Lando Norris vs. Oscar Piastri: spannend of slaapverwekkend F1-titelgevecht?

De Formule 1-titelstrijd van 2025 lijkt uit te draaien op een duel dat tot de laatste race spannend blijft. Toch ontbreekt de spanning die normaal gesproken bij een gevecht om de wereldtitel hoort. McLaren doet er alles aan om de strijd tussen de twee coureurs eerlijk te houden. Zowel Piastri als Norris houdt zich keurig aan de afspraken – zelfs wanneer ze er persoonlijk voordeel uit zouden kunnen halen. De vraag is dan ook: maakt dit het kampioenschap saai? Onze internationale F1-journalisten delen hun visie.

Op het eerste gezicht niet spannend, maar juist daardoor fascinerend – Filip Cleeren

In eerste instantie lijkt het antwoord ja. Norris en Piastri hanteren een teamgerichte aanpak die de spanning uit de eerste echte titelstrijd sinds 2021 haalt. McLarens focus op eerlijkheid frustreert fans die snakken naar een felle strijd of extra drama in een seizoen dat gedomineerd wordt door één team. De negatieve reacties op de strenge teamorder in Monza zijn daar een goed voorbeeld van.

Natuurlijk wil ik niet dat ze elkaar van de baan rijden, maar ik hou wel van meeslepende verhalen. Daarom vraag ik me af hoe dit duel zich verder ontwikkelt en of de harmonie uiteindelijk standhoudt. Juist omdat dit zo zeldzaam is, vind ik de situatie ook uiterst boeiend. Titelgevechten horen er niet zo uit te zien. We zijn gewend aan rivaliteiten als Ayrton Senna tegen Alain Prost, Sebastian Vettel tegen Mark Webber of Lewis Hamilton tegen Nico Rosberg. De manier waarop Norris en Piastri omgaan met een unieke kans op de wereldtitel – en hoe Zak Brown en Andrea Stella dit managen – is ongekend in het moderne F1-tijdperk.

Na Monza maakte Piastri duidelijk dat hij en Norris de intentie hebben om nog vele jaren samen met McLaren voor titels te vechten. Daarom voelen ze zich verplicht het team te beschermen dat hen deze kans biedt. “Op zulke momenten is het makkelijk om jezelf even op de tweede plaats te zetten”, zei de Australiër. Ik betwijfel of veel van zijn collega’s of voorgangers dat met hem eens zouden zijn. Als coureur kun je in zo’n situatie bijna niet winnen: je wordt óf gezien als te aardig, óf als te egoïstisch. McLaren hoopt dat de gekozen aanpak op de lange termijn beide rijders gemotiveerd houdt. Het is niet ieders smaak, maar levert wel intrigerende karakterstudies op.

Oscar Piastri, McLaren

Foto door: Mark Thompson - Getty Images

Het suddert, maar McLaren is altijd één vonk verwijderd van een explosie – Haydn Cobb

McLaren verdient erkenning voor de manier waarop het team zich in allerlei bochten wringt om de strijd tussen Piastri en Norris gelijkwaardig te houden nu de druk toeneemt. Ook de coureurs verdienen lof: zij scharen zich achter de filosofie en vermijden directe conflicten, zelfs wanneer daar momenten voor waren.

Het is verfrissend om een grote sportieve strijd te zien zonder vuile spelletjes, achterbakse tactieken of felle woordenwisselingen. Tegelijk voelt het onwennig. Misschien ben ik te zeer gewend geraakt aan titelgevechten vol strijd en verbroken vriendschappen – juist die blijven in de geschiedenis hangen, positief én negatief. Denk aan Verstappen tegen Hamilton of Prost tegen Senna.

De titelstrijd van dit seizoen is tot nu toe geen klassieker. Verschillende incidenten hadden het vuur kunnen doen oplaaien – Norris die in Canada een gat probeerde te benutten dat er niet was en tegen Piastri botste, de gesplitste strategie in Hongarije, of de teamorders in Italië – maar telkens bleef het bij spanning zonder uitbarsting.

Toch voelt het alsof er maar één incident nodig is om de situatie volledig te laten ontploffen. McLaren doet er intussen alles aan om beide coureurs tevreden te houden. Het team weet dat dit op de lange termijn het beste rijdersduo is en kan zich een publieke oorlog niet veroorloven zodra de constructeurstitel veilig is. De grote vraag is: hoe lang houdt deze harmonie stand? En als ze breekt, keren we dan terug naar de ‘goede’ of ‘slechte’ oude tijden?

Titelstrijd mist de scherpte van de klassiekers – Ed Hardy

Wat verwacht je van een titelstrijd in de Formule 1? Voor mij horen daar intensieve wiel aan wiel-gevechten bij, momenten van spanning op het puntje van je stoel, zichtbare passie en zelfs wat drama buiten de baan. Dat hebben we vaak gezien. 1987 is een goed voorbeeld, zeker relevant omdat het toen ook tussen teamgenoten ging. Of recenter: 2021. Ik herinner me nog de Grand Prix van Saudi-Arabië dat jaar, die ik in een pub bekeek. De strijd tussen Hamilton en Verstappen trok daar zelfs meer aandacht dan de Premier League – iets wat ik nooit eerder had meegemaakt.

Nelson Piquet, Williams FW11B Honda, leidt Nigel Mansell, Williams FW11B

Foto door: Motorsport Images

Mensen houden van drama en emotie, dat maakt live sport zo meeslepend. In 2025 ontbreekt dat volledig. De Formule 1 zal voorlopig niet het voetbal verdringen van het grote scherm in mijn lokale café. Neem Monza: Piastri gaf Norris een slipstream in de kwalificatie en legde zich in de race weer neer bij teamorders. Zou Nelson Piquet of Nigel Mansell dat in 1987 hebben gedaan als Williams het hen had gevraagd? Zeker niet. En dat is geen kritiek op Piastri, want Norris zou hetzelfde hebben gedaan.

Daarom ben ik het niet eens met het idee van Haydn dat het ‘semi-verfrissend’ is dat er geen vuile spelletjes worden gespeeld. Voor mij hoort het erbij dat coureurs de grenzen opzoeken – zolang ze binnen de regels blijven. Het toont aan dat een atleet er alles aan doet om de ultieme prijs te behalen. De mentale strijd winnen is minstens zo belangrijk als winnen op de baan.

Ik zie die bereidheid om wat vuiler te vechten echter niet bij de McLaren-coureurs. Maar misschien zijn dat woorden die nog weleens gelogenstraft worden.

McLaren-coureurs zijn aardig, tot het tijd is dat niet meer te zijn – Stuart Codling

Filmfans waarderen terecht Alec Baldwins beroemde, zij het enigszins theatrale, “always be closing”-monoloog in Glengarry Glen Ross. Toch lijkt “de tweede prijs is een messenset, de derde prijs is ontslag” niet het soort boodschap dat Andrea Stella in een teambespreking zal brengen. Stella doet eerder denken aan Patrick Swayze in de cultklassieker Road House. Daar zegt hij kalm maar resoluut tegen zijn groep onrustige portiers: “Wees aardig – tot het tijd is om niet aardig te zijn.” De boodschap is glashelder en laat geen twijfel over wie de leiding heeft. “Maar hoe weten we wanneer dat moment is?” vraagt een van de medewerkers. “Dat weten jullie niet,” antwoordt Swayze koel. “Ik zal het zeggen.”

Ik vermoed dat dat moment nu is aangebroken – ondanks de overwinning van Max Verstappen in de Grand Prix van Italië. McLaren heeft de constructeurstitel vrijwel zeker binnen. En een van de coureurs zal de wereldtitel pakken, tenzij ze elkaar in de resterende races keer op keer uitschakelen. Dat lijkt onwaarschijnlijk, maar de ‘vloek van aardig zijn’ heeft de titelstrijd sterk afgezwakt. Eigenlijk is er niet eens sprake van een gevecht, maar van een ordentelijke wachtrij.

Daarom is het nu tijd om níet meer aardig te zijn. Tijd om “het vuil buiten te zetten”.