Hoe Michael Schumacher Ferrari in 2000 eindelijk terug naar de F1-top bracht

De tifosi hadden er lang op moeten wachten. Michael Schumacher was in 1997 en 1998 al dicht bij de titel gekomen voor Ferrari, maar werd in die seizoenen verslagen door Jacques Villeneuve en Mika Hakkinen. In 1999 streed teamgenoot Eddie Irvine tot de laatste race met Hakkinen, nadat Schumacher eerder in het seizoen bij een zware crash zijn been had gebroken.

In 2000 kreeg Schumacher een nieuwe teamgenoot: Rubens Barrichello. “Ik ben de nummer twee-coureur, maar eigenlijk meer een 1B”, glimlachte de 28-jarige Braziliaan toen zijn aanstelling bij Ferrari bekend werd gemaakt. “Ik ben zeker nummer twee. Het zou arrogant zijn om te zeggen dat ik nummer één wil zijn. Ik ben later bij het team gekomen dan Michael. Die positie is voor hem. Dit is mijn kans om mijzelf te meten aan Michael, die een van de beste — zo niet de beste — coureurs ter wereld is. Het is mijn uitdaging om te bewijzen hoe goed ik ben.”

Uiteindelijk bevestigde Schumacher snel zijn status als nummer één, door de eerste drie races van het seizoen te winnen, waarbij hij profiteerde van mechanische problemen bij McLaren in Melbourne en São Paulo. De Ferrari-coureur behield de leiding het gehele jaar vast, ondanks drie opeenvolgende uitvalbeurten in de zomer — één motorprobleem gevolgd door twee crashes in de eerste ronde — die het kampioenschap spannend hielden.

Foto door: Motorsport Images

Voorafgaand aan de voorlaatste ronde van het seizoen in Japan had Schumacher een voorsprong van acht punten op McLaren-coureur Hakkinen. Hij moest twee punten meer scoren dan de Fin om in Suzuka wereldkampioen te worden. Een adembenemende kwalificatie zag de twee titelkandidaten — beiden tweevoudig wereldkampioen op dat moment — het beste in elkaar naar boven brengen. Hakkinen zette een tijd neer van 1m35.834s, die Schumacher met minder dan een honderdste seconde verbeterde: 1m35.825s. “In de laatste chicane kon ik niet zo snel accelereren als ik wilde, dus ik ben erg teleurgesteld met de tweede plaats”, zei Hakkinen.

Bij de start reed Schumacher agressief om Hakkinen de weg af te snijden, maar de bliksemsnelle start van de McLaren-coureur bracht hem toch aan de leiding. De Duitser bleef zijn rivaal op de voet volgen gedurende de eerste twee derde van de race, met een verschil van nooit meer dan drie seconden, tot de tweede ronde pitstops. Schumacher stopte drie ronden later dan Hakkinen en kwam dankzij een overcut als leider terug op de baan. 

“Mijn hele leven zal ik dat radiobericht van [technisch directeur] Ross [Brawn] nooit vergeten”, vertelde Schumacher kort voor hij in 2013 bij een ski-ongeluk ernstig hoofdletsel opliep. “Ik reed de pitstraat uit na mijn tweede stop, en hij zei over de radio: ‘It’s looking good, it’s looking good.’ Ik was gespannen en verwachtte dat hij zou zeggen: ‘It was looking good’, maar ineens zei hij: ‘It’s looking bloody good!’ Na de tweede pitstop had ik dat niet verwacht. Mijn laatste twee rondes waren niet sterk, ik zat vast achter verkeer en moest een Benetton inhalen die van de baan was geraakt. Toen kwam Ross’ radiobericht — ongelooflijk. Direct realiseerde ik me dat ik als leider uit de pitstraat kwam, en als ik geen fouten maakte en de auto bleef presteren, het kampioenschap binnen handbereik was. Want in Suzuka is inhalen bijna onmogelijk.”

Foto door: Motorsport Images

Schumacher kwam met een voorsprong van 1,8 seconde op Hakkinen over de finish, en beëindigde daarmee Ferrari’s lange wachten op een wereldtitel bij de rijders. “Het moment dat ik de finish passeerde — waanzinnig!” zei hij later. “Tot dat moment durfde ik geen vreugde te voelen, omdat ik absoluut zeker wilde zijn en de finishlijn gepasseerd wilde zijn. Later vroeg men me vaak wat mijn gevoelens waren op dat moment, maar nooit kon ik het juiste woord vinden. Ik wist niet wat ik met die blijdschap aan moest. Ik voelde me ineens opgesloten in de auto, opgesloten in mijn Ferrari, alsof ik zou ontploffen. Ik sloeg zo hard op het stuur dat men dacht dat het stuk was, en voor de zekerheid werd het daarna nooit meer gebruikt.”

Hij vervolgde: “Als ik terugkijk, moet ik zeggen dat deze race iets heel bijzonders voor mij was. Niet alleen omdat het mij de titel bracht, maar ook omdat het een race van topniveau was. Het was echt racen op het hoogste niveau. Meer dan veertig ronden reden Mika en ik bijna identieke tijden, alsof het een eeuwige kwalificatie was. Het was zeker een van de beste races die ik ooit heb gereden, zo niet de beste. Mika was fantastisch en pushte mij tot het uiterste.”

Schumacher vierde zijn derde wereldkampioenschap in de dagen erna. “Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld na een feest”, bekende hij. “Na Japan gingen we op vakantie naar Thailand en het duurde twee dagen voordat ik bijgekomen was.”

De Ferrari-coureur zette een reeks van vijf opeenvolgende wereldtitels neer, een prestatie die tot op heden ongeëvenaard blijft.

Foto door: Sutton Images