Breaking news

Special: Controverse op de finishlijn

Echt heel veel slaap zullen ze bij McLaren niet verloren hebben over het onderzoek wat de FIA instelde na de GP van Monaco. Tot het gaatje gingen Alonso en Hamilton zeker niet, maar dat is niet minder dan normaal in de Formule 1. Als je coureurs eerste en tweede liggen, is het gekkenwerk om ze in de laatste ronden tegen elkaar te laten strijden. De ophef was er na de race echter niet minder om, maar ook dat is niet nieuw. Vandaag in de special: controversiële finishes.

Een winnaar van de race wordt niet altijd bejubeld. Het kan zijn dat de coureur in kwestie de race won na een ietwat onsportieve handeling, of dat de organisatie nadien het team terugfluit omdat de auto niet helemaal voldoet aan de regels. Dat laatste overkwam het team van Ferrari in 1999, na de Grand Prix van Maleisië.

Eddie Irvine en Michael Schumacher domineerden de gehele race en kwamen als eerste en tweede over de finish. Irvine vocht met Mika Hakkinen om de titel en deze zege bracht hem vier punten voor op de Fin voor de laatste race in Japan. Echter, toen de zon al was ondergegaan in Kuala Lumpur kwam er opeens een alarmerend bericht vanuit het parc ferme. Beide Ferrari's hadden barge-boards die niet de afmetingen hadden die de FIA had bepaald. Een millimeter, scheelde het.

Diskwalificatie, dus. Mika Hakkinen won de race en was wereldkampioen. Ferrari ging natuurlijk in hoger beroep en een weekje later was het pleit beslecht. Ross Brawn had in een vurig pleidooi uitgelegd wat een millimeter precies was en de FIA ging overstag. Opeens was de millimeter wel legaal. Dat het kampioenschap er wel bij voer, zal de FIA zich ongetwijfeld gerealiseerd hebben...

Tien jaar eerder werd de winnaar wel definitief gediskwalificeerd. Ayrton Senna en Alain Prost streden om de titel en kwamen elkaar op Suzuka op de baan tegen. Bij de chicane haakten de beide McLarens in elkaar en schoven ze rechtdoor. Prost stapte uit, zich zeker wanend van de titel. Senna liet zich echter aanduwen, sneed de chicane af, zocht de pits op voor een nieuwe neus en stormde terug de baan op. Na een inhaalrace wist hij alsnog de Grand Prix te winnen. Dacht hij.

[img,75555,right,Allessandro Nannini]Het duurde echter bijzonder lang voordat de winnaar het podium betrad. Uiteindelijk was het Allessandro Nannini die als winnaar werd gehuldigd en kon Senna foeterend en scheldend de paddock verlaten. McLaren tekende nog beroep aan, maar het mocht niet baten. De Braziliaan had de chicane afgesneden en dat mocht niet. Einde verhaal.

Het is niet altijd de FIA die het niet eens is met de gang van zaken. Vraag maar aan Rubens Barrichello. De Braziliaan zag zijn status als tweede rijder nog eens op pijnlijke wijze bevestigd, toen hij in de slotronden van de GP van Oostenrijk in 2002 Jean Todt in zijn oor hoorde brullen. Aan de kant, jij. Michael Schumacher moet er langs. Barrichello dacht ongetwijfeld aan een jaar eerder, toen hij tweede lag en zijn kopman derde. Toen had hij op de finishlijn het gas losgelaten en kwam Schumi langszij. De emotionele Barrichello kon het amper aan.

Terug naar 2002. Nu lagen beide Ferrari's aan kop en werd Barrichello gevraagd om de zege op te geven. Het publiek hield de adem in, ze zouden toch niet weer... Jazeker. In de laatste ronde kwam Schumacher angstvallig dichtbij en op het rechte stuk, de finishvlag wapperde al, mocht de Duitser er langs. Zelden werd een team zo uitgefloten als Ferrari, toen. Het publiek kon de actie niet waarderen. Schumacher voelde het aan en maakte het alleen maar erger door Barrichello op de bovenste trede van het ereschavot te duwen.

Een morele winnaar, werd hij genoemd. Maar zo zal Barrichello zich niet gevoeld hebben. Het moet dat moment geweest zijn dat hij zich realiseerde dat hij nooit wereldkampioen zou worden, zolang Schumacher daar zou rijden.

[img,75554,right,Hakkinen voor Coulthard in Jerez]Mclaren kent overigens ook een historie van gekunstelde finishes. Mika Hakkinen weet er alles van. Zijn eerste twee races won hij dankzij een telefoontje van Ron Dennis naar David Coulthard. Of DC even aan de kant wilde, Mika kon immers zijn eerste race winnen. In Jerez in 1997 vond David het eigenlijk niet zo erg, hij had immers al twee races gewonnen, dat jaar.

De volgende race, in Melbourne het jaar erop, liet Coulthard opnieuw het gas los om Hakkinen voorbij te laten. Dit keer had de Fin een keer onnodig door de pits gereden, waardoor hij, zonder zijn eigen fout, op de tweede plaats lag. De beide McLarens lagen een ronde voor op de rest van het veld, dus even inhouden was geen probleem. Coulthard aan de kant, Mika er voorbij en naar de winst. Uiterst vriendelijk van David, maar het was direct duidelijk waar hij stond. Op plaats twee.

Het is niks nieuws wat McLaren deed in Monaco. Het was zelfs niks ernstigs. Teamorders zijn van alle tijden, het is de manier waarop ze uitgevoerd worden, die het publiek of de organisatie in het verkeerde keelgat kan schieten.