Breaking news

Michael Schumacher: memorabele races van groot kampioen

Het is exact twee jaar geleden dat Michael Schumacher zwaargewond raakte bij een ski-ongeluk in de Franse Alpen. De zevenvoudig wereldkampioen lag bijna een half jaar in coma en werkt sinds september 2014 in eigen omgeving aan zijn herstel. Hoe dat precies gaat is niet bekend, details over de situatie van de Duitser worden nauwelijks naar buiten gebracht. Om die reden kijken we deze dag, twee jaar na zijn ongeluk op 29 december 2013, vooral naar wat we wél weten: namelijk dat Schumacher een fantastische coureur was. De redactieleden van GPUpdate.net pikken er vier bijzondere races van 'Schumi' uit.

Rahied Ishaak: "Om de zomerstop van het seizoen 2014 door te komen ben ik destijds begonnen met het terugkijken van oude Formule 1-jaargangen. Ik volg de sport sinds eind 1997 en hoewel ik een kleine zeventien jaar later inmiddels wel een helder beeld van de historie had, wilde ik alles toch eens met eigen ogen zien. Het seizoen 1996 werd als eerste ingestart. Het was het jaar waarin Williams domineerde en Damon Hill en Jacques Villeneuve tot de laatste race om het kampioenschap streden. Michael Schumacher was de titelverdediger, maar ging na twee succesvolle jaren met Benetton een nieuwe uitdaging aan bij Ferrari. De Scuderia was op dat moment volop in heropbouw en in de eerste jaren van Schumacher moest er vooral gezaaid worden. Toch won de Duitser in 1996 al drie races: in Spanje, België en voor de tifosi in Italië. Voor mij was de eerste ook gelijk zijn mooiste. Niet alleen van 1996, maar zelfs van zijn hele Ferrari-tijdperk.

Want wat Schumacher op zondag 2 juni 1996 liet zien op het Circuit de Catalunya was op zijn zachtst gezegd indrukwekkend. Het stortregende die dag in Barcelona en waar de latere kampioen Hill blij was dat hij uit de wedstrijd was gespind, daar voelde Schumacher zich als de spreekwoordelijke vis in het Catalaanse hemelwater. De coureur uit Hürth-Hermülheim, die beduidend andere lijnen reed dan zijn collega's, was in bepaalde delen van de race maar liefst drie tot vier seconden per ronde sneller dan zijn achtervolgers. De voorsprong waarmee hij de finish bereikte, was dan ook riant. Schumacher triomfeerde veel vaker in de regen, niet voor niets draagt hij de bijnaam Regenkoning, maar dit huzarenstukje was toch wel heel bijzonder om terug te mogen zien."

Niels Dijksterhuis: "Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik nooit gejuicht of geklapt heb voor Michael Schumacher. Ja, één keer toen hij in de Mercedes de pole-position pakte voor de Grand Prix van Monaco. Helaas werd die hem meteen afgenomen, aangezien er nog een straf moest worden ingelost, maar in zijn tijd bij Ferrari was ik nooit fan van de zevenvoudig wereldkampioen. Toch kon ik ook niet om zijn enorme talent heen en was ik gek genoeg maar al te blij toen werd aangekondigd dat hij in 2010 terugkwam in de Formule 1. Ik heb hem daardoor nog live in actie kunnen zien tijdens de race op Spa-Francorchamps in 2010 en ik moet eerlijk bekennen: dat was bijzonder. Schumacher, de man die soms bijzondere acties had, maar bovenal fenomenaal kon sturen. Dat deed hij ook op 1 oktober 2006 op het Shanghai International Circuit in China.

Twee punten achterstand had Schumacher op kampioen Fernando Alonso toen ze daar aankwamen. Het was een belangrijke wedstrijd, aangezien er inclusief China nog drie wedstrijden op de kalender stonden. Alonso had zich op zaterdag naar de pole-position getraind voor de Grand Prix, die op zondag in het nat werd afgetrapt. Het tempo van de Spanjaard was in de regen top te noemen, maar kakte gigantisch in toen het langzaam begon op te drogen. Schumacher begon zich juist lekker te voelen op de Bridgestones. reed goede rondetijden, een snaarstrak tempo en haalde onder andere Giancarlo Fisichella geweldig in. Zijn stops kwamen op een perfect moment. In de slotfase begon Alonso echter weer hard in te lopen, maar het gat was dusdanig groot dat hij geen bedreiging meer was voor de Ferrari-coureur. Het was de laatste overwinning van Schumi uit zijn Formule 1-loopbaan."

René Oudman: "Doordat ik een product ben van het jaar 1993, heb ik de eerste titels van Schumacher niet bewust meegemaakt. Mijn eerste herinneringen aan de Formule 1 gaan terug tot het duel dat de Duitser uitvocht met Mika Häkkinen - hij wist deze niet te winnen. In het eerste van de vijf Ferrari-kampioensjaren, ik was zes jaar oud, stond ik 's ochtends voor dag en dauw op om in mijn rode Ferrari-pyjama Schumacher het veld op te zien rollen. Na een tijdje was de lol er wel af - telkens dezelfde winnaar, telkens dezelfde kampioen, constant het Italiaanse volkslied dat volgde op de Duitse hymne. Mijn aandacht verschoof naar Juan Pablo Montoya, die Schumacher in de kwalificaties meermaals de baas was. In de race zelf waren de rollen echter omgedraaid: waar Montoya in 2002 zeven poleposities pakte, won hij geen enkele race. Schumacher was nu eenmaal de beste, zo verzekerde mijn vader mij.

In 2003 moest het dan gaan gebeuren. Eindelijk zou iemand Schumacher onttronen, ik wist het zeker. Als het Montoya niet zou zijn, dan Kimi Räikkönen wel. Een jaar lang zagen we een fantastisch duel tussen de oude(re) meester en de jonge honden. Door twee snaarstrakke zeges op Monza en Indianapolis vertrok Schumacher met een gezonde voorsprong richting de slotrace van 2003, op Suzuka. Tijdens dat weekend wilde niets vlotten. Schumacher kwalificeerde zich als veertiende, titelrivaal Räikkönen vertrok van P8. Let wel, 'The Iceman' moest winnen en Schumacher mocht niet in de punten geraken, wilde de Fin er met het kampioenschap vandoor gaan. Ondanks een vroege, ongeplande pitstop, door een botsing met Takuma Sato, raasde de Duitse legende via een achtste finishplaats naar zijn zesde wereldtitel. Het recordaantal kampioenschappen werd niet meer gedeeld met Juan Manuel Fangio: Schumacher was écht de allergrootste allertijden, iets dat ik pas jaren later besefte."

Roland Mather: "Het is weinig grote kampioenen, in welke sport dan ook, gegeven om hun loopbaan op grootse wijze te beëindigen. De verleiding om te lang door te gaan is vaak groot en het gebeurt regelmatig dat helden uit het verleden de sport via een zijdeur moeten verlaten. Dat gold in 2006 niet voor Michael Schumacher. Na vijf opeenvolgende wereldtitels tussen 2000 en 2004 werd de Duitser in 2005 verslagen door Fernando Alonso en een jaar later vochten de twee een fascinerend gevecht uit om het kampioenschap. Schumacher had de overhand in het tweede deel van het seizoen, maar door materiaalpech in de voorlaatste race van het jaar in Japan, waar hij aan de leiding ging, begon de Ferrari-courueur met tien punten achterstand op Alonso aan de seizoensfinale van 2006 in Brazilië.

Dat hield, met de toenmalige puntentelling, in dat Schumacher alleen nog kampioen kon worden als hij de race zou winnen en zijn Spaanse rivaal niet zou finishen. Dat zat er geen moment in, een lekke band wierp Schumacher vroeg in de race terug naar een kansloze negentiende plek. Het bleek voor de oude meester het ideale scenario om nog één keer zijn klasse te tonen. Schumacher reed fantastisch en vocht zichzelf op heroïsche wijze terug naar plek vier. Teamgenoot Felipe Massa won de race voor eigen publiek en Alonso werd wereldkampioen, maar Schumacher was de man van de wedstrijd. De waardering die hij kreeg na dit optreden, was groter dan na sommige van zijn wereldtitels. Schumacher moest in de jacht op de wereldtitel van 2006 zijn meerdere erkennen in iemand van de nieuwe generatie, maar verloor op waardige en misschien wel mooist denkbare wijze. Voor mij zal dit, ondanks zijn uiteindelijke rentree bij Mercedes in 2010, altijd de ultieme afscheidsrace van een groot kampioen blijven."