De gelijkenissen tussen Russells situatie bij Mercedes en de F1-titel van Norris

Nu de Grands Prix van Bahrein en Saudi-Arabië in ieder geval geen doorgang vinden in april, draaien we de klok even terug naar een andere crisistijd waarin het land in de Golf-regio zelfs twee races mocht organiseren. Voor één van die twee – de Grand Prix van Sakhir – mocht een jonge George Russell instappen als vervanger van de positief geteste Lewis Hamilton.

Sergio Pérez won de race uiteindelijk en stelde mede daarmee, zo onthulde Helmut Marko later, zijn Red Bull-zitje voor het jaar erna vast. De Oostenrijker heeft uit de doeken gedaan dat Red Bull voordien ook naar onder meer Nico Hülkenberg keek, maar Pérez na de zege niet meer te negeren was, aldus Marko – nog los van het commerciële plaatje dat logischerwijs aantrekkelijk was.

Russell had die dag eigenlijk al zijn eerste F1-zege moeten boeken, ware het niet dat een mislukte pitstop en een lekke band daar een stokje voor staken. De teleurstelling was logischerwijs immens, maar Russell had met zijn optreden wel onderstreept wat hij tijdens een goed debuutjaar met Williams ook al had aangetoond: dat hij er eentje voor de toekomst zou zijn binnen Mercedes.

Nadien is vooral zijn geduld op de proef gesteld. Toen de promotie eenmaal kwam, bleek Mercedes lastige jaren tegemoet te gaan in het grondeffectijdperk, een reglement dat de formatie uit Brackley – zo gaf Toto Wolff ook ruiterlijk toe – nooit helemaal goed in de vingers heeft gekregen. Russell erkende eind vorig jaar op zijn beurt dat hij in die fase van zijn carrière al wel had verwacht om minstens één keer voor het kampioenschap te vechten, al lagen de oorzaken buiten zijn macht.

Bijna zes jaar na zijn eerste race voor Mercedes in de koningsklasse is de situatie compleet anders. Het eenmalig vervangen van Hamilton door een positieve coronatest is inmiddels een situatie geworden waarin Russell diens schoenen als teamleider moet vullen. Van the new kid on the block is hij nu het ervaren referentiepunt geworden, met juist een jong talent, een ruwe diamant naast zich.

Antonelli leert snel, maar moeilijke momenten zijn onvermijdelijk

Dat jonge talent heeft de voorbije twee raceweekenden meer dan volwassen optredens laten zien en voert zelfs het kampioenschap aan, al kwam Wolff na zijn eerste zege in China met een duidelijke boodschap, eentje die hij in het Italiaans verkondigde voor de aanwezige pers: Piede per terra, oftewel beide voeten op de grond. De teambaas zei het om een hype in Italië, en daarmee samenhangend torenhoge druk, zoveel mogelijk te voorkomen.

"Je ziet de hype al een beetje aankomen, vooral in Italië. Ik zie de krantenkoppen al voor me: wereldkampioen, Grande Kimi en wat al niet meer. En dat is echt niet goed, want de fouten gaan er ontegenzeggelijk nog komen. Hij is nog maar een jonge gast, dus het is veel te vroeg om zelfs maar aan een kampioenschap te denken."

Alhoewel dat laatste misschien iets te hard is gezegd – want wie denkt er niet aan het kampioenschap als je één van de twee coureurs bent in de beste auto van het veld? – heeft Wolff wel gelijk. Over Antonelli’s debuutjaar liet hij weten dat Mercedes soms met diepe bewondering naar zijn talent zat te kijken, maar dat de teamleiding zich soms ook nog de haren uit het hoofd trok.

En precies dat aspect is niet in één jaar volledig weg. Het is de natuurlijke ontwikkeling van een coureur en eentje die normaliter een paar seizoenen duurt. Dat is onder meer bij Max Verstappen te zien geweest, en inderdaad, ook bij Russell zelf. Die tikte vorig jaar een mate van consistentie aan die er voorheen nog niet was. Antonelli zal een soortgelijk leerproces doormaken, waarbij het niet eens om crashen of rookiefouten gaat, maar ook om het minimaliseren van off-weekenden qua pure pace.

Op basis van zijn ervaring is het normaal om Russell nog altijd als favoriet aan te wijzen – wat de bookmakers ook nog altijd doen – al hebben de eerste raceweekenden wel één ding aangetoond: de ontwikkeling van Antonelli gaat snel. En precies om die reden is dit wellicht ook het jaar waarin Russell moet leveren.

De gelijkenissen met het titeljaar van Norris

Er zijn in zekere zin parallellen te trekken tussen Russells huidige situatie bij Mercedes en die van Lando Norris vorig jaar tijdens zijn title-winning campaign. In beide gevallen was de Brit de meest ervaren coureur binnen het team en de coureur die al lange tijd bij het team zat, met naast zich een jong(er) talent dat snel leert. In beide gevallen bestaat er weinig twijfel in de paddock dat respectievelijk Piastri en Antonelli nog beter zullen worden dan dat ze momenteel al zijn, waardoor het erop aankomt de extra ervaring te benutten en met consistentie het verschil te maken.

Russell heeft die consistentie vorig jaar al laten zien en moet dit jaar vooral hetzelfde zien te bewerkstellingen als de druk van een titelstrijd erbij komt kijken. Norris maakte in de tweede helft van 2025 eveneens het verschil met constantere optredens. Het werd overvleugeld door de enorme comeback van Verstappen, maar Norris heeft na zijn motorische DNF in Zandvoort ook constante raceweekenden afgewerkt – en daarmee het verschil gemaakt ten opzichte van Piastri, die bijvoorbeeld meer worstelde in de low-grip condities van Austin en Mexico.

Zoals Andrea Stella terecht aangaf, is de kans groot dat Piastri heeft geleerd van die ervaring en dit jaar – al is het reglement compleet anders – beter voor de dag komt in soortgelijke omstandigheden. Precies hetzelfde geldt voor Antonelli: ook hij leert zoals Wolff vertelde snel van zijn fouten en kent een steile ontwikkelingscurve. Het is dus aan Russell om het ijzer te smeden nu het heet is, en de beste kans daarvoor is wellicht dit seizoen – ook omdat de concurrenten van Mercedes stappen zullen zetten onder het nieuwe reglement, wat in Japan al te zien was aan McLaren.

Naast de ervaring ten opzichte van de teamgenoot is er nog een andere parallel tussen de situaties van Russell en Norris. Beide mannen hebben namelijk ook moeilijkere tijden met hun team meegemaakt, alvorens de successen te kunnen vieren. Het is precies waar Russell eind vorig jaar aan refereerde toen de titel van Norris ter sprake kwam:

"Twee jaar geleden had waarschijnlijk niemand kunnen voorspellen dat McLaren deze stap zou zetten. Lando reed vijf jaar voor hen en had ook geen enkele kans. Je moet dus gewoon accepteren dat dit de aard van de F1 is. Zo is het altijd al geweest. Kijk maar naar Michael Schumacher: hij zat in zijn vijfde jaar bij Ferrari en was al in de dertig toen hij daar zijn eerste kampioenschap won. Ik ben 27, dus ik heb nog wel wat tijd over."

Het kostte bloed, zweet en tranen, maar Norris wist deze facetten – het meemaken van pieken en dalen met het team en de extra ervaring ten opzichte van zijn teamgenoot – vorig jaar bijeen te brengen door de titel ternauwernood over de streep te trekken.

Als het aan Russell ligt, mag de ontknoping in zijn geval best iets minder spannend zijn, als de uitkomst onderaan de streep maar hetzelfde is. Het seizoen 2026 is zijn eerste kans op de grootste prijs in de koningsklasse, maar door dit alles misschien ook wel meteen hét jaar om toe te slaan voor de jongen die Wolff eens overtuigde met een Powerpoint-presentatie.