Breaking news

Interview: Jenson Button over driehonderd races in de F1

Jenson Button bereikt komend weekend in Maleisië een mooie mijlpaal. De Brit, die na dit seizoen zijn stoeltje bij McLaren afstaat aan Stoffel Vandoorne, rijdt in Sepang zijn 300ste Grand Prix. GPUpdate.net blikt met de wereldkampioen van 2009, goed voor vijftien Grand Prix-zeges, terug op zijn bijzondere carrière.

De eerste stappen in de Formule 1 (2000)

[photo,293092,left,]

"Het kostte toen waarschijnlijk wat meer tijd om je draai te vinden in de Formule 1 dan nu. We hadden destijds nog geen simulators. We testten wel, maar je beschikte niet over de informatie die rijders tegenwoordig krijgen. Hoe je banden, remmen en brandstof moet sparen moest je zelf leren. Dat duurde langer, maar ik ben blij dat dat toen zo was."

Welke herinneringen aan je debuutseizoen springen eruit?

[photo,293093,left,]

"Spa en Hockenheim waren erg speciaal. In Hockenheim hield de motor er ineens mee op, dus moest ik achteraan starten, maar ik eindigde als vierde. Als de wedstrijd nog een rondje langer had geduurd, was ik waarschijnlijk nog op het podium geëindigd in de regen. Ook in mijn debuutrace in Australië reed ik op een gegeven moment vierde en op het moment dat de motor plofte lag ik zesde. Ik heb heel veel herinneringen van zeventien jaar geleden. Ik heb de race in Spa kort geleden nog teruggezien. Ik startte als derde en ik had onderweg een touché met Trulli, maar ik denk nog steeds niet dat het mijn schuld was! De eerste bocht was toen nog anders: de uitloopstrook bij La Source was heel ruim. Iedereen gebruikte gewoon de hele baan bij het uitkomen van de bocht, behalve (Jarno) Trulli, die altijd vroeg terug sneed naar het midden van de baan en daar bleef rijden. Als ik iemand anders in die bocht zou proberen in te halen zou ik nooit gecrasht zijn, maar met hem dus wel. Ik werd vijfde, terwijl ik misschien voor het podium had kunnen vechten."

In 2004 stond je voor het eerst op het podium na een Formule 1-race, in 2006 boekte je in Hongarije je eerste Grand Prix-overwinning. Hoe kijk je daarop terug?

[photo,293094,left,]

"Mijn eerste podium was in Maleisië in 2004 en dat is ook de plaats waar ik mijn driehonderdste Grand Prix zal rijden, dus het is een speciale plek. Ik won daar ook in het jaar dat ik mijn wereldtitel veroverde. Wat mijn eerste overwinning betreft...in 2006 hadden we een goede auto en konden we eigenlijk overal meedoen om de podiumplaatsen. In aanloop naar Boedapest hadden we niet verwacht te kunnen winnen en onder normale omstandigheden was dat waarschijnlijk ook niet gelukt. Het weekend begon ook niet goed, ik kwalificeerde me als vierde en moest door een gridpenalty als veertiende starten. Maar door de wisselende weersomstandigheden en een aantal incidenten wonnen we de wedstrijd met dertig seconden voorsprong. Het was een fantastische zege."

In 2009 volgde de wereldtitel, in het debuutseizoen van Brawn GP.

[photo,293096,left,]

"Verbazingwekkend. Als ze ooit een film over de Formule 1 zouden maken … Iedereen geniet van een verhaal over een klein team dat vooraan kan meestrijden en wint. Het is zo'n bijzonder verhaal: van geen team hebben naar het winnen van de eerste races, vervolgens een aantal lastige races en dan de titel winnen, na een inhaalrace, maakt het heel speciaal. Ik heb mijn auto waarmee ik de titel won ook nog, dus dat is geweldig. Ik heb een van de drie auto's die ze hebben gebouwd. Er zit een motor in, dus het is een volwaardige V8-auto. Ik heb er één, Ross Brawn heeft er één en Mercedes heeft de laatste."

Je meest bijzondere zege was ongetwijfeld Canada 2011. In een bizarre race wist je je op te vechten van de allerlaatste naar de eerste plek, in de laatste ronde passeerde je leider Sebastian Vettel.

[photo,293095,left,]

"Ik kreeg een drive-through, mijn voorvleugel brak, ik kreeg een lekke band door Fernando (Alonso) en ik crashte ook nog met Lewis (Hamilton). Het was een race vol actie en het was er één die je laat zien dat je nooit moet opgeven. Ik startte als zevende, reed twee keer laatste, rukte op naar voren en won de wedstrijd in de laatste ronde. Het is uiteindelijk een droomrace, maar ik heb zo vaak gedacht dat het voorbij was, dat we geen goede race zouden hebben en dat we waarschijnlijk uit zouden vallen door een gebroken voorvleugel en door een lekke band. Maar het gaat erom dat je sterk blijft, gefocust blijft en dat je over een ik-geef-nooit-op-mentaliteit, die je in deze sport absoluut nodig hebt, beschikt, want plotseling kan alles weer perfect gaan. Natuurlijk was de auto ook erg goed en het team leverde erg goed werk door ervoor te zorgen dat de remmen naar behoren functioneerden en op temperatuur waren in deze listige omstandigheden, dus ik denk dat we een hogere bandentemperatuur hadden dan de andere coureurs en daardoor kon ik alles uit de auto halen. Ik liep hard in op Mark (Webber) en Michael (Schumacher), maar toen ik achter Sebastian (Vettel) kwam te rijden, begon hij te pushen en werd het lastig om hem nog te verslaan, omdat hij veel uit zijn banden kon halen: hij kreeg ze goed op temperatuur. Wie weet? Als hij die fout niet had gemaakt, zou ik hem misschien op het laatste rechte stuk richting de chicane nog hebben kunnen pakken. Maar het maakt niet uit, hij maakte de fout omdat ik hem onder druk zette. Het was een behoorlijk bizarre manier om een Grand Prix zo te eindigen."

Door de jaren heen heb je heel wat verschillende teamgenoten gehad. Wie was de meest lastige?

[photo,291065,left,]

Qua sfeer waarschijnlijk Ralf Schumacher of Jacques Villeneuve. Ik was jong en zij hielden niet van een jonge coureur naast zich. Het was waarschijnlijk lastiger met Jacques. Maar halverwege het seizoen was het prima, de sfeer was goed, en we hadden een hoop lol. Qua pure snelheid is het Lewis. Hij kon ontzettend snel zijn in de kwalificatie en dan dacht je: 'waar haalt hij dat vandaan?' Maar soms was hij ook helemaal nergens. Je kon zijn talent herkennen, maar het voelde alsof het nog niet gecontroleerd genoeg was. Plotseling kon hij zomaar vier tienden harder gaan dan ik in de kwalificatie, terwijl ik daarvoor nog dacht dat ik hem zou verslaan. Hij was wisselvallig, maar ongelofelijk snel. Mogelijk de snelste coureur die ik ooit heb zien racen in een Formule 1-bolide. Op misschien Senna na, maar dat kan je eigenlijk niet met elkaar vergelijken. De meest complete coureur waarmee ik gereden heb is Fernando Alonso. Vooral in de manier waarop hij werkt met het team, is hij slim en weet hij hoe hij zijn zin moet krijgen, haha! Maar ook hoe hij te werk gaat in de auto tijdens een race. In een racesituatie is hij er altijd, of hij nu voor of achter je zit, hij is er altijd. Je komt niet van hem af! Ik heb een aantal erg goede teamgenoten gehad. Ik heb drie wereldkampioenen als teamgenoot gehad. Lewis is wat mij betreft de snelste, maar Fernando is de meest complete coureur op het specifieke moment dat we teamgenoten waren. Nu zou ik het niet weten. Ik weet niet waar Lewis staat, maar ik heb het gevoel dat Lewis als coureur is gegroeid. Ik denk ook dat hij in een comfortabelere situatie zit nu. Toen we nog teamgenoten waren, kon hij snel nerveus worden als ik goed samenwerkte met het team of als ik plotseling een goede ronde produceerde in een kwalificatie. Hij lijkt nu veel relaxter en heeft meer vertrouwen in zichzelf."

In driehonderd races heb je in heel wat verschillende auto's gereden. Wat was je favoriet?

[photo,293097,left,]

"Je zou verwachten dat ik de Brawn uit 2009 zou kiezen. Het gaat tussen een paar auto's. 2009 was uiteraard speciaal, maar de BAR-Honda 006 uit 2004 was geweldig met de V10's met 900 pk, en een bandenoorlog tussen Michelin en Bridgestone. Ze waren fantastisch om te besturen. Ik behaalde mijn eerste pole in Imola (met dat chassis). In het V8-tijdperk, mijn favoriete tijdperk eigenlijk, was het waarschijnlijk de auto uit 2011 met de geblazen diffuser. Het was onbeschrijfelijk hoeveel grip we hadden. Het was een genot om daarmee te rijden. We hadden zoveel grip, maar het kon ook totaal verkeerd gaan… In de kwalificatie hadden we het gaspedaal negentig procent van de ronde openstaan. De hoeveelheid downforce was echt enorm."

En nu bereik je de 'Club van 300', als derde coureur na Rubens Barrichello en Michael Schumacher.

[photo,292590,left,]

"Toen ik begon in de Formule 1 had ik niet verwacht dat ik nog steeds zou racen als ik 30 jaar zou zijn, dus dat ik 36 ben en nog race … De tijd gaat echt snel voorbij! Het is verbazingwekkend om te zien hoe snel de jaren voorbij gaan. Het lijkt erop dat, wanneer je met een minder competitieve auto aan de start van een seizoen verschijnt, je al aan het volgende seizoen denkt. Het is een zware sport. Ik heb veel mooie momenten gekend, ik heb ook lastige tijden gehad, maar ik moet zeggen dat het meer goede dan slechte tijden waren in mijn carrière. Om de 300 Grands Prix te halen is echt geweldig. Het is geen doel als je aan je Formule 1-carrière begint, maar het is mooie mijlpaal. Je gaat zo lang mee in de sport en je ziet zoveel veranderingen: de V10's, de V8's, de V6's, de elektronische systemen, verschillende bandenfabrikanten en verschillende teams. Je leert een hoop. Ik denk dat coureurs lang blijven, omdat er zoveel verandert in de sport. Ik zit nu zeventien jaar in de sport, maar ik leer nog steeds. Je blijft altijd leren en dat is het belangrijkste. Je zal nooit alles weten, daarom is het belangrijk dat je jezelf openstelt en dat je wil leren."