Tien jaar na Verstappens eerste GP-zege: "Je voelde dat dit geschiedenis was"

Vrijdag is het precies tien jaar geleden dat Max Verstappen in Barcelona zijn eerste Grand Prix won en daarmee Nederlandse sportgeschiedenis schreef. Iedereen die die zondag bewust heeft meegemaakt, weet waarschijnlijk nog exact waar hij was. Ik in elk geval wel. En dat was niet op het circuit.

Het waren mijn eerste maanden bij Motorsport.com nadat ik de overstap had gemaakt van GPUpdate.net, waar ik jarenlang hoofdredacteur was geweest. Een grote stap, een nieuwe omgeving en nieuwe verantwoordelijkheden. Omdat ik nog maar net was begonnen bij de Nederlandse editie van Motorsport.com, moest ik de Grand Prix van Spanje noodgedwongen vanuit huis verslaan. Terwijl het volledige Nederlandse F1-journalistieke wereldje was afgereisd naar Barcelona, zat ik in Groningen achter mijn laptop verslag te doen van een race die uiteindelijk historische proporties zou aannemen.

Wat ik me misschien nog wel het scherpst herinner, gebeurde overigens vóórdat er ook maar één meter was gereden op het Circuit de Barcelona-Catalunya.

Een berichtje van collega Jonathan Noble, een van de best ingevoerde journalisten in de paddock. Hij meldde me - nog voor de officiële bekendmaking - dat Verstappen de overstap zou maken van Scuderia Toro Rosso naar Red Bull Racing. Het nieuws zou inslaan als een bom. Niet alleen vanwege de timing, maar vooral omdat niemand het zag aankomen. Daniil Kvyat werd teruggezet. En Max gepromoveerd.

Ik weet nog goed hoe we meteen schakelden. Verifiëren. Publiceren. Reacties verzamelen. Als journalist realiseer je je meteen: dit is groot nieuws. Heel groot nieuws. Achteraf bezien voelt dat berichtje van Jon bijna als het begin van een nieuw tijdperk.

Alleen had werkelijk niemand op dat moment kunnen bedenken wat er een paar dagen later nog zou gebeuren. Want ook al was Verstappen al uitzonderlijk goed, niemand verwachtte dat hij direct zijn eerste race voor Red Bull zou winnen. Zeker niet in een tijdperk waarin Mercedes dominant was. Het idee achter zijn promotie naar de hoofdmacht van Red Bull was simpel: ervaring opdoen, wennen aan de druk en kijken hoe hij zich naast de meer ervaren Daniel Ricciardo zou houden.

Geen gewone race

Tot Nico Rosberg en Lewis Hamilton elkaar in de eerste ronde uitschakelden. Vanaf dat moment veranderde de dynamiek van die race volledig. Maar zelfs toen dacht bijna niemand serieus dat Verstappen het daadwerkelijk zou afmaken. Niet met oud-wereldkampioen Kimi Räikkönen in zijn versnellingsbak. Niet met de druk van zijn eerste weekend bij een topteam. Niet als achttienjarige. Die middag voelde haast surrealistisch.

Mercedes-coureurs Nico Rosberg en Lewis Hamilton vliegen samen van de baan.

Foto door: Zak Mauger / LAT Images via Getty Images

Ik herinner me de spanning van de slotfase nog goed. Het kijken naar de rondetijden. De vraag of de banden het zouden houden. En ondertussen proberen professioneel te blijven, omdat je simpelweg je werk aan het doen bent. Maar ik voelde natuurlijk ook: dit is groter dan een gewone race.

Een jaar later sprak ik verschillende mensen die dat moment van dichtbij hadden meegemaakt. Zo stond fotograaf Frits van Eldik vlak bij de finish toen Verstappen won. "Ik stond vlak bij de eindstreep toen Max aan de finish kwam", vertelde hij. "Ongeveer op dat moment werden de fotografen namelijk de pitstraat binnengelaten. Hemelsbreed was ik er, denk ik, tien meter vandaan."

Voor Van Eldik zat de emotie vooral in het besef van de reis die eraan voorafging. '"Ik zeg altijd dat ik Max al ken sinds hij twee dagen oud is, maar in werkelijkheid was hij denk ik een week oud", zei hij. "Ik heb best veel meegemaakt met dat mannetje en ken hem redelijk goed. En dan gaat hij Formule 1 rijden en voor mij is hij dan nog steeds dezelfde Max. Vervolgens maakt hij ineens de stap naar een groot team en dan moet je altijd maar even kijken hoe dat uitpakt. En als je dan op deze manier gelijk laat zien wat je waard bent..."'

Wat Van Eldik mooi omschreef, was dat professionele focus soms belangrijker wordt dan emotie op zo'n moment. "Ik was zo gefocust op mijn werk", vertelde hij. "Ik was alleen maar bezig met: 'Waar ga ik staan? Wat is een goede positie? Hij stapt straks uit de auto, welke kant gaat hij daarna op?' Je wil alles hebben op zo'n moment, maar je kunt maar één keer kiezen welke kant je op rent. Voor je het weet, ben je omgeven door honderden mensen en kun je je amper nog verplaatsen. Dus je bent eigenlijk alleen maar bezig met je werk en zo goed mogelijk je ding doen."

Dat herken ik ook bij mezelf. Zelfs thuis achter een laptop. Op zo'n moment ben je vooral bezig met je werk en alles wat er nog gedaan moet worden. Pas later dringt echt door wat je eigenlijk hebt gezien. Van Eldik: "Ik had die avond een vlucht terug. In de auto onderweg naar het vliegveld kwam pas het besef: 'Dit is wel een heel bijzonder moment geweest.'"

Bizar spannend

Dat gevoel hoorde je ook terug bij Olav Mol, die die middag iconisch commentaar leverde. "Het is het meest bijzondere, aparte en ook wel bizarre moment dat ik heb meegemaakt in deze sport", vertelde Mol toen ik hem in 2017 sprak. "Omdat het ook voor iedereen zo onverwacht kwam. Het was een scenario dat niet te schrijven is."

Hij benoemde iets wat menigeen ongetwijfeld ook nog goed weet: de spanning duurde tot de allerlaatste meters van de race. "Met name dat gevecht met Kimi Räikkönen tegen het einde en de banden die bij Daniel Ricciardo kapot gingen, dat maakte het allemaal zo bizar spannend dat ik eigenlijk pas heel laat openlijk durfde te praten over het feit dat we deze wel eens konden gaan winnen."

Misschien maakte dat het juist zo groot. Dit voelde niet als een cadeautje. Verstappen moest er keihard voor werken. Rondenlang. Onder immense druk. En hij deed het alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Max Verstappen met in zijn kielzog Kimi Raikkonen in de Ferrari.

Foto door: Andy Hone/ LAT Images via Getty Images

Inmiddels zijn we gewend geraakt aan overwinningen van Verstappen. Wereldtitels. Dominantie. Records. Ook al verloopt het dit jaar allemaal wat moeizamer. Maar toen? Toen was hij een achttienjarige jongen in zijn eerste weekend bij Red Bull Racing. Niemand wist waar het plafond lag

Tien jaar later voelt Barcelona 2016 niet alleen als een historische overwinning, maar ook als het exacte moment waarop Nederland definitief Formule 1-gek werd. De sport explodeerde. Tribunes kleurden oranje. Kijkcijfers schoten omhoog. Mol: "En iedereen in Nederland heeft nu een mening over de Formule 1." En dat begon allemaal op die zondagmiddag in Barcelona.

Ontroerend

Giedo van der Garde beleefde de race net als ik op afstand. Hij reed die dag zelf in Imola in de European Le Mans Series. "Ik moest de laatste stint doen en had daardoor de mazzel dat ik een deel van de race van Max kon bekijken, waaronder de finish", zei hij toen ik een jaar later met hem terugblikte op de eerste Nederlandse Formule 1-zege.

"We hadden heel veel schermen waarop we onze race aan het volgen waren", vervolgde hij. "Maar op een gegeven moment kreeg ik allemaal appjes binnen dat Max op kop lag. Met nog tien ronden te gaan zocht ik een andere tv op en heb ik de race van Max daar even zitten kijken. Het was bijzonder. Ik heb wel even staan springen."

Zijn mooiste herinnering? Niet de race. Niet de finish. Niet het podium. Maar de knuffel tussen Max en Jos Verstappen in de paddock. "Die ontroerde me wel", zei Van der Garde. "Dat was een mooi moment. Ik ken de familie natuurlijk al zo lang."'

Max Verstappen viert zijn eerste overwinning in de Formule 1.

Foto door: Zak Mauger / LAT Images via Getty Images

En eerlijk gezegd denk ik dat daar misschien wel de echte kracht van die dag zat. Natuurlijk was het sportief gigantisch. Natuurlijk veranderde die overwinning de populariteit van de Formule 1 in Nederland voorgoed. Maar het voelde tegelijkertijd ook menselijk. Echt. Je zag niet alleen een coureur winnen, maar ook jaren van opoffering, hard werken en ambitie binnen een familie samenkomen in één moment.

Ook voor mij persoonlijk blijft het een bijzondere herinnering. Natuurlijk had ik er graag bij willen zijn. Natuurlijk baal ik nog steeds een beetje dat ik die historische dag niet van dichtbij in de paddock heb meegemaakt. Maar misschien is dat uiteindelijk ook helemaal niet zo belangrijk. Want zelfs vanaf een afstand voelde je die middag dat je getuige was van geschiedenis. Bovendien volgden nog vele andere mooie momenten, waarvan ik er gelukkig een groot aantal wel van dichtbij heb meegemaakt.

Waar was jij toen Verstappen zijn eerste race won? Deel jouw herinneringen aan die dag in de reacties onder dit artikel!