On this day: Häkkinen ziet zekere zege in rook opgaan in Barcelona

Soms is autosport genadeloos op een manier die zelfs winnaars ongemakkelijk maakt. Op 29 april 2001, vandaag 25 jaar geleden, kreeg Michael Schumacher de overwinning in de Spaanse Grand Prix bijna letterlijk in de schoot geworpen. Niet omdat hij er niet hard voor had gewerkt, maar omdat Mika Häkkinen, op weg naar een ogenschijnlijk zekere zege, in de laatste ronde stilviel met een kapotte koppeling.

De vijfde race van het Formule 1-seizoen 2001 werd verreden op het Circuit de Catalunya, voor 91.000 toeschouwers. Schumacher en David Coulthard begonnen het weekend gedeeld aan de leiding in het kampioenschap, terwijl Ferrari bij de constructeurs al een kleine voorsprong had op McLaren. Barcelona was bovendien om technische redenen belangrijk: elektronische hulpmiddelen als tractiecontrole, launch control en volautomatische versnellingsbakken waren vanaf deze Grand Prix weer toegestaan.

Schumacher pakte op zaterdag pole-position. Häkkinen stond naast hem op de eerste rij, met Coulthard derde en Rubens Barrichello vierde. De Fin had in Spanje een reputatie hoog te houden: hij had de drie voorgaande edities gewonnen en hoopte dat zijn moeizame seizoensstart hier eindelijk zou kantelen.

Bij de start hield Schumacher de leiding, terwijl Coulthard al voor de formatieronde in de problemen kwam door een softwareprobleem met de launch control. De Schot moest achteraan aansluiten en liep in de openingsfase ook nog schade op. Vooraan ontwikkelde zich intussen een klassiek duel tussen Ferrari en McLaren: Schumacher leidde, Häkkinen volgde, wachtend op zijn kans.

Bij de start hield Schumacher de leiding, terwijl Coulthard al voor de formatieronde in de problemen kwam door een softwareprobleem met de launch control.

Foto door: Ferrari Media Center

Die kans kwam via de strategie. Häkkinen reed langere stints dan Schumacher en kon daardoor na de tweede serie pitstops de leiding grijpen. McLaren had hem opgedragen te pushen, terwijl Schumacher juist kampte met vibraties aan de achterbanden. Ferrari vreesde zelfs schade aan de banden en maande de Duitser tot voorzichtigheid. De strijd leek beslist.

In de slotfase groeide Häkkinen’s voorsprong tot meer dan veertig seconden. De McLaren-coureur hoefde niet meer aan te vallen, alleen nog thuis te komen. Dat lukte bijna. Bij het ingaan van de laatste ronde begon zijn koppeling te slippen. Kort daarna viel de MP4/16 stil, rokend en krakend, aan de buitenkant van het circuit. Häkkinen stapte uit als verliezer van een race die hij eigenlijk al had gewonnen.

Häkkinen stapte uit als verliezer van een race die hij eigenlijk al had gewonnen, en wordt naar de pits gebracht door Coulthard.

Foto door: Motorsport Images

Schumacher reed voorbij en won alsnog. Het was zijn derde zege van het seizoen en de 47ste uit zijn loopbaan, maar uitbundig werd het niet. “Dit is niet de manier waarop ik graag win”, zei hij na afloop. Hij gaf toe dat hij geschokt was toen hij zag dat Häkkinen was uitgevallen en sprak zijn medeleven uit met zijn rivaal.

Häkkinen zelf was ontroostbaar. “Ik ben super teleurgesteld - godverdomme, weet je wel, Jezus”, stamelde hij na afloop. Hij had zich al voorgesteld hoe bijzonder het zou zijn om voor de vierde keer op rij in Barcelona te winnen. “Maar soms gaan dingen niet zoals je wilt.”

Achter Schumacher profiteerde ook Juan Pablo Montoya. De Williams-coureur finishte als tweede en pakte daarmee zijn eerste podiumplaats in de Formule 1. Jacques Villeneuve werd derde en bezorgde BAR het eerste podium uit de geschiedenis van het team. Voor Häkkinen restte slechts de negende plaats in de uitslag, geklasseerd maar gebroken.

Later dat jaar zou de Fin nog één keer schitteren. In Indianapolis won hij de United States Grand Prix, zijn laatste overwinning in de Formule 1. Die race, amper drie weken na de aanslagen van 11 september, kreeg een bijzondere lading. Häkkinen noemde de zege samen met Silverstone en Monaco een van zijn mooiste. In Barcelona had de autosport hem iets afgenomen; in Amerika gaf hij zichzelf nog één waardig afscheidscadeau.

De Spaanse Grand Prix van 2001 bleef daardoor vooral hangen als een race van contrasten. Schumacher won, maar voelde zich geen triomfator. Häkkinen verloor, maar reed misschien wel als de morele winnaar. En precies daarin school de wreedheid van die middag: soms beslist niet de snelste coureur, maar het laatste onderdeel dat heel blijft.