Carrière van de jarige Mika Hakkinen in tien hoogtepunten

gedeeld
reacties
Carrière van de jarige Mika Hakkinen in tien hoogtepunten
Door: Ronald Vording
28 sep. 2018 06:15

Mika Hakkinen, zonder enige twijfel één van de meest iconische Formule 1-coureurs aller tijden, viert vandaag zijn vijftigste verjaardag. De uiterst sympathieke Fin greep twee wereldtitels in de koningsklasse, maar was eigenlijk nog beter dan dat die resultaten doen vermoeden. Hij zette zijn handtekening onder vele momenten uit de Formule 1-geschiedens en maakte zowel op als naast de baan grote indruk. Motorsport.com zet voor de vijftigste verjaardag van The Flying Finn tien hoogtepunten op een rij.

Slider
Lijst

Nummer 1: Indrukwekkend Formule 3-jaar als voorbode

Nummer 1: Indrukwekkend Formule 3-jaar als voorbode
1/10

Foto door: LAT Images

Het verhaal van Hakkinen begon, zoals dat van nagenoeg alle getalenteerde coureurs, in de kartsport. Een veelbesproken anekdote wil dat een vijfjarige Hakkinen voor het eerst in een huurkart stapte en tijdens zijn eerste ronde meteen een behoorlijke smakker maakte. Het mocht de pret echter niet drukken. Hakkinen had het virus te pakken en was al snel niet meer van de kartbaan te slaan. Hij bleek bovendien aanleg te hebben en reed aardig wat eremetaal bij elkaar. Na enkele jaren met vooral veel succes in Scandinavië – maar geen wereldtitel – maakte hij in 1987 de overstap naar de formuleauto’s.

Zijn ‘finest hour’ in deze opstapklassen beleefde Hakkinen in 1990. In het Britse Formule 3-kampioenschap toonde Hakkinen eigenlijk voor het eerst zijn enorme klasse in de formuleauto’s. Hij toog een jaar langs alle traditionele circuits in Groot-Brittannië en reed en passant de voltallige concurrentie het snot voor de ogen. The Flying Finn, destijds uitkomend voor West Surrey Racing, pakte in maar liefst elf van de zeventien races pole en liet er met tien overwinning geen enkele twijfel over bestaan wie er dat jaar de lakens uitdeelde. Hakkinen schaarde zich ook meteen in een fraai rijtje van eerdere kampioenen met onder meer Jackie Stewart, Emerson Fittipaldi en Ayrton Senna. Hij werd plotsklaps een grote toekomst in de Formule 1 toegedicht, hetgeen wijze woorden bleken te zijn.

Nummer 2: Debuut in Formule 1 en imponeren met eerste punten

Nummer 2: Debuut in Formule 1 en imponeren met eerste punten
2/10

Foto door: Sutton Images

Het tweede hoogtepunt uit zijn carrière is eigenlijk een direct gevolg van het eerste. Zijn dominante titel in de Britse Formule 3 opende namelijk de ogen van vele gezaghebbenden in de autosport. Nadat hij in Macau eerst nog een verbeten gevecht met ene Michael Schumacher had uitgevochten, was het duidelijk: Hakkinen bulkte van het talent, was op weg naar de Formule 1 en snel ook. Hij testte voor Benetton op Silverstone, noteerde meteen snellere tijden dan fulltime Formule 1-coureur Alessandro Nannini, maar kwam niet tot een deal met het roemruchte team.

Hakkinen koos vervolgens voor Lotus en was daarmee in 1991, vier jaar na zijn overstap naar de formuleauto’s, alsnog op de grid van de koningsklasse te vinden. Met zijn adelbrieven en voorkomen was meteen duidelijk dat de decadente Formule 1-wereld hier niet met een ééndagsvlieg maar met een ambitieus blijvertje te maken had. Zijn eerste races bevestigden dit beeld. Hakkinen kwalificeerde zich tijdens zijn eerste Grand Prix in Phoenix als dertiende, maar haalde op zondag de eindstreep niet door motorproblemen. Een maand later haalde hij echter zijn gram door in San Marino, tijdens zijn derde Formule 1-race, meteen punten te scoren. De reputatie van groot talent was daarmee extra kracht bijgezet.

Nummer 3: Senna te grazen nemen bij debuut voor topteam McLaren

Nummer 3: Senna te grazen nemen bij debuut voor topteam McLaren
3/10

Foto door: LAT Images

Hakkinen reed in totaal twee seizoenen bij Lotus en verzamelde daarin dertien WK-punten. Hij deed er ervaring op en liet bij vlagen zien klaar te zijn voor de stap hogerop. Een topteam lonkte en McLaren leek hem die gedroomde kans te geven voor het seizoen 1993. De nadruk bleek echter vooral op het woordje ‘leek’ te liggen. McLaren trok in extremis Michael Andretti aan en besloot Hakkinen daarop vrolijk te degraderen tot testcoureur. Nadat de Amerikaan stevig teleurstelde, kwam het goed voor Hakkinen in 1993. Tijdens de Grand Prix van Portugal maakt hij alsnog zijn debuut voor de illustere renstal uit Woking.

‘De rest is geschiedenis’ zou een enorme dooddoener zijn, maar ook bij McLaren deed Hakkinen meteen van zich spreken. Hij kwalificeerde zich achter de onverslaanbare Williams-piloten als derde en hield daarmee direct zijn legendarische teamgenoot Ayrton Senna van het lijf. De Braziliaan was verbijsterd over de kwalificatie en vroeg de Fin na afloop hoe hij dat voor elkaar had gekregen. “Ik liet hem toen mijn handen zien en zei: ik heb grotere ballen”, keek Hakkinen jaren later terug op het bijzondere moment. “Dat maakte hem ongelooflijk kwaad. Hij begon te vertellen over zijn carrière en de gewonnen kampioenschappen. Hij drukte me vervolgens tegen de muur en zei: je moet het niet eens proberen…”

Nummer 4: Eerste en langverwachte overwinning in de Formule 1

Nummer 4: Eerste en langverwachte overwinning in de Formule 1
4/10

Foto door: LAT Images

Hakkinen liet zich echter niet intimideren door de Braziliaanse autosportlegende en probeerde zoveel mogelijk het gevecht met hem aan te gaan. Hij kwam als beschaafde jongen behoorlijk brutaal voor de dag en scoorde tijdens zijn tweede Grand Prix-weekend voor McLaren - in Japan – meteen zijn eerste podiumfinish. Het leek een voorbode voor veel meer snel succes, maar zijn eerste overwinning in de Formule 1 bleef uit. Die bleef zelfs zeer lange tijd uit. De Fin moest maar liefst 96 races wachten alvorens hij eens het hoogste trapje van het podium mocht beklimmen.

De verlossing kwam uiteindelijk aan het eind van 1997, tijdens de Grand Prix van Europa in Jerez. Na de beruchte aanvaring tussen Jacques Villeneuve en Michael Schumacher bleef Hakkinen ijzig kalm – zoals het een Fin eigenlijk ook betaamt – op weg naar zijn eerste zege op het allerhoogste niveau. Het bleek een voorbode te zijn voor de zeer succesvolle jaren die daarop volgden, al kon Hakkinen dat toen nog niet bevroeden. “Hoe meer ik me realiseer wat er vandaag gebeurde, hoe blijer ik ben!”, jubelde hij na afloop nog vol ongeloof. “Na alle ups en downs van het afgelopen jaar is dit een geweldig resultaat. Ik had nooit gedacht dat ik zou winnen.”

Nummer 5: Knappe rentree na levensbedreigende megaklapper

Nummer 5: Knappe rentree na levensbedreigende megaklapper
5/10

Foto door: LAT Images

Deze triomf kwam ruim twee jaar nadat een crash in Adelaide Hakkinen bijna het leven had gekost. Een kapotte linker achterband bleek achteraf de boosdoener en veroorzaakte een megaklapper tijdens de laatste Grand Prix van 1995. De destijds 27-jarige McLaren-coureur verloor de macht over het stuur en knalde met een slordige 200 kilometer per uur zijwaarts de muur in. De impact was logischerwijs enorm. Het was bovenal aan het adequate optreden van wijlen Formule 1-arts Sid Watkins te danken dat Hakkinen het ongeval überhaupt heeft overleefd. Watkins trof een bewusteloze Hakkinen aan en trad vervolgens handelend op, door met een buisje zijn luchtpijp vrij te maken. De ingreep bleek achteraf van doorslaggevend belang te zijn geweest en is dus tot op de dag van vandaag goud waard.

Hakkinen werd na zijn eerste behandeling met spoed overgebracht naar het ziekenhuis, waar een schedelfractuur werd vastgesteld en hem een zware revalidatie leek te wachten. Maar wonder boven wonder was Hakkinen vier maanden later alweer in staat een Formule 1-auto te besturen en bleek hij het spelletje nog altijd niet te zijn verleerd. “Toen de motor werd gestart, klonk dat geweldig. Toen ik op de baan kwam, was ik meteen weer in mijn element en was ik niet meer bang”, keek hij terug. Dat bleek ook wel tijdens de seizoensouverture van 1996 in Melbourne. Uitgerekend in het land van de zware crash reed Hakkinen rond alsof er niets was gebeurd en finishte hij ‘gewoon’ als vijfde.

Nummer 6: Superieure Hakkinen verovert de straten van Monaco

Nummer 6: Superieure Hakkinen verovert de straten van Monaco
6/10

Foto door: LAT Images

De eerste zege van Hakkinen kwam zoals gememoreerd anderhalf jaar later – eind 1997 – en bleek de opmaat te zijn voor twee ijzersterke seizoenen in dienst van McLaren. Adrian Newey had de puzzelstukjes op de juiste plek gelegd, Mercedes zorgde voor een goede motor en een goed rijdersduo – met Hakkinen als vaandeldrager – deed vervolgens de rest. The Flying Finn beleefde zijn ‘finest hour’ van die kampioensjaren tijdens de Grand Prix van Monaco in 1998. Zoals ieder jaar draait alles in het stadstaatje om de kwalificatie. Hakkinen haalde daarin ongenadig hard uit met een poleronde die maar liefst 0,4 seconde sneller was dan die van tweede man Coulthard. “Ik stak er al mijn energie en al mijn talent in om daar een perfecte ronde neer te zetten. Dat lukte.”

Op zondag gaf Hakkinen dit vervolgens het best denkbare vervolg. Hij zat ruim anderhalf uur vol te trappen op het meest uitdagende circuit van de kalender, maar bleef daarbij wonderwel foutloos. Waar anderen sneuvelden, reed Hakkinen soeverein naar één van de meest memorabele overwinningen uit zijn carrière. Jaren na het bijzondere weekend denkt Hakkinken er nog steeds met veel plezier aan terug. “Monaco 1998 was absoluut mijn beste race. Fysiek en psychologisch draaide de hele race om millimeters: geen fouten maken”, blikt hij terug. “Elke ronde veranderde het circuit: gele vlaggen, olievlaggen, er was iedere ronde wel iets. Dat vereiste een ongelooflijk concentratieniveau.”

Nummer 7: Soeverein en ijskoud naar de eerste wereldtitel

Nummer 7: Soeverein en ijskoud naar de eerste wereldtitel
7/10

Foto door: LAT Images

Dat Hakkinen in 1998 op de top van zijn eigen kunnen functioneerde, bleek wel gedurende de rest van dat seizoen. Nadat zijn team McLaren – met topontwerper Newey voorop – optimaal profiteerde van de reglementswijzigingen schoot Hakkinen als een komeet uit de startblokken. Hij won in Australië nadat teamgenoot Coulthard opzichtig aan de kant ging en vervolgde de zegetocht met triomfen in Brazilië, Argentinië, Spanje en vanzelfsprekend Monaco. Niets of niemand leek hem van de wereldtitel af te kunnen houden, maar een sterke serie van Schumacher dreigde nog even roet in het eten te gooien. Wat heet, met nog twee races voor de boeg stonden beide kemphanen exact gelijk met elk 80 WK-punten.

Met twee zeges uit de laatste drie Grands Prix leek het momentum bovendien duidelijk bij de Duitser te liggen, maar Hakkinen stond op toen het echt moest. Hij won soeverein op de Nürburgring – nota bene de Grand Prix van Luxemburg – na een goede tactische zet en maakte het karwei op Suzuka in stijl af met een nieuwe zege. Het betekende een mijlpijl in zijn carrière en tovert vandaag de dag nog altijd een glimlach op zijn gezicht. “Het kampioenschap winnen is natuurlijk het grootste wat er is, je moet iedere race echt alles geven”, kijkt hij tegenover Motorsport.com terug. “De Grand Prix die er het meest uitspringt is nog steeds Monaco, dat was de moeilijkste race van het jaar. In 1998 was die race waarschijnlijk ook het keerpunt [in de titelstrijd].”

Nummer 8: Hakkinen herhaalt huzarenstukje met tweede wereldtitel

Nummer 8: Hakkinen herhaalt huzarenstukje met tweede wereldtitel
8/10

Foto door: LAT Images

Het winnen van de wereldtitel veranderde Hakkinen als coureur. Het maakte hem naar eigen zeggen minder druistig en rustiger. “Ik heb vertrouwen en ervaring opgedaan en ben meer relaxed”, liet hij voorafgaand aan het seizoen van 1999 optekenen. “Door deze titel hoef ik mezelf niet meer iedere ochtend te vertellen dat ik kan winnen.” Het bleken wijze woorden. Hakkinen voegde de daad vervolgens bij het woord door na een openingsfase vol problemen het heft stevig in handen te nemen met zeges in Barcelona, Montréal en Boedapest. Tegen de tijd dat Hakkinen in Hongarije triomfeerde, was zijn eeuwige rivaal Schumacher vanwege een gebroken been overigens al niet meer van de partij.

Toch werd de tweede seizoenshelft bepaald geen ‘walk in the park’ voor Hakkinen. Ferrari schoof Eddie Irvine naar voren als kopman en zag de Noord-Ier met zeges in Oostenrijk, Duitsland en Maleisië zienderogen dichterbij komen. Sterker nog, voor de ‘championship decider’ op Suzuka had Irvine vier punten voorsprong en dus de betere papieren. Hakkinen moest winnen om kampioen te worden en had de druk met andere woorden vol op de ketel staan. Hij bleef echter ijzig kalm, deed op grootse wijze zijn ding – vooral met een raketstart – en leverde net als in 1998 op het moment suprême. Wereldtitel nummer twee was binnen, zijn naam als groot kampioen gevestigd. “Briljant! Wat een geweldig woord om uit te drukken hoe ik me nu voel”, jubelde hij na afloop. “Dit was één van mijn beste races, ik zal het nooit vergeten.”

Nummer 9: Legendarische inhaalactie op Spa toont zeldzame klasse

Nummer 9: Legendarische inhaalactie op Spa toont zeldzame klasse
9/10

Foto door: XPB Images

Na zijn tweede wereldtitel in 1999 ging het enigszins bergafwaarts als het op echt grote successen in de Formule 1 aankomt. Hakkinen kwam niet meer in de buurt van een derde wereldtitel, maar liet bij vlagen nog wel zijn ongekende klasse zien. De race op Spa-Francorchamps in augustus van het jaar 2000 is daar misschien wel het allerbeste voorbeeld van. Schumacher leek dat seizoen met speels gemak op de titel af te stevenen, terwijl regerend wereldkampioen Hakkinen in de eerste races worstelde. Rond de zomerstop sloeg de rappe Fin echter terug met overwinningen in Oostenrijk en Hongarije.

Maar op Spa leken de oude verhoudingen weer te worden hersteld. Schumacher kwam traditioneel goed voor de dag in de Belgische Ardennen, terwijl Hakkinen er nog nooit had gewonnen in de Formule 1. Deze constatering beloofde weinig goed, maar dat was buiten een werkelijk ijzersterk weekend van Hakkinen gerekend. De McLaren-piloot pakte op zaterdag pole en blonk na afloop in het parc fermé – in tegenstelling tot een stuiterende Jenson Button – vooral uit door ijzig kalm te blijven: “Been there done that, you know...”, zei hij met een schitterende knipoog tegen de jonge Brit.

Op zondag gaf hij het een legendarisch vervolg. Hij controleerde in een verraderlijke openingsfase, maar bracht vervolgens zelf de spanning terug door een nog natte witte lijn te raken en zijn auto maar ternauwernood uit een spin te houden. Hakkinen zag Schumacher profiteren en moest dus nogmaals vol aan de bak. Dit lukte en hoe, het leverde één van de meest memorabele inhaalacties in de geschiedenis van de sport op. Hakkinen raasde met een rotvaart door Eau Rouge en had de slipstream van Schumacher – die op dat moment Ricardo Zonta op een ronde zette – te pakken. Schumacher passeerde Zonta aan de linkerkant en dacht veilig te zijn. Hij schrok zich echter een ongeluk toen Hakkinen zijn McLaren aan het eind van Kemmel Straight vrolijk aan de binnenkant parkeerde. De Fin had Zonta rechts ingehaald en ultiem gebruik gemaakt van de extra snelheid die hij meenam. Het leverde hem naast de zege in België ook een plek in de geschiedenisboeken van de Formule 1 op.

Nummer 10: Comeback-kid Hakkinen kan het ook in de toerwagens

Nummer 10: Comeback-kid Hakkinen kan het ook in de toerwagens
10/10

Foto door: LAT Images

Ondanks dergelijke oplevingen en momenten van brille, moest ook Hakkinen toezien hoe een nieuwe wereldtitel in het restant van zijn carrière buiten bereik bleef. Hij gaf aan in 2002 voor een sabbatical te gaan, maar onder het motto ‘van uitstel komt afstel’ draaide dit uit op een definitief afscheid van de Formule 1. Hij maakte uitstapjes naar de rallysport en flirtte met een terugkeer in de Formule 1, maar koos uiteindelijk voor een verbintenis met HWA in de Deutsche Tourenwagen Masters. De comeback van Hakkinen in de racesport, en dan meer specifiek in de DTM, kwam voor vele volgers als een verrassing. Zou de Fin er wel goed aan doen of kan hij enkel nog maar verliezen? Alhoewel Hakkinen nooit serieus in de buurt van een DTM-titel kwam en zijn hoogtijdagen uit de Formule 1 dus niet kon evenaren, liet hij ook in de Duitse merkenklasse bij vlagen zijn enorme kunde zien.

Het eerste en meest sprekende voorbeeld daarvan dateert van Spa 2005. Op een drijfnatte omloop pakte hij pole, om de race vervolgens naar zijn hand te zetten met een sublieme tactiek en een mooi gevecht met Mattias Ekström.  “Deze overwinning was de kers op de taart nadat het weekend al fantastisch verliep: mijn dochter werd die donderdag geboren en op zaterdag pakte ik mijn eerste polepositie in de DTM.” Na afloop toonde Hakkinen emoties zoals de Formule 1-wereld die maar zelden van hem had gezien. Hakkinen had met zijn triomf niet alleen aangetoond in een andere klasse te kunnen winnen, maar liet ook meteen zien jaren na zijn Formule 1-pensioen nog altijd mee te kunnen. Het zijn herinneringen om niet te vergeten en om voor zijn vijftigste verjaardag nog eens op te poetsen. Van harte gefeliciteerd Mika!

Volgend artikel
Haas-engineer Komatsu: “Grosjean is een vrij fragiele rijder”

Vorig artikel

Haas-engineer Komatsu: “Grosjean is een vrij fragiele rijder”

Volgend artikel

GP van Rusland: De laatste tech updates, rechtstreeks uit de paddock

GP van Rusland: De laatste tech updates, rechtstreeks uit de paddock
Laad reacties

Over dit artikel

Kampioenschap Formule 1
Coureurs Mika Hakkinen
Teams McLaren Shop nu
Auteur Ronald Vording
Type artikel Special feature