Breaking news

Oude herinneringen: de geluksstenen van Johnny Herbert

Echt gelukkig was Johnny Herbert nog niet geweest, nadat hij Sauber eind 1998 had verruild voor Stewart. Maar twee Jamaicaanse geluksstenen én een perfecte inschatting van het weer leverden hem op de Nürburgring, waar onlangs voor de 41ste keer een Grand Prix had moeten plaatsvinden, de hoofdprijs op. GPUpdate.net haalt oude herinneringen op: we gaan terug naar de Europese GP op 26 september 1999, één van de klassiekers in de Formule 1-historie.

Hij zal er moedeloos van geworden zijn. Waar zijn teamgenoot Rubens Barrichello steevast meedeed om de punten, daar was Johnny Herbert in 1999 lange tijd een voornaam mikpunt van de pechduivel. De opvolger van Jos Verstappen bij de formatie van drievoudig wereldkampioen Jackie Stewart kwam met slechts twee punten achter zijn naam naar de Nürburgring. In de voorgaande dertien Grands Prix wist hij Barrichello zelfs niet één keer te verslaan in de kwalificatie. In de Duitse Eifel zochten Herbert en zijn monteurs het bij externe krachten.

"Ik heb deze voor het weekend van Ricky, mijn monteur uit Jamaica, gekregen", aldus Herbert voor de camera van RTL5 met twee Jamaicaanse geluksstenen in de hand. De oud-winnaar van de 24 uur van Le Mans had ze in alle sessies bij zich in de zak van zijn racepak en prompt was hij Barrichello de baas in de kwalificatie, al was een veertiende plek nog steeds niet om over naar huis te schrijven. Ook in aanloop naar de race werd een beroep gedaan op de stenen. "Vlak voor de wedstrijd heb ik ze in mijn handen tegen elkaar aan gewreven. Alle monteurs en ik pakten vervolgens elkaars hand vast, waardoor we ons echt één voelden. Dat bleef zo tijdens de race, met de stenen in mijn zak", glimlachte Herbert. "En ze hebben geluk gebracht."

Zijn vaardigheden als weerman deden de rest. "Ik zag grote donkere regenwolken en had het gevoel dat deze over het circuit zouden komen, aangezien de wind al de hele dag recht op de baan stond", beschreef Herbert de situatie in lap 35. Aan het einde van die ronde had hij sowieso al naar de pits moeten komen voor vers rubber en benzine, maar vanwege zijn inschatting opteerde hij voor regenbanden. "Ik vermoedde dat het een korte, hevige bui zou worden. En als deze dan zou vallen, had ik enkele ronden om de vaart erin te houden en een gat te slaan. Toen ik met regenbanden de pits uit kwam, was ik veel sneller dan de rest. Het was de juiste keuze."

In ronde vijftig, kort nadat hij was teruggekeerd naar de droogweerbanden, greep Herbert de leiding. Naast zijn uitgekiende tactiek droeg ook het spectaculaire raceverloop daaraan bij. Al direct na de start ging het mis, toen Damon Hill stilviel in de eerste bocht. Alexander Wurz wist de Jordan 199 van de Brit nog net te ontwijken, maar ramde daarbij wel Pedro Diniz ondersteboven. De anti-roll bar van de Sauber C18 was niet bestand tegen de koprol, waardoor de Braziliaan van geluk mocht spreken dat hij er vanaf kwam met slechts lichte blessures aan knie en schouder. Een maand eerder was de Nederlandse Formule 3-coureur Wouter van Eeuwijk in dezelfde bocht op vergelijkbare wijze gecrasht en hij liep daarbij nog een hoge dwarslaesie op.

Aan kop rijden was nog geen garantie voor succes voor Herbert. Eerder in de race waren polesitter Heinz-Harald Frentzen (technisch probleem), David Coulthard (spin), Giancarlo Fisichella (spin, waarna hij tegen het hek in tranen uitbarstte) en Ralf Schumacher (lekke band) nog allemaal weggevallen van de eerste plek. Voor Fisichella en Schumacher vervloog daarmee een kans op hun eerste overwinning, al werd laatstgenoemde nog wel vierde. Frentzen (50 punten) en Coulthard (48) bleven beide met lege handen achter, terwijl ze hadden kunnen profiteren van een gezamenlijke dip van WK-leiders Eddie Irvine, de nieuwe kopman van Ferrari omdat Michael Schumacher eerder dat seizoen zijn been had gebroken bij een crash op Silverstone, en McLaren-coureur Mika Hakkinen (beide zestig punten).

Die twee en hun teams lieten het afweten. Hakkinen gokte in de twintigste ronde, tijdens de eerste regenbui, verkeerd door te wisselen naar regenbanden en maakte daardoor twee achteraf onnodige pitstops. Irvine dacht te profiteren, maar verloor in de 21ste ronde zelf ruim twintig seconden in de pits omdat zijn team in de chaos, ontstaan door een onverwachte pitstop van Schumachers vervanger Mika Salo, zijn rechter achterband (voor droog weer) niet kon vinden. Aan het einde van de race streden Irvine en Hakkinen om de zesde plek en slechts één WK-punt. De Noord-Ier ging van de twee aanvankelijk aan kop, maar liet zich dusdanig onder druk zetten dat hij zich verremde bij de Veedol Chicane en P6 daarmee in de schoot wierp van Hakkinen. De Fin werd uiteindelijk vijfde omdat hij ook Marc Gene nog voorbij ging. Daarvoor kwam Irvine net tekort, waardoor Gene verrassend een punt pakte in de Minardi.

Vooraan schonk Herbert Sir Jackie Stewart diens eerste zege als constructeur. Barrichello maakte er nog bijna een één-tweetje van, maar wist ondanks flink aandringen Jarno Trulli niet meer van P2 te verdringen. Jaloers op Herbert was de Braziliaan allerminst; direct na het uitstappen volgde een stevige omhelzing tussen de twee. "Ik ben blij voor Johnny, want hij heeft dit jaar al zoveel pech gehad", sprak Barrichello. "Johnny heeft goed gegokt en ik verkeerd. Vanochtend droogde de baan heel snel op en dat had ik nu weer verwacht, vandaar mijn keuze voor droogweerbanden. Maar eerste en derde is prachtig voor Stewart." "Geweldig", stamelde Sir Jackie zelf, "dat we nog hebben gewonnen in onze eigen kleuren." Want Stewart ging in 2000 verder als Jaguar, waaruit in 2005 het huidige en succesvolle Red Bull Racing voortkwam.

En de geluksstenen? "Ik ben dol op Jamaica. I'm the man!", schreeuwde Herbert met een grote menigte tegenover zich op het rechte stuk van start-finish. Iedereen gunde het de aimabele Brit.