Race van mijn leven: Damon Hill over de Japanse GP van 1994

Race: 1994 Japanse GP, Suzuka
Auto: Williams-Renault FW16B

"Gedurende zo'n carrière in de autosport, maak je veel spannende races mee, maar er zijn er maar weinig die dezelfde betekenis hebben als Suzuka in 1994 voor mij had. Met de dood van Roland Ratzenberger en Ayrton Senna was 1994 een zeer stressvol en dramatisch jaar, op alles leek veel meer een deken te liggen. Om in de strijd om het kampioenschap te blijven moest ik winnen. In het kamp van Michael Schumacher en Benetton leefde de verwachting heel sterk dat ze in Japan de titel zouden binnenhalen. Wij hadden de Grand Prix ervoor in Jerez een waardeloze race gehad. Er was een probleem met de brandstof en we werden verslagen dus iedereen was een beetje down."

Michael Schumacher, Benetton B194 Ford leads the field

Photo by: Sutton Images

Michael Schumacher , Benetton B194 leads Damon Hill, Williams FW16

Photo by: Sutton Images

"De Grand Prix van Japan begon met een stortbui en ik zal de eerste bocht nooit vergeten. Het lichtte gewoon op met alle flitslichten van de fototoestellen vanaf de tribunes. De eerste bocht is sowieso al spannend, maar die lichten spiegelend op het circuit versterkten dat nog eens."

"We gingen ervandoor en Michael zat voor me. Ik hoefde me alleen maar vast te bijten in zijn versnellingsbak - waarbij ik een heel goed beeld kreeg van zijn rijstijl op een nat wegdek. We reden allebei op een heel hoog niveau. Het concentratieniveau dat je in die omstandigheden nodig hebt, vergt veel van je. Ik hou van rijden op een nat wegdek, ook al ben ik er doodsbang voor. Het test al je instincten en is de meest bevredigende ervaring. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik het nu nog zou doen - het is zo ongelooflijk buitenaards."

Damon Hill, Williams FW16

Photo by: Sutton Images

Damon Hill, Williams FW16 celebrates his victory

Photo by: Sutton Images

"Het was een race in twee delen. Ik leidde het tweede deel en kwam in het andere uiterste terecht: van ik die tegen hem aankeek, naar hij die achter me zat en me probeerde in te halen. In de laatste ronde moest ik alle zeilen bijzetten om mijn voorsprong te behouden."

"Het was echt een bijzondere race omdat het zo moeilijk was. Michael was toen nog een onbekende, maar het uitzonderlijke talent dat hij had was duidelijk te zien in die race. Het was heel bevredigend om hem in een rechtstreeks gevecht te verslaan. Ik was echt blij dat ik de titelstrijd kon voortzetten, naar Australië. Ik had het gevoel dat ik mezelf als coureur had gerechtvaardigd in die race - tegenover de buitenwereld en tegenover mezelf. Ik moest veel verder gaan dan waartoe ik mezelf eerder in staat achtte."

Interview door Ben Anderson, eerder gepubliceerd in Autosport magazine.