Breaking news

Column: de 54ste verjaardag van Ayrton Senna

Als Ayrton Senna nog leefde, was hij vandaag 54 jaar oud geworden. De Braziliaan kwam echter bijna twintig jaar geleden om het leven. De autosport, en eigenlijk de wereld, is hem niet vergeten.

Dag Ayrton,

54 jaar geleden, alweer. In dat ziekenhuis in Sao Paulo wist toen niemand wat voor legendarische proporties je naam zou aannemen. Hoe konden ze ook, je was één van de vele baby's die dagelijks het levenslicht zagen in Sao Paulo. Wat een krankzinnige stad is dat ook. Dat is niet veranderd, trouwens. Interlagos ook niet. Het is allemaal wat moderner geworden, maar direct buiten de poorten van het circuit is nog altijd duidelijk dat niet iedereen het zo goed heeft als de mensen die daar op de baan rijden. Dat is nog altijd hetzelfde, Ayrton. Hoe graag je dat ook anders zag.

We rijden tegenwoordig weer met turbomotoren. Niet diezelfde kernbommen die jij achterin had liggen in de jaren '80. Geen 1.500 pk en een stroom van vloeibaar magnesium, of vlammen uit de uitlaat en een vonkenregen. We houden tegenwoordig nogal van efficiëntie, namelijk. De turbomotoren die achterin de auto's van nu liggen, zijn van een niveau waar jouw teambazen destijds alleen maar van konden dromen. Ze zijn alleen een beetje stil. Maar daar gaat aan gewerkt worden, hoor. Bernie is ook niet blij en jij weet ook dat als Bernie iets wil, dat Bernie het dan ook krijgt. Dat zal zo blijven tot hij er niet meer is.

Men denkt nog altijd geregeld aan je, Ayrton. Frank Williams staat er nog altijd op dat jouw logo op zijn auto prijkt. Ik denk niet dat hij jouw dood ooit heeft kunnen verwerken. Het is mooi dat je nog altijd te zien bent op zijn auto's. Maar dat is niet de enige manier waarop je herinnerd wordt, hoor. Men praat nog vaak over je iconische races, zoals je optreden in de regen van Monaco. En dat de race toen afgevlagd werd door Jacky Ickx en hoe kwaad je was. Of je krankzinnige eerste ronde in Donington, in 1993. Daar worden mensen nog altijd nostalgisch van, Ayrton. En je strijd met Alain Prost wordt nogal eens aangehaald als er twee coureurs van naam naast elkaar worden gezet in een groot team. Een beetje krampachtig, hoor. Maar er wordt graag over je gesproken.

De Formule 1 is wel veranderd sinds je weg bent. Je ongeluk was verschrikkelijk, maar gelijk ook de laatste in zijn soort tot nu toe. De auto's zijn onvoorstelbaar veilig geworden. In de afgelopen twintig jaar hebben we ongelooflijke crashes gezien, waarbij de coureurs niet veel meer opliepen dan een DNF achter de naam. Zo was er een paar jaar geleden een Pool die met krap 250 per uur op de teller in Canada tegen een muur reed. We moesten even denken aan jouw ongeluk op Imola, maar Robert Kubica hoefde maar één race te missen. En zo zijn er veel meer van die verhalen. Coureurs beseffen soms niet hoe gevaarlijk autosport kan zijn, maar eens in de zoveel tijd komt de herinnering. Maar nooit meer zo erg als in dat verschrikkelijke weekend in 1994.

We missen je, Ayrton. Ik ben benieuwd hoe het je was vergaan als je toen op Imola wat meer geluk had gehad. Had je nog meer titels gewonnen? Was je teambaas geworden, zoals Prost? Of had je je gericht op je werk in de Senna Foundation? Had je de sport de rug toegekeerd, of was je tot na je veertigste doorgegaan, zoals Michael Schumacher dat deed? Die Schumacher, Ayrton. Hij heeft zeven wereldtitels achter zijn naam staan. Jij kent hem alleen als die jonge, brutale blaag uit Duitsland, maar hij heeft alle records gebroken. En nu ligt hij in coma. Hij is ongelukkig gevallen op de skipiste. Ik weet zeker dat jij, hoe jullie relatie ook was geweest, aan zijn bed had gestaan.

Vandaag zou je 54 geworden zijn, maar over een dikke maand herdenken we je twintigste sterfdag. Je maakt nog altijd deel uit van de Formule 1 en het leven in Brazilië. Als het waar is dat een mens twee keer sterft, eens lijflijk en de tweede keer als hij vergeten wordt, dan heb je het eeuwige leven.

Ivo Pakvis