Moet het F1-format op de schop - en hoe? Dit zeggen onze schrijvers

"Het gaat nu heel goed, maar juist daarom moeten we niet op onze lauweren rusten. We moeten nadenken over de volgende stap", zei F1-CEO Stefano Domenicali voorafgaand aan de Grand Prix van Italië, waarmee hij benadrukte dat de sport moet blijven zoeken naar het juiste format.

Naast het idee om te experimenteren met het aantal sprintraces op de kalender, bevestigde Domenicali dat ook het concept van reverse grids "op onze agenda staat". Daarnaast suggereerde hij dat grands prix van 300 kilometer "misschien te lang zijn voor een jonger publiek", en dat gesprekken over kortere raceafstanden in de nabije toekomst kunnen volgen.

Hoewel er nog geen formele voorstellen zijn ingediend, waren Domenicali’s woorden genoeg om in Monza nieuwe discussies los te maken. Dus: moet F1 zijn weekendformat écht op de schop nemen? Is er ruimte voor meer sprints – en is het zinvol om terug te grijpen naar reverse grids? Onze schrijvers delen hun visie.

Willekeur is niet de oplossing

F1 moet geen veranderingen doorvoeren om de veranderingen zelf, maar FOM zou nalatig zijn als het niet nadenkt over manieren om de sport boeiender te maken. Ik was nooit een groot fan van sprintweekenden en ook na veel ervaring ter plaatse vind ik ze nog steeds stroef verlopen, ondanks de aanpassingen. Toch kun je niet ontkennen dat ze een betere reden zijn om in te schakelen dan vrije trainingen. Promotors en omroepen zijn er dol op, en zelfs de meeste coureurs hebben het inmiddels omarmd.

McLaren-teamleden wachten op de startopstelling.

Foto door: Bryn Lennon / Formula 1 / Getty Images

Het aantal sprints zou in 2027 richting tien per jaar kunnen gaan, en daar heb ik geen bezwaar tegen. Maar ik ben geen fan van de uitgeklede versie van het kwalificatieformat die nu wordt gebruikt. Waarom niet terug naar een kwalificatie over één ronde? Daarmee verdwijnt ook het probleem met verkeer, dat juist bij de korte sessies zo vervelend is. Laat de coureurs één voor één rijden: een pure test van vaardigheid en snelheid. Als het aanslaat, kun je het zelfs terugbrengen naar de normale kwalificatie.

Sommige van Domenicali's andere suggesties zijn moeilijker te slikken, vooral reverse grids. Laat dat maar aan opstapklassen. Als je willekeur nodig hebt om je product interessant te maken, heb je een groter probleem: verbeter de actie op de baan! Kortere races zijn een interessanter punt, maar ik geloof niet in het argument dat jonge fans niet langer dan 90 minuten geconcentreerd kunnen kijken. Voetbal duurt net zo lang, films zijn vaak meer dan twee uur, en series worden gebinged.

Dat betekent niet dat onderzoek zinloos is. Monza duurt bijvoorbeeld maar 75 minuten, terwijl Singapore bijna twee uur haalt. Zou Singapore beter zijn als het korter was? Traditie is geen obstakel: Monaco is al 15 procent korter dan normaal. Maar minder ronden betekent ook minder kansen op hoogtepunten én minder strategische variatie – tenzij Pirelli gedwongen wordt veel zachtere banden te leveren.

Kortom: als races saai zijn, komt dat niet door de lengte. Het komt doordat er te weinig gebeurt. Dáár moet de focus liggen.

Filip Cleeren

Kunnen reverse grids sprints verbeteren?

Ik moet het bekennen – ik hou van het idee van sprintraces. Ik denk alleen niet dat het huidige format er het maximale uithaalt of echt veel toevoegt. Weggestopt op zaterdagochtend voelen ze aan als een veredelde trainingsrun die binnen een paar uur alweer vergeten is. Neem de sprintracezege van Lewis Hamilton in Shanghai: daar werd kort over gesproken, maar het raakte al snel overschaduwd zodra de 'echte' kwalificatie begon.

De sprintzege van Lewis Hamilton in China stond maar kort in de belangstelling door de daaropvolgende kwalificatie.

Foto door: Bryn Lennon - Formula 1

Voor mij zouden sprintraces het zaterdagprogramma moeten afsluiten. Maar dan duikt meteen een probleem op: willen we echt twee kwalificatiesessies – één op vrijdag en nog één op zaterdagochtend? Het antwoord is nee.

Hier komt mijn radicale voorstel. Wat als de startopstelling voor de sprintrace in omgekeerde volgorde van het kampioenschap wordt bepaald, waarbij de leider in het klassement achteraan start? Ja, het is extreem – maar het zou echte onzekerheid toevoegen. Kunnen de toppers zich in een race van 100 kilometer naar voren vechten? Dat is een echte test van vaardigheid en racecraft, in plaats van simpelweg punten verzamelen dankzij de snelste auto. Tegelijkertijd geeft het de worstelende teams een kans om meer te scoren.

De Formule 1 heeft al gedebatteerd over het uitbreiden van de puntenverdeling tot plaats twaalf, zodat de achterhoede vaker beloond wordt. Waarom dat niet bereiken via sprintraces? Laat coureurs uit het middenveld en achterveld vechten om punten over kortere afstanden, terwijl ze de aanval van de titelpretendenten proberen af te slaan.

En misschien hoeft de Formule 1 ook niet elk weekend sprintraces te organiseren. Wat als er bijvoorbeeld eens in de drie races eentje verreden wordt? Op die manier worden de kampioenschapsleiders beloond voor hun inhaalvermogen, terwijl de teams verder naar achteren een eerlijkere kans op punten krijgen. Traditionalisten zullen er een hekel aan hebben, maar het valt niet te ontkennen dat zulke races voor échte spektakel zouden zorgen.

Oleg Karpov

Geef sprints een ander kwalificatieformat

Wat formats betreft, heeft de Formule 1 al een goede balans tussen sportieve integriteit en entertainment. Ik zou niet willen sleutelen aan de lengte van races, noch aan het huidige kwalificatieformat voor de Grands Prix; die bieden precies genoeg spanning zonder al te veel kunstgrepen. Dus toen mij werd gevraagd naar mogelijke formatwijzigingen, sprong er niet direct iets uit – maar niets is ooit perfect.

Vroeger had ik een hekel aan de regel dat banden gewisseld mogen worden bij een rode vlag, en er zijn momenten (zoals Monaco 2024) waarop die regel het racen volledig de das omdoet. Tegelijkertijd zorgde hij vorig jaar in Brazilië juist voor extra spanning en gaf hij Alpine de kans op een absolute topdag; soms geeft de regel wat, soms neemt hij wat weg.

Regels zoals banden mogen wisselen bij een rode vlag hebben soms voordelen en soms nadelen.

Foto door: Sam Bloxham / Motorsport Images

Wat ik zelf als wijziging zou kiezen, is de sprintkwalificatie. Er is weinig mis met het huidige kwalificatiesysteem met drie segmenten, maar ik vind niet dat sprintraces precies dezelfde, verkorte sessies hoeven te gebruiken als voor de volledige Grand Prix. Waarom niet teruggrijpen naar de one-lap shootout van vroeger, met een volgorde gebaseerd op de uitslag van VT1? Of een variant van het duelformat uit de Formule E? Of iets totaal anders?

Als er in de toekomst meer sprintraces bijkomen, laten we er dan in elk geval iets anders mee doen, zodat ze echt de moeite waard zijn om naar te kijken. Dat kan zelfs doorgetrokken worden naar de races zelf; waarom iedereen niet begrenzen tot een maximum van 300kW uit het ERS, en vervolgens de extra 50kW als push-to-pass toevoegen aan de al geplande overboost?

Mijn persoonlijke voorkeur zou eigenlijk zijn: helemaal geen sprintraces. Laat elk raceweekend bestaan uit twee dagen, met één vrije training voor de kwalificatie en de race. Maar ik kan me niet voorstellen dat dat een breed gedragen wens is…

Jake Boxall-Legge

Waarom willekeurige startgrids niet werken

Geen minder groot denker dan Galileo schreef ooit: "Dit grote boek, het universum, is geschreven in de taal van de wiskunde." Nog nooit was dat zo toepasselijk als in de eerste decennia van de 21e eeuw, waarin algoritmes onze banen dreigen over te nemen en grote delen van de bevolking speculeren met valuta die enkel bestaan als getallen in digitale grootboeken. Dus als wiskunde het antwoord is op elke vraag, waarom zouden we die dan niet inzetten om Formule 1 relevant te houden voor de TikTok-generatie?

De Formule 1-auto's staan op de grid voor de start van de Dutch Grand Prix.

Foto door: Mark Thompson - Getty Images

Tot aan de Grand Prix van Monaco in 1933 werden startopstellingen bepaald door loting in plaats van door trainingen of kwalificatietijden. Er zijn mensen die suggereren dat dit tegenwoordig een geweldige manier zou zijn om races spannender te maken. Een belangrijk bezwaar is dat een willekeurige startgrid niet alleen een gimmick zou zijn, maar de Grand Prix-weekenden ook een sessie zou wegnemen die op zichzelf al vermakelijk is, doordat er een element van risico in zit. Maar misschien zou die, ten behoeve van de TikTok-generatie, vervangen kunnen worden door een uur waarin de coureurs deelnemen aan fysieke uitdagingen à la Takeshi's Castle. Of door een taartengevecht met slagroomtaarten.

Een ander probleem is de wiskundige vraag hoe je zo'n willekeurige startgrid überhaupt zou genereren. Laat een computer willekeurige getallen maken en het resultaat is altijd slechts pseudo-willekeurig. Het proces is namelijk per definitie deterministisch, omdat het een algoritme is. Als je op ‘shuffle’ klikt bij Spotify of Apple Music, activeer je een distributie-algoritme dat werkt met een startgetal. Het resultaat is dus niet écht willekeurig, ook al lijkt dat zo.

Om een écht willekeurig getal te genereren, moet een computer gebruikmaken van een entropiebron – meestal atmosferische ruis. De uitzondering is het opkomende veld van kwantumcomputing. En misschien ligt daar wel een commerciële kans: een officiële kwantumcomputing-partner die elk weekend live de willekeurige startgrid bepaalt.

Maar zelfs echte willekeur zou uiteindelijk stranden op de klippen van menselijke cognitieve vooroordelen, vooral door apofenie: de menselijke neiging om patronen te zien waar die niet bestaan. Ook willekeurige reeksen vormen clusters, net zoals bij het opgooien van een munt. Die heeft een kans van 50:50 om op kop of munt te landen, en toch kan hij vijf keer op rij ‘kop’ geven.

Kortom, een willekeurige startgrid zou gewoon niet werken. Teams – vol slimme mensen – zouden eindeloos de methode in twijfel trekken, en elke keer dat er een cluster ontstaat zou er veel geweeklaag en tandengeknars volgen. Dan kun je beter maar gewoon die taartengevechten organiseren, toch?

Stuart Codling