On this day: Villeneuve heerst in chaotisch Long Beach en zet Ferrari op koers

Op 8 april 1979 leverde Gilles Villeneuve een van de meest complete en betekenisvolle zeges uit zijn Formule 1-loopbaan af. De Ferrari-coureur pakte in Long Beach poleposition, reed de snelste raceronde en leidde elke ronde van de Grand Prix van de Verenigde Staten West. Het was een ogenschijnlijk perfecte middag, al begon die met verwarring en controverse.

Villeneuve had zich het hele weekend al als de maatstaf gepresenteerd. In de kwalificatie versloeg hij Carlos Reutemann op het nippertje, waarna hij ook in de race direct het tempo bepaalde. Onder zonnige omstandigheden en voor zo’n 100.000 toeschouwers reed hij ogenschijnlijk moeiteloos weg bij de concurrentie. Teamgenoot Jody Scheckter maakte het Ferrari-feest compleet door als tweede te finishen, terwijl Alan Jones in de Williams naar een knappe derde plaats reed.

Toch ging het voor de start al mis. Reutemann kampte op de opwarmronde met problemen en bereikte zijn startplek niet op tijd, wat voor verwarring zorgde op de grid. In die chaos reed Villeneuve zelfs voorbij zijn eigen startpositie. Een deel van het veld volgde hem, anderen moesten uitwijken of werden opgehouden, en ook Jacques Laffite viel stil met technische problemen. De startprocedure liep volledig in de soep en moest worden overgedaan.

Villeneuve verklaarde na afloop dat hij alleen was doorgereden omdat hij simpelweg geen duidelijk signaal had gezien. “Er was zoveel verwarring. Er was geen signaal, dus ik reed gewoon door.” De stewards legden hem en Reutemann allebei een boete van 10.000 Zwitserse francs op, maar lieten een sportieve straf achterwege. Daardoor bleef Villeneuve’s dominante race onaangetast in de uitslag, al kreeg zijn optreden wel een klein asterisk.

Eenmaal onderweg was er echter geen discussie meer mogelijk over zijn snelheid. De Ferrari-coureur sloeg al vroeg een gat en reed vervolgens volledig gecontroleerd naar de overwinning. Op een stratencircuit als Long Beach, waar muren altijd dichtbij zijn en fouten genadeloos worden afgestraft, maakte hij geen enkele misstap. Dat maakte de zege extra indrukwekkend.

Gilles Villeneuve van Ferrari viert zijn overwinning op het podium samen met Alan Jones van Williams, die derde werd.

Foto door: David Phipps

Die foutloosheid kreeg extra lading door wat er een jaar eerder gebeurde. In 1978 lag Villeneuve in Long Beach op koers voor de zege, tot hij die zelf uit handen gaf. Twaalf maanden later keerde hij terug en reed hij een les in controle en volwassenheid. Waar hij normaal zijn reputatie bouwde op pure passie, en ofwel roekeloosheid, ofwel moed, toonde hij nu dat hij ook genadeloos efficiënt kon zijn.

Achter Villeneuve speelde zich ondertussen een heel andere wedstrijd af. Jean-Pierre Jarier hield met zijn Tyrrell lange tijd een hele trein op, waardoor Scheckter, Patrick Depailler, Mario Andretti en Jones elkaar nauwelijks konden passeren. Dat werkte in het voordeel van Villeneuve, die zijn voorsprong zonder druk kon uitbouwen.

Toen Jarier uiteindelijk werd gepasseerd, had Scheckter al een aanzienlijke achterstand opgelopen. Jones profiteerde het meest van de gevechten en werkte zich knap naar de derde plaats. Zijn optreden werd gezien als een van de sterkste van de dag, zeker gezien het feit dat Williams nog niet structureel tot de absolute top behoorde.

Ferrari onderstreepte in Long Beach bovendien zijn technische en strategische kracht. De combinatie van de 312T4 en de Michelin-banden gaf het team een duidelijk voordeel.

Foto door: Motorsport Images

Ferrari onderstreepte in Long Beach bovendien zijn technische en strategische kracht. De combinatie van de 312T4 en de Michelin-banden gaf het team een duidelijk voordeel, terwijl Villeneuve en Scheckter zelfs met verschillende afstellingen reden. Het resultaat was een overtuigende één-twee die niet alleen de race, maar ook het seizoen kleur gaf.

Bij de finish bedroeg Villeneuve’s voorsprong op Scheckter ruim 29 seconden. Het was zijn derde Grand Prix-zege, zijn tweede op rij en Ferrari’s derde opeenvolgende overwinning in een Amerikaanse Grand Prix. Belangrijker nog: het was een vroeg signaal van de dominantie die het team in 1979 zou tonen.

Later dat jaar zou Scheckter wereldkampioen worden en Ferrari de constructeurstitel veroveren. De Grand Prix van Long Beach bleek daarmee meer dan een op zichzelf staande overwinning. Het was het moment waarop duidelijk werd dat Ferrari de maatstaf was – en dat Villeneuve, ondanks de chaos en de boete, op zijn best tot de absolute elite behoorde.