Breaking news

David Brabham over de dood van Roland Ratzenberger

Het is vandaag twintig jaar geleden dat Roland Ratzenberger het leven liet op het circuit van Imola. De Oostenrijker probeerde zijn Simtek te kwalificeren voor de race van zondag, maar crashte in de Villeneuve-bocht, een ongeluk dat de boeken in zou gaan als de proloog voor wat er een dag later gebeurde. GPUpdate.net sprak met David Brabham, de Australiër die destijds de teamgenoot was van Ratzenberger. Hij was erbij op Imola.

Als Ayrton Senna op zondagmiddag gewoon uit zijn Williams was gestapt, was Roland Ratzenberger veel meer blijven hangen in de collectieve herinnering van de Formule 1-volgers. Ratzenberger was de eerste coureur die het leven liet tijdens een Grand Prix-weekend sinds Riccardo Paletti in 1982 op hoge snelheid tegen de stilstaande Ferrari van Didier Pironi klapte in Montreal. De Italiaan zat bewusteloos in de auto, die in vlammen op ging. Hierna volgde een periode van twaalf jaar zonder fatale ongelukken tijdens een Grand Prix-weekend.

Aan die periode kwam een einde op 30 april 1994. Een dag eerder was Rubens Barrichello al spectaculair ondersteboven gegaan, maar de Braziliaan stond op zaterdagochtend al lachend op de paddock. "Afgezien van het ongeluk van Rubens, leek alles normaal", zei Brabham over de aanloop naar de kwalificatie. "Ik weet nog dat Roland klaagde over zijn remmen op vrijdag. Het team vroeg me om in zijn auto plaats te nemen, omdat ik meer ervaring had, ook met carbon remmen. Na een paar rondjes kwam ik binnen en bleken de remmen inderdaad niet goed. Ze werden veranderd, waarna de tijden van Roland een stuk dichter bij de mijne zaten."

"Het ongeluk van Rubens was natuurlijk vreselijk en het zorgde voor een schok, maar niemand dacht er verder al te veel bij na. Gewoon een pittige crash en we waren blij dat hij in orde was en geen ernstige verwondingen had opgelopen."

Tijdens zijn kwalificatierun beschadigde Ratzenberger zijn voorvleugel met een kort uitstapje naast de baan. Hij besloot de vleugel niet te wisselen en reed door, om maar zo veel mogelijk ronden te kunnen rijden. De vleugel zat echter los en kwam in de aanloop naar de Villeneuve-bocht onder de auto te zitten. De Simtek was onbestuurbaar. Ratzenberger kansloos. De betonnen muur werd geraakt met iets minder dan 315 kilometer per uur.

"Ik was op de baan toen het gebeurde", zei Brabham. "Ik zag het ongeluk zelf niet, maar ik reed er voorbij toen hij net tot stilstand kwam. Ik wist gelijk dat het voorbij was."

De beelden zijn bij iedereen bekend. De rood-witte helm van Ratzenberger leunt levenloos tegen de zijkant van de cockpit. In de Williams-garage wendt Ayrton Senna zich geschokt af van de monitoren. Dokter Sid Watkins kan niets meer voor Ratzenberger betekenen. Voor het eerst in twaalf jaar overleeft een coureur een officiële Formule 1-sessie niet. De rolluiken bij Simtek gaan dicht. De kwalificatie wordt nog wel afgemaakt, maar geen van de coureurs zal blij zijn met zijn gridpositie. Het liefst vertrekt iedereen per direct uit Imola. Maar er wacht een race op zondag.

"Om eerlijk te zijn weet ik niet eens zo veel meer van dat weekend", aldus Brabham. "Dat verdoofde gevoel is blijven hangen. Ik had net mijn teamgenoot verloren en zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Iedereen was in shock en met name het team van Simtek. We waren een klein team en we hadden nog nooit iemand verloren die zo dicht bij ons stond. De paddock en Formule 1-wereld verkeerde ook in shock. Dit was de eerste keer in twaalf jaar dat dit gebeurde."

Simtek besluit de race toch aan te vangen. "Zaterdagavond werd me gevraagd of ik het weekend wilde voortzetten", zei Brabham. "Ik was volkomen van de wereld en wist niet wat ik moest doen. Ik besloot om te wachten tot na de warmup op zondagochtend. We reden de warmup en toen ik weer in de pits kwam, voelde ik dat de inktzwarte wolk boven het team een beetje optrok."

"Ik besloot om te starten om het team weer op de rails te helpen. Het was ook mijn eigen manier om Roland te eren. Hij was een racer en zou van ons verwacht hebben dat we doorgingen. Het mag dan twintig jaar geleden zijn, ik vergeet dat weekend nooit meer."

Die zondag kijkt het medisch personeel in de Tamburello-bocht in de cockpit van de zojuist gecrashte Williams met startnummer 2. Ze vinden een Oostenrijkse vlag.

Ivo Pakvis