Hoe de dood van Anthoine Hubert Sebastian Vettel veranderde

Het is nu bijna zeven jaar geleden. Terwijl de Formule 1 de zaterdagtrainingen afsloot – waarbij de Ferrari’s van Charles Leclerc en Sebastian Vettel de eerste startrij van de Grand Prix van België bezetten, voor Lewis Hamilton en Valtteri Bottas van Mercedes– stond de Formule 2 in de schijnwerpers voor de hoofdrace.

Helaas weet iedereen wat er daarna gebeurde. Een reeks gebeurtenissen bovenaan de Raidillon in de eerste ronde leidde tot een gruwelijk ongeval – het soort waarbij je je alleen nog maar aan hoop kunt vastklampen. Voor Anthoine Hubert, wiens auto in de cockpitzone met grote kracht werd geraakt door Juan Manuel Correa ( ), waarbij de Ecuadoraans-Amerikaanse coureur machteloos was om de botsing te vermijden, zou die hoop ijdel blijken.

De Fransman, die dat seizoen in de paddock steeds meer opviel met overwinningen in Monaco en op Paul Ricard, overleed terwijl er een zware stilte over de paddock neerdaalde.

Anthoine Hubert, Arden, wint in Monaco

Foto door: FIA Formule 2

De volgende dag, na de herdenkingen, ging de show gewoon door. Leclerc hield Hamilton achter zich en pakte zijn eerste Formule 1-overwinning, terwijl Bottas het podium compleet maakte.

Vettel, die als vierde eindigde, beleefde die dag een veel minder memorabele race dan zijn teamgenoot – een race die hij in feite had kunnen opgeven. In een column in The New York Times onthulde de viervoudig wereldkampioen zijn gemoedstoestand in de nasleep van de tragedie, waarbij hij toegaf dat hij voor het eerst in zijn carrière aanvankelijk niet aan de start wilde verschijnen.

"Er waren momenten waarop ik de controle over de auto verloor omdat er iets kapot ging of ik simpelweg te hard ging", schreef Vettel. "Ik heb mijn deel aan ongelukken wel gehad. Hoewel een crash heel snel gebeurt, lijkt de tijd te vertragen op het moment dat het gebeurt.

"Je begint je de schokkende realiteit en de gevolgen van het najagen van hoge snelheden te realiseren. De brute kracht van een crash herinnert je eraan waarmee je speelt. Maar ik ben blijven racen.

Sebastian Vettel, Ferrari SF90

Foto door: Zak Mauger / Motorsport Images

"In meer dan twee decennia racen was er één keer dat ik me serieus afvroeg of ik wel weer in de auto zou stappen. Dat was tijdens de Grand Prix van België in augustus 2019, nadat een jonge Franse coureur, Anthoine Hubert, op 22-jarige leeftijd het leven had verloren bij een raceongeluk.

 "Ik heb zelf ook ongelukken gehad, maar dat waren gelukkig slechts kleine incidenten. Ik heb ook anderen zien crashen. Maar die jonge man had zijn hele leven nog voor zich, en dat kwam zomaar tot stilstand terwijl wij er allemaal naar keken.

"Ik belde mijn vrouw, Hanna, en vertelde haar dat ik de dag na het ongeluk niet wilde racen. Ik sliep die nacht slecht; toch besloot ik te racen." 

Vettel, die toen 32 was, voegde eraan toe: „Na dat weekend keek ik anders tegen mijn sport aan, iets wat ik pas echt begreep nadat ik met pensioen was gegaan. Ik was nooit bang voor de snelheden, maar nu kon ik ze ook zien, niet alleen voelen.

"Ik begon een verantwoordelijkheid te voelen die ik voorheen niet had gehad. Ik begon te begrijpen dat snelheid, vooruitgang en innovatie alleen van belang zijn als ze ons in de juiste richting sturen."