Special feature

De tranen van Michael Schumacher in Monza 2000

Op 10 september 2000 beleefde de Formule 1 een van haar meest menselijke momenten. Ferrari-coureur Michael Schumacher won de GP van Italië in Monza – en barstte tijdens de persconferentie in tranen uit.

Na vijf races zonder overwinning (drie uitvalbeurten en tweemaal verslagen door WK-rivaal Mika Häkkinen) keerde Michael Schumacher eindelijk terug op het hoogste treetje van het podium. Het was zijn zesde zege van het seizoen en tegelijk de 41e in zijn carrière. Daarmee evenaarde hij het aantal overwinningen van Ayrton Senna, drievoudig wereldkampioen en voor Schumacher zowel een rivaal als een groot voorbeeld.

Zichtbaar geëmotioneerd verontschuldigde de Duitser zich tijdens de aansluitende persconferentie bij de aanwezige journalisten: “Het spijt me, ik ben gewoon gelukkig en uitgeput.“ Vervolgens boog hij zijn hoofd, haalde diep adem en begon voor de draaiende camera’s te huilen. “Ja, dit betekent veel voor mij“, zei hij nog – meer woorden vond hij nauwelijks.

Iedereen in de zaal reageerde verrast. Häkkinen legde een hand op zijn nek en stelde voor de persconferentie zonder Schumacher voort te zetten: “Kunnen we een pauze nemen? Ga maar verder met Ralf.“ Ook Schumachers broer Ralf probeerde hem op dat moment te troosten. Toen de moderator Michael opnieuw een vraag stelde, klonk slechts: “Vraag me alsjeblieft iets anders.“ Uiteindelijk wist hij alleen nog een dankwoord te formuleren: “Een dankjewel aan iedereen die dit vandaag mogelijk heeft gemaakt – natuurlijk in de eerste plaats het team. Sorry, veel meer schiet me vandaag niet te binnen.“

Mika Hakkinen en Michael Schumacher op het podium in Monza 2000.

Foto door: Sutton Images

Ralf Schumacher blikt terug

Vijfentwintig jaar later kijkt Ralf Schumacher in een interview met onze zusterpublicatie Formel1.de terug op dat bijzondere moment: “Ik weet alleen dat mijn broer altijd heel eerlijk is in zijn reacties en dat dit hem toen diep heeft geraakt. Voor mij [was het] op dat moment een beetje verwarrend. Dat is ook te zien aan mijn reactie. Maar het is mooi dat de Formule 1, ondanks al het geld, de druk, de techniek en de verantwoordelijkheid, toch nog altijd menselijk blijft.“

Hoewel hij Senna zelf niet persoonlijk kende, begreep Ralf de lading van de rivaliteit: “Ik denk dat Ayrton Senna wist: daar komt iemand met enorm potentieel die het mij lastig kan maken. Hij wilde mijn broer meteen zijn grenzen laten zien. Maar Michael liet dat niet gebeuren en ging zijn eigen weg. Daarom denk ik ook dat dit de reden was waarom het hem in Monza zo raakte.“

Volgens Ralf waren de tranen van zijn broer ook een weerspiegeling van de enorme druk waaronder hij stond: “Met al die stress van testen, racen, marketingafspraken en tegelijk nog een beetje privéleven willen hebben, ontwikkel je een manier om je zoveel mogelijk af te sluiten en niet te dichtbij te laten komen. De Formule 1 verandert mensen. Alles gaat zo snel dat je niet altijd alles perfect kunt doen in hoe je je naar buiten presenteert.“

Tegelijk ziet hij een groot verschil met de huidige tijd: „Vandaag is dat heel anders, op een manier die er toen niet was. Dat maakt het allemaal veel persoonlijker – ook voor jezelf. Je kunt gewoon uit emotie een foto op social media plaatsen en er iets bijschrijven. Daarmee ben je automatisch dichterbij. Dat maakt een groot verschil.“