Column: Wie het slechtst geslapen heeft na de Grand Prix van Japan

Dit keer geen coureur of team in de hoofdrol in deze column, maar een groep mensen die iets minder op de voorgrond te vinden is, maar wel een belangrijke rol speelt in de sport: de architecten van de Formule 1-regels voor 2026.

De crash van Oliver Bearman in de Grand Prix van Japan was niet zomaar een incident. Het was een pijnlijke illustratie van een probleem waar al maanden – zo niet jaren – voor wordt gewaarschuwd. De enorme snelheidsverschillen tussen auto's, veroorzaakt door het complexe energiemanagement onder de nieuwe motorformule, zorgen voor situaties waarin coureurs simpelweg verrast worden door wat er voor hen gebeurt.

Max Verstappen is al langer kritisch. Niet omdat hij per se tegen verandering is, maar omdat hij het gedrag van de auto’s en de manier waarop er geracet wordt fundamenteel ziet veranderen. Minder puur racen, meer managen. Minder instinct, meer berekening. Met als ongewenst neveneffect: grote verschillen in snelheid op cruciale momenten. Alsof je een paddenstoel pakt in Mario Kart.

'Closing speeds' zoals we afgelopen weekend op het circuit van Suzuka zagen, zijn ronduit gevaarlijk. Dat werd pijnlijk duidelijk richting Spoon. Een klein verschil in energie-opbouw, een druk op de 'boost'-knop, en ineens verandert een ogenschijnlijk normale situatie in een scenario waarin reactietijd nauwelijks nog bestaat.

Een snelheidsverschil van 50 kilometer per uur. Zonder dat er sprake is van een technisch defect. Vergelijk het met wanneer je netjes 100 kilometer per uur over de snelweg rijdt en er iemand met 150 kilometer per uur langs je zoeft. En dan heb je nog het voordeel dat alles een stuk overzichtelijker is op een kilometerslange, kaarsrechte weg. Een verschil van 50 kilometer per uur, vlak voor een bocht, is simpelweg enorm.

Misschien nog wel het kwalijkst is dat hier geen sprake is van een verborgen valkuil die pas zichtbaar werd toen de nieuwe auto's eenmaal op de baan reden. Coureurs – met Verstappen voorop – hebben hier herhaaldelijk al in een vroeg stadium voor gewaarschuwd. Alles is vooraf uitgebreid besproken en geanalyseerd. Toch zijn we hier.

De Formule 1 wilde met de 2026-regels een nieuwe koers varen: duurzamer, innovatiever, relevanter voor de auto-industrie. Allemaal legitieme doelen. Maar in dat proces lijkt één element onvoldoende meegenomen: wat deze keuzes betekenen voor het racen zelf. En voor de veiligheid.

De crash van Bearman zal niet de laatste zijn als er niets verandert. Dat is misschien de meest ongemakkelijke conclusie van dit weekend. Niet omdat de Formule 1-auto's an sich onveilig zijn – integendeel – maar omdat dit soort scenario's in de basis onvermijdelijk zijn met de regels zoals ze nu zijn. Scenario's die voorkomen hadden kunnen worden.

Daarom is degene die het slechtst geslapen heeft niet Oliver Bearman, ondanks het feit dat hij door het gebruik van de paddenstoelknop – zoals Verstappen hem gekscherend noemt – had kunnen weten dat hij Franco Colapinto een stuk sneller zou naderen dan in de ronden ervoor. Ook niet zijn team, dat heel wat schade te herstellen heeft. Maar degenen die dit hadden moeten zien aankomen: de bedenkers van de nieuwe Formule 1-reglementen.

De FIA liet na afloop van de race weten dat de situatie 'grondig geanalyseerd' zal worden en dat er in april meerdere bijeenkomsten gepland staan om de nieuwe regels te evalueren. Daarbij benadrukt de autosportbond dat eventuele aanpassingen – met name rond energiemanagement – zorgvuldig gesimuleerd moeten worden. Alle speculatie over mogelijke wijzigingen is volgens de organisatie dan ook 'prematuur'.

Begrijpelijk, misschien. Maar de vraag is of de Formule 1 het zich kan veroorloven om af te wachten tot er voldoende data is verzameld – of dat de signalen van de coureurs en de harde realiteit van Suzuka eigenlijk al meer dan genoeg zeggen.