Breaking news

Tien jaar geleden: Schumachers afscheidsaankondiging

We schrijven 10 september 2006, vandaag (zaterdag) precies tien jaar geleden. De Grand Prix van Italië is zojuist tot een einde gekomen en Michael Schumacher heeft de Tifosi het best denkbare cadeau gedaan door de race te winnen. Tijdens de podiumceremonie verspreidt Ferrari een A4'tje, waarin staat dat Schumacher na de jaargang met pensioen zal gaan. Der Meister bevestigt het nieuws, met gelatenheid, tijdens het perspraatje: "Dit was mijn laatste race op Monza. Samen met het team heb ik besloten om te stoppen met racen." Een tijdperk komt ten einde.

Ruim vijftien jaar eerder, op 23 augustus 1991, stuurt een 22-jarige knaap de tweede bolide van het team van Eddie Jordan de baan op. De populaire Ierse teambaas heeft zijn F3000-formatie omgetoverd tot een F1-stal en beschikt met Andrea de Cesaris en Bertrand Gachot over de ideale mix van ervarenheid en talent. Wanneer Gachot tot ieders verbazing plots twee maanden de gevangenis indraait voor een opstootje dat in het voorjaar plaatsvond, moet Jordan een vervanger oproepen voor de Grand Prix van België. De rest is geschiedenis.

Schumacher vlamt dat weekend, hij doet de F1-wereld daveren. Een zevende kwalificatietijd is absurd: teammaat De Cesaris krijgt bijna acht tienden aan de broek. In de race krijgt de jonge Duitser geen kans om zijn talent te tonen, de koppeling van zijn Jordan sneuvelt na een paar honderd meter. Benetton-baas Flavio Briatore weet genoeg en trekt al zijn registers open om over Schumachers diensten te kunnen beschikken in de volgende wedstrijd.

Gedurende de vier volgende seizoenen rijdt Schumacher met veel succes voor het nietige Benetton, dat pardoes tweemaal kampioen wordt bij de rijders en eveneens een constructeurstitel mag bijschrijven (1995). Alles klopt in die dagen: het personeel, de filosofie, de reglementen en de bolide. Hoewel, de snelheid van de wagen is geweldig, maar of het ding wel helemaal legaal is wordt door velen in twijfel getrokken.

Als melkbaard arriveert Schumacher bij Benetton, als vedette vertrekt hij er eind '95. Ferrari moet het zijn: nadat de Duitser aanschuift bij de Scuderia ziet hij in de daaropvolgende twee jaren veel bekende Benetton-gezichten Maranello binnenwandelen. De titel gaat echter in zowel 1997 en 1998 verloren, en als het in 1999 dan allemaal op zijn plaats moet vallen breekt Schumacher zijn been. Was de match tussen Ferrari en de snelste rijder van dat moment dan niet meant to be?

Het antwoord volgt in de jaren daarna. Vijfmaal achtereen pronkt Schumacher tijdens het eindejaarsgala van de FIA met de kampioenschapsbokaal, liefst 48 van de 85 Grands Prix die er tussen 2000 en 2004 worden verreden kennen Schumacher als winnaar. Schuey, zoals de Britten hem aanduiden, is op een ramkoers: alle statistieken worden gewijzigd, records worden aaneengeregen.

Zoals altijd in de Formule 1 komt een dominante fase echter tot een einde. Nieuwe regels zorgen er begin 2005 voor dat de Ferrari's hun voordeel kwijt zijn, Renault en McLaren hebben ineens de bovenste hand. Schumacher zegeviert dat jaar slechts één keer, tijdens de farce op Indianapolis (waar slechts zes rijders aan de start verschijnen vanwege de problemen die Michelin kent). Voor 2006 wordt er schoon schip gemaakt: de fabriek in Maranello draait 's winters overuren en met Felipe Massa kent Schumi een nieuwe teamgenoot. De Braziliaan mag de plaats van landgenoot Rubens Barrichello innemen.

In 2006 zien we Schumacher als vanouds races winnen: regerend wereldkampioen Fernando Alonso lijkt vroeg in het seizoen het hazenpad richting de titel te kiezen, maar de Duitse legende komt op stoom in de zomer. Drie races worden achtereen gewonnen, voordat in Hongarije (de eerste van Jenson Button) en Turkije (waar collega Massa zegeviert) pas op de plaats moet worden gemaakt. Op Monza vallen alle puzzelstukjes echter samen: Kimi Raikkonen mag met een miniem verschil de pole opeisen, Schumacher stelt na de eerste serie pitstops orde op zaken en verwijst zijn Finse rivaal met acht seconden naar plaats twee.

Het gejuich van de dolblije Tifosi maakt echter plaats voor stilte: de passievolle Italianen beseffen dat de man die hún merk weer aan de top heeft gekregen, zijn helm aan de wilgen hangt. Een ongeëvenaarde periode komt tot een eind. Zeven wereldtitels en op dat moment negentig Grand Prix-zeges (er zou nog ééntje volgen, drie weken later in Shanghai) na die openingsronde op Spa vindt Der Meister het welletjes, al gonst het van de geruchten dat Ferrari-president Luca di Montezemolo een aardige vinger in de afscheidspap heeft: "Ik hield van elk moment, van zowel de goede als de kwade. Deze maken het leven zo ontzettend bijzonder."

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, ook bij sporthelden. Schumacher zou aanvankelijk medio 2009 zijn comeback maken als vervanger van de geblesseerde Massa, maar een nekblessure gooide roet in het eten. In 2010 verscheen Schumi tóch weer op de grid: in dienst van het nu zo dominante Mercedes werd er drie volledige seizoenen geracet, dit echter zonder het grote succes van de Ferrari-dagen. Eind 2012 keerde Schumacher de sport dan écht de rug toe, om ruim een jaar later zwaargewond te raken bij een ski-ongeluk. Sindsdien hebben we helaas niets van hem persoonlijk kunnen vernemen.

#KeepFightingMichael

Door: René Oudman