesse om te zien hoe ver de koplopers in het klassement naar beneden kunnen worden geduwd en hoeveel werk ze in de sprint zouden moeten verzetten om zich weer naar voren te knokken.

Bovendien ben ik nog niemand tegengekomen die echt om de sprintkwalificatie geeft, dus het lijkt me de moeite waard om een klein narratief offer te brengen om op zaterdag een veel interessantere sprintrace te produceren. Het is misschien een beetje kunstmatig, zeker, maar het is lang niet zo gekunsteld als omgekeerde startopstellingen, terwijl het toch de mogelijkheid biedt dat snellere auto's zich buiten hun positie kwalificeren. In een race van 30 minuten zonder pitstops is dat altijd de meest effectieve manier om actie op het circuit te stimuleren.

Hoe dan ook, het één-ronde-format zou alleen van toepassing zijn op een minder belangrijke sprintrace, terwijl de kwalificatie voor de hoofd-Grand Prix het beproefde drieledig format zou behouden, dus het is een goede proeftuin zonder de puurheid van de Grand Prix zelf aan te tasten.

Je kunt het eens of oneens zijn met dit idee, maar één ding lijkt op dit moment heel duidelijk: als sprints een onderdeel gaan vormen van 12 van de 24 races, hebben ze dringend iets nodig wat ze op dit moment niet bieden. Een andere smaak.

Zou een kwalificatie van één ronde voor meer verrassende startopstellingen kunnen zorgen?

Foto door: Sam Bloxham / Motorsport Images