Waarom pitborden nog steeds niet helemaal vervangen zijn door boordradio's

Formule 1 wordt vaak gezien als de ultieme vorm van motorsport, met hightech apparatuur zoals windtunnels om ontwerpen te verfijnen, complexe processen zoals computational fluid dynamics om ingewikkelde vleugels te creëren, en sensoren over de hele auto die terabytes aan data verzamelen tijdens een raceweekend. Waarom vertrouwen teams dan nog steeds op eenvoudige pitborden om cruciale informatie met hun coureurs te delen?

De pitmuur is een drukke plek tijdens een Grand Prix-weekend, met ingenieurs, strategen en senior teamleden die klaarstaan om allerlei beslissingen te nemen tijdens een race. Het is ook de plek waar het team een directe communicatielijn heeft met de coureurs via de radio's die in hun helmen zijn ingebouwd, maar dit is niet de enige manier waarop de pitmuur met zijn rijders kan communiceren. Door speciale openingen in het hek tussen de pitstraat en het circuit hangen teams borden om informatie te tonen aan hun coureurs terwijl zij met snelheden van meer dan 320 kilometer per uur voorbij rijden. De borden bestaan uit een eenvoudig frame waarin letters en cijfers kunnen worden geplaatst om snel data met de coureurs te delen.

Met deze simpele borden kunnen teams hun coureurs op de hoogte houden van hun positie in de race, de afstand tot de auto achter hen of, belangrijker nog, de tijd die ze moeten goedmaken om een inhaalactie te kunnen uitvoeren. Maar waarom bestaat deze vrij rudimentaire communicatiemethode nog steeds, nu radio's wijdverspreid zijn in de sport en sommige teams zelfs de mogelijkheid hebben om berichten rechtstreeks op de schermen in het stuur te tonen?

De pitcrew van Ferrari laat de pitborden aan coureurs Nigel Mansell en Alain Prost zien.

Foto door: Motorsport Images

Zoals een blogpost van Red Bull het onlangs stelde: "Omdat pitborden niet kapot gaan."

Hoewel storingen in de radio tegenwoordig zeldzaam zijn in de Formule 1, was er een tijd dat allerlei problemen de teamcommunicatie konden verstoren. Teams begonnen in de jaren 80 met radio's, en in de beginjaren werd Ayrton Senna's radio eens onderbroken door het ter plaatse aanwezige cateringteam. Later, tijdens de Grand Prix van Australië van 1998, traden opnieuw radio-problemen op toen Mika Hakkinen de pits in kwam en de leiding in de race verloor — waarbij McLaren later een hack van de radio verantwoordelijk stelde voor het incident.

Problemen met teamradio's komen tegenwoordig veel minder vaak voor, maar ze gebeuren nog steeds. In 2021 had Kimi Räikkönen een felle woordenwisseling met zijn ingenieur toen zijn radio uitviel, en tijdens de Grand Prix van Canada van 2022 faalde de radio van Max Verstappen en kon hij niet reageren op de oproepen van zijn team.

Het is om deze reden dat pitborden nog steeds worden gebruikt: ze stellen teams en coureurs in staat te communiceren, zelfs wanneer directe spraak niet mogelijk is. De gegevens die via deze eenvoudige tekstborden worden gedeeld, zijn niet helemaal vergelijkbaar met de coaching die sommige coureurs tijdens een Grand Prix ontvangen, maar ze houden de rijders in ieder geval geïnformeerd over hun positie ten opzichte van de concurrentie. Als een radio uitvalt, kunnen de borden ook aangeven wanneer een coureur naar binnen moet voor nieuwe banden, een straf moet uitzitten of zelfs iets eenvoudigs zoals het aantal resterende ronden in een race.

De borden zijn echter niet zonder problemen, zoals Lewis Hamilton aantoonde tijdens de Grand Prix van Canada 2011. Toen hij een inhaalactie voorbereidde op zijn toenmalige teamgenoot Jenson Button, raakte de voormalige McLaren-coureur de achterkant van Button en een reeks pitborden langs de start-finishlijn. Gelukkig zijn botsingen zoals deze nog zeldzamer dan radio-problemen.