Hoe niet alleen temperatuur limieten van Mercedes W16 blootlegt

In de eerste races van het seizoen was een van de sterke punten van Mercedes de consistentie. De W16 blonk misschien niet uit in één specifiek aspect, maar wist toch in uiteenlopende omstandigheden competitief te zijn. Hoewel het waar is dat geluk soms ook een rol speelde, vormden de vier podiumplaatsen in de eerste zes races een uitstekend resultaat. Sinds Imola zijn de resultaten echter wisselvalliger, mede door de vooruitgang van de concurrentie. De enige grote opsteker voor het team uit Brackley was de overwinning van George Russell in Canada, extra glans gegeven door het eerste Formule 1-podium van Andrea Kimi Antonelli.

Wat de technici van Mercedes het meest verraste, is dat de updates die tijdens het seizoen zijn geïntroduceerd, wisselende resultaten opleverden. Sommige onderdelen, zoals de achterwielophanging, werden zelfs al tijdens het volgende raceweekend weer verwijderd. In races zoals Oostenrijk en Groot-Brittannië waren de prestaties ver onder de verwachtingen – niet zozeer qua eindresultaat, maar vooral qua racetempo.

Mercedes introduceerde updates, maar met gemengde resultaten.

Foto door: Erik Junius

Het lijkt misschien tegenstrijdig, maar het grootste kwalificatieverschil met de koplopers kwam in Japan, waar de asfalttemperatuur onder de 30 graden lag – de laagste van het hele seizoen tijdens de kwalificatie. Daarentegen werd de pole-position in Canada behaald bij een asfalttemperatuur van 41 graden, de op één na hoogste waarde van het seizoen - alleen overtroffen door Oostenrijk, waar het tijdens Q3 bijna 45 graden werd.

Verband tussen temperatuur en prestaties

Hoewel het klopt dat bij temperaturen boven de 40 graden het gat met de top vaak groter is – van drie tienden in Spanje tot acht tienden in Oostenrijk – gaat het niet alleen om temperatuur. Het gaat eerder om een combinatie van factoren. Belangrijker dan een directe correlatie met temperatuur lijkt de moeilijkheid van de W16 om binnen het juiste prestatievenster te opereren.

In dat opzicht is er wél een verband tussen temperatuur en prestaties. In de kwalificatie – traditioneel het sterkere punt van de Mercedes – kwamen de beste resultaten wanneer het asfalt tussen de 30 en 40 graden lag: niet te warm, niet te koud. Vermoedelijk omdat de auto dan het beste binnen zijn operationele venster valt, waardoor oververhitting van de banden beperkt blijft.

Van de Mercedes W16 wordt vaak gezegd dat deze beter presteert onder koele omstandigheden, maar klopt dat wel?

Foto door: Steven Tee / LAT Images via Getty Images

Kijkend naar de raceafstanden vallen een paar interessante voorbeelden op. In Bahrein, ondanks een lagere asfalttemperatuur, was het gemiddelde tijdsverschil per ronde groter dan in China, waar de baan een paar graden warmer was maar veel vriendelijker voor de banden. In Spanje, waar de baan tot bijna 50 graden opwarmde op een van de snelste circuits van het seizoen, was het gemiddelde gat per ronde met McLaren eigenlijk kleiner dan in Miami – waar de temperatuur halverwege de race rond de 35 graden lag – en ook kleiner dan in Imola, waar het frisser was. Wel moet gezegd worden dat in Barcelona zachtere bandencompounds werden gebruikt. Daarnaast is er natuurlijk ook nog de sterke prestatie in Canada, waar Mercedes met 50 graden op het asfalt zijn eerste overwinning van het jaar boekte.

Overzicht: Gat tussen Mercedes en koplopers in kwalificatie en race

Dit alles bevestigt iets wat eigenlijk geen verrassing meer is, maar eerder een vaststelling: Mercedes heeft niet zozeer last van hoge temperaturen op zich, maar van een extreem smalle operationele marge, die in de kwalificatie soms kan worden verhuld, maar in de race genadeloos blootgelegd wordt.

Geen doorbraak

Een interessant voorbeeld is de vergelijking tussen Mercedes en Red Bull in Saudi-Arabië en Miami. In Jeddah zakte de W16 volledig weg terwijl Red Bull streed om de overwinning. In de VS was het beeld omgekeerd: Mercedes vocht mee om het podium (mede dankzij een VSC op het juiste moment), terwijl Red Bull het antwoord schuldig bleef. Destijds verklaarde Christian Horner dat, hoewel de asfalttemperaturen vergelijkbaar waren op beide circuits, de RB21 in Miami de banden totaal anders behandelde, waardoor het team daar geen vuist kon maken tegen McLaren – in tegenstelling tot in Jeddah. Een factor die in meerdere gevallen ook een negatieve invloed had op de prestaties van Mercedes.

Dat komt doordat de prestaties afhankelijk zijn van talloze factoren. In Canada bijvoorbeeld, ondanks asfalttemperaturen van 50 graden, hielpen de trage bochten en lange rechte stukken om de thermische belasting te beperken – zoals eerder uitgelegd – wat de bandenslijtage verminderde. Een gebied waarin de W16 duidelijk moeite heeft. In Oostenrijk hielpen de hoge temperaturen niet mee, maar het grootste probleem was het afvoeren van hitte uit de opeenvolgende snelle bochten.

Mercedes wist in het warme Canada te winnen.

Foto door: Sam Bagnall / Motorsport Images via Getty Images

Paradoxaal genoeg boekte Mercedes in Spanje, een van de snelste circuits van het seizoen, het kleinste gemiddelde tijdsverschil sinds de GP van Bahrein, de vierde race van het seizoen. Omgekeerd vernietigde de W16 in Saudi-Arabië zijn banden op een circuit met veel grip, weinig slijtage en asfalt van topkwaliteit – ondanks een vrij milde temperatuur van ongeveer 35 graden door het avondtijdstip. Dit duidt er waarschijnlijk op dat de afstelling toen volledig verkeerd zat.

Daar komt bij dat Mercedes de laatste weken veel heeft geëxperimenteerd, zowel op mechanisch als aerodynamisch vlak. Maar ondanks deze pogingen werd er geen echte doorbraak gevonden, zeker niet na de introductie van de nieuwe achterwielophanging, die bedoeld was om het thermisch verval van de achterbanden te verbeteren.

Meer dan een auto die extreem gevoelig is voor temperatuur op zich, lijkt de W16 vooral een te delicate auto te zijn, met een nog altijd veel te smal operationeel venster. Een wagen die moeite heeft met bepaalde combinaties van bochten, asfaltsoorten, thermische stress en afstelling. Al jaren klagen Mercedes-coureurs over deze beperkte werkingsmarge — en dat blijft ook nu nog een van de grootste zwaktes van de Zilverpijl, wat direct bijdraagt aan de grillige prestaties die we tot nu toe dit seizoen hebben gezien.