Breaking news

Special: wat heeft ons verrast na vier races?

Zo. Het zogenaamde fly away-seizoen zit erop, de teams harken zich een weg terug naar Europa en er is even pauze. Tijd voor een beetje reflectie, want er valt genoeg te zeggen over de eerste vier races van het seizoen 2010. Wie of wat heeft ons verrast?

Jenson Button

Zeg het maar eerlijk, we dachten allemaal dat de beentjes van Jenson Button weer stevig op de grond zouden staan na een paar races naast Lewis Hamilton. En nu staan die dat ook, de Brit is een uiterst nuchter mens, maar niet om die reden. Jenson Button is de trotse leider in het wereldkampioenschap en heeft in een McLaren die zeker niet de snelste van het veld is, als enige meer dan één race gewonnen. Beide zeges kwamen tot stand na gedurfde beslissingen in moeilijke omstandigheden en betekenen stuk voor stuk meer dan de overwinningen van vorig seizoen, toen hij duidelijk de beste auto had. Wat er ook verder gebeurt, dit nemen ze hem niet meer af.

Michael Schumacher

De titel en niets dan de titel. Dat klonk door in de woorden van Michael Schumacher toen hij zijn comeback bekendmaakte. Na de eerste vier races van 2010 is die titel bijzonder ver weg. Je kan het de Duitser niet echt kwalijk nemen en eigenlijk doet hij het heel verdienstelijk. Maar feit is wel dat Nico Rosberg hem voorlopig alle hoeken van de baan laat zien. Verwacht niet dat dit het hele jaar zo blijft, maar het moet wel heel raar lopen als er dit jaar al een achtste titel bijgeschreven kan worden.

Robert Kubica

Hij kan echt wel rijden, maar de manier waarop Robert Kubica momenteel de Renault over de baan sleurt, verdient diep respect. De tweede plaats in Melbourne was gewoon geweldig en de Pool is bezig om zijn marktwaarde aardig op te krikken. Ferrari schijnt al gebeld te hebben. Ook teamgenoot Vitaly Petrov ontpopt zich tot een vinnige straatvechter. Nu al beter dan twee jaar Nelson Piquet en helemaal beter dan Romain Grosjean.

Sauber

Peter Sauber heeft in de winter een oude truc uitgehaald; licht testen, zodat de tijden indrukwekkend lijken en sponsoren als vliegen op een pot stroop komen. Mislukt. De auto is nog steeds maagdelijk wit en de Sauber valt in de categorie Toro Rosso, of misschien zelfs wel daar achter. Daar kan zelfs Kamui Kobayashi, de man die iedereen lijkt te vrezen, niets aan veranderen.

Politiek?

Vorig jaar om deze tijd hadden we al een emmer vol relletjes verwerkt. Dit jaar is er een beetje commotie rondom de F-duct van McLaren, maar meer niet. Geen gekke straffen, geen liegende coureurs, geen valsspelende teams, geen ruziënde teambazen, zelfs de nieuwe teams worden met respect behandeld. Speaking of which...

Lotus

Het beste nieuwe team. Geen twijfel. Snel zijn ze nog niet, maar wel betrouwbaar. En, en dat is heel belangrijk, ze winnen de harten van de pers. Het is een uiterst sympathiek team en vooral Heikki Kovalainen lijkt er als een vis in het water. Lacht constant, rijdt goed en wil het team maar wat graag hogerop helpen. De kwalificatie in Maleisië, waar het team sneller was dan de beide Ferrari's, bracht zelfs tranen in de Lotus-pits. Toegewijd clubje. Net als Virgin en HRT, trouwens. Laat daar geen onduidelijkheid over bestaan.

Minder verrassende zaken

Fernando Alonso titelkandidaat vanaf de eerste meters, de snelheid van Red Bull, de breekbaarheid van Red Bull, het vingertje van Seb Vettel, de frons van Seb Vettel, het gebrek aan improvisatievermogen bij Massa, Kobayashi die crasht, het roze shirt van John Button, Ecclestone die gelijk krijgt, Force India die de lijn van vorig jaar doorzet, de nadrukkelijke en theatrale aanwezigheid van de manager van Petrov en het nimmer aflatende optimisme bij Lewis Hamilton. En terecht, want ideale schoonzoon of niet, een sterke teamgenoot of niet, hij rijdt als een duivel en maakt weer geen vrienden. Ook geen verrassing, trouwens. Wel leuk.